Οι χερσαίες χελώνες ΔΕΝ είναι κατοικίδια

Οι χελώνες ξηράς τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει ένα πολύ δημοφιλές κατοικίδιο. Πολλοί φιλοξενούν στους κήπους, τις αυλές ακόμα και στις γλάστρες τους χελώνες, νομίζοντας έτσι ότι τις βοηθούν και τις προστατεύουν από ενδεχόμενους κινδύνους.

Είναι αλήθεια πως η συνεχής ανάπτυξη των πόλεων έχει μειώσει κατά πολύ το ελεύθερο, φυσικό τους περιβάλλον, ενώ οι θόρυβοι και τα έντονα φώτα αυτοκινήτων και κτιρίων συχνά της αποπροσανατολίζουν.

Μεσογειακή χελώνα (Testudo hermanni) θηλυκή σε προσωρινή φιλοξενία

Είναι όμως σωστό να τις μετατρέπουμε σε κατοικίδια μας; Τις βοηθάμε πραγματικά ή μήπως κάνουμε τη ζωή τους χειρότερη;

Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό ας μάθουμε μερικά πράγματα παραπάνω για τις χερσαίες χελώνες που ζουν στην χώρα μας.

Πόσα είδη χερσαίων χελωνών υπάρχουν;

Στην Ελλάδα υπάρχουν 3 είδη στεριανών χελωνών: η Λιβαδοχελώνα (ζει σε όλη την επικράτεια όπου υπάρχουν λιβάδια, ρεματιές, υγροβιότοποι κλπ), η Κρασπεδοχελώνα (που είναι και η μεγαλύτερη και ζει σε πιο ανοιχτά και ξερικά μέρη και είναι η πιο συχνά απαντώμενη σε τέτοια περιβάλλοντα από τον Όλυμπο και κάτω και σε νησιά στου Ιονίου) και η Γραικοχελώνα (υπάρχει μόνο στη Θράκη και στα ανατολικά Νησιά του Αιγαίου).

Με τι τρέφονται και σε τι κλίμα επιβιώνουν;

Όλα τα είδη χελωνών ξηράς χρειάζονται ζεστό κλίμα, γι’ αυτό ζουν μόνο στην Μεσόγειο που έχει ζεστό καιρό για πολλούς μήνες. Τον χειμώνα πέφτουν σε χειμέρια νάρκη προφυλαγμένες κάτω από θάμνους ή σκάβοντας μέσα στο χώμα φωλιές.

Οι χερσαίες χελώνες είναι αποκλειστικά φυτοφάγες και τρέφονται με ποώδη φυτά και χόρτα που βρίσκουν στη φύση.

Αξίζει να τονιστεί ότι δεν χρειάζονται την ανθρώπινη παρέμβαση για να επιβιώσουν και θα μείνουν υγιέστερες εάν δεν μπουν σε θερμαινόμενους ανθρωπογενείς χώρους τον χειμώνα.

Το Κέντρο Προστασίας & Περίθαλψης Άγριας Ζωής (ΚΕΠΠΑΖ) πριν λίγες ημέρες δημοσίευσε στην επίσημη σελίδα του στο Facebook ορισμένα στοιχεία που όλοι πρέπει να γνωρίζουμε για τις χερσαίες χελώνες της χώρας μας!

10 βασικά στοιχεία που πρέπει να γνωρίζουμε για τις ελληνικές χερσαίες χελώνες

1. Οι χερσαίες χελώνες που ζουν στην Ελλάδα δεν είναι κατοικίδιες και δεν επιτρέπεται το εμπόριό τους, όπως γίνεται με άλλα είδη χερσαίων χελωνών όπως είναι οι Leopard (Geochelone pardalis) ή οι Indian star (Geochelone elegans) κ.λπ.
2. Κατ’ επέκταση ό,τι στοιχεία βρούμε για τη διατροφή χερσαίων χελωνών στο ίντερνετ (όσο αξιόπιστη κι αν μας φαίνεται η πηγή) ΔΕΝ ανταποκρίνονται στις ανάγκες των ελληνικών χερσαίων χελωνών οι οποίες είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ φυτοφάγες.
3. Οι χερσαίες χελώνες που διαβιούν στην Ελλάδα αναζητούν την τροφή τους μέσα από μια μεγάλη ποικιλία 200 διαφορετικών φυτών και τρέφονται κυρίως με άγρια χόρτα, τρυφερά φύλλα και αγριολούλουδα (χωρίς φυτοφάρμακα). ΟΧΙ με λαχανικά και φρούτα ή ζωική πρωτεΐνη.
4. Οι χερσαίες χελώνες θεωρούνται οι κατσίκες των ερπετών, πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι θα τραφούν με οτιδήποτε τους δώσουμε ακόμη κι αν είναι βλαπτικό για αυτές. Άρα το ότι η χελώνα μας τρώει την μία ή την άλλη τροφή δεν είναι σοβαρή και αξιόπιστη ένδειξη ασφαλούς και κατάλληλης τροφής.
5. Η ζωή στην αιχμαλωσία αναγκάζει τα ζώα αυτά να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους και να αλλάξουν τις συνήθειές τους με μη φυσικό τρόπο που αναπόφευκτα αυξάνει τα επίπεδα του στρες, αποδυναμώνοντας το ανοσοποιητικό τους σύστημα, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν πολλές και διαφορετικές ασθένειες που δεν παρουσιάζουν στη φύση. Ως μη ειδικοί μπορεί και σίγουρα θα παραβλέψουμε ένα σύμπτωμα που παραπέμπει σε μία πολύ σοβαρή πάθηση.
6. Αν έχουμε ήδη μία χερσαία χελώνα (ή πολλές) σπίτι μας και το άρθρο αυτό μας ευαισθητοποιήσει για την προστασία τους ΔΕΝ αλλάζουμε απότομα τη διατροφή της (γίνεται σταδιακά για να μην της προκαλέσουμε επιπλέον προβλήματα) και δεν την απελευθερώνουμε μόνοι μας παρά μόνον την παραδίδουμε σε Κέντρο Περίθαλψης Ειδών Άγριας Πανίδας (Κ.Ε.Π.Ε.Α.Π.).
   

   Πώς πιάνουμε σωστά μια χελώνα

7. Αν δούμε χελώνα να διασχίζει δρόμο καλό είναι να την βοηθήσουμε να περάσει απέναντι πάντοτε προς την κατεύθυνση προς την οποία ήδη κινούνταν.
8. Όταν μετακινούμε χελώνα την πιάνουμε χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα και τον δείκτη και με τα δύο χέρια τοποθετώντας τα δάκτυλά μας στα πλάγια της χελώνας ανάμεσα στα μπρος και πίσω πόδια. Είναι ο μόνος τρόπος για να μην μας τραυματίσει και να μην μας πέσει (την τραυματίσουμε εμείς).
9. Αν η χελώνα είναι τραυματισμένη ή συμπεριφέρεται αφύσικα (δεν κινείται ή δεν κρύβεται στο καβούκι της) την μαζεύουμε όπως περιγράψαμε παραπάνω, την τοποθετούμε σε χαρτοκιβώτιο με μπόλικες εφημερίδες στον πάτο για να απορροφήσουν τα ούρα της (όταν στρεσάρονται τα ζώα αυτά ουρούν) και την παραδίδουμε άμεσα σε ένα ΚΕΠΕΑΠ.
10. Θυμόμαστε πάντα ότι η χελώνα που βρήκαμε δεν είναι δική μας για να την κρατήσουμε (το ίδιο εξηγούμε και στα παιδιά μας) και ότι η στέρηση κατάλληλης κτηνιατρικής φροντίδας ισοδυναμεί με βάναυση κακοποίηση όσο αγαθές κι αν ήταν οι αρχικές μας προθέσεις.

infokids.gr

Τι θα σου έλεγε το σκυλάκι σου, αν μπορούσε να μιλήσει; Husky Dog Talking - “I love you”

Εγώ, ο σκύλος σου…

Γράφει ο Αλέξανδρος Καπελλάκης

1. Η ζωή μου θα διαρκέσει 10-15 χρόνια. Κάθε αποχωρισμός και εγκατάλειψη με πληγώνει. Παρακαλώ σκέψου το πριν με αποκτήσεις.  
2. Δώσε μου χρόνο να καταλάβω τι θέλεις από μένα. Βρες μου ένα δάσκαλο να μου μάθει τη γλώσσα σου.
3. Έχε μου εμπιστοσύνη. Είναι σημαντικό για να γίνω ευτυχισμένος.
4. Μη θυμώνεις μαζί μου και μη με κλείνεις έξω για τιμωρία. Εσύ έχεις τη δουλειά σου, την διασκέδασή σου και τους φίλους σου. Εγώ έχω μόνο εσένα.
5. Μίλα μου μερικές φορές. Ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνω τις λέξεις σου, καταλαβαίνω τη φωνή σου.
6. Θυμήσου ότι ποτέ δεν ξεχνώ πώς μου συμπεριφέρεσαι.
7. Παρακαλώ μη με χτυπάς. Εγώ δεν μπορώ να σε χτυπήσω, αλλά μπορώ να δαγκώσω και να μαδήσω πράγματα και σου ορκίζομαι ότι δε θέλω να το κάνω.
8. Πριν μου βάλεις τις φωνές γιατί δε συνεργάζομαι ή τεμπελιάζω ή είμαι «ξεροκέφαλος», αναρωτήσου μήπως κάτι με ενοχλεί. Ίσως να μην τρώω το σωστό φαγητό, να κάνει πολύ ζέστη ή κρύο ή η καρδιά μου να είναι αδύναμη και γερασμένη.
9. Φρόντισέ με όταν γεράσω. Κι εσύ θα γεράσεις κάποια μέρα και θα χρειαστείς αγάπη και φροντίδα.
10. Να είσαι μαζί μου στο τελευταίο δύσκολο ταξίδι. Ποτέ μην πεις «δεν μπορώ να παρακολουθήσω» ή «ας γίνει όταν λείπω». Μείνε δίπλα μου μέχρι τη στερνή μου πνοή. Τα πάντα είναι ευκολότερα για μένα όταν εσύ είσαι δίπλα μου και μου κρατάς το πόδι ή μου χαϊδεύεις το κεφάλι.

Να θυμάσαι, σε αγαπώ!

Υπογραφή

Ο Σκύλος σου

Μην χαρίζετε κατοικίδια ζώα τα Χριστούγεννα

Τα περισσότερα ζωάκια που χαρίζονται τις ημέρες των γιορτών δυστυχώς καταλήγουν στον δρόμο...

Δυο εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα, οι φιλοζωικές οργανώσεις ζητούν από τους Ιταλούς να αλλάξουν συνήθειες και να μην συμπεριλάβουν στα δώρα τους κατοικίδια ζώα.

η Αidaa απηύθυνε έκκληση, ζητώντας να εγκαταλειφθεί μια παγιωμένη συνήθεια, που χαρακτηρίζεται, όμως, από επιπολαιότητα: κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, στα διάφορα δώρα, συμπεριλαμβάνονται 150.000 σκυλιά και 250.000 γάτες

«Μέσα σε λίγους μήνες», τονίζουν οι υπεύθυνοι της Aidaa, «το 40% αυτών των ζώων θα βρεθούν χωρίς ιδιοκτήτη, εγκαταλειμμένα».

Η ιταλική φιλοζωική οργάνωση, υπογραμμίζει, επίσης, ότι "πολύ συχνά, τα κουτάβια προέρχονται από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης: δεν τους επιτρέπεται να θηλάσουν όσο θα έπρεπε, οι συνθήκες μεταφοράς είναι εξουθενωτικές και πολλά, σχεδόν νεογέννητα σκυλιά, πεθαίνουν, πριν ακόμη φτάσουν στην Ιταλία και στις άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης".

O κίνδυνος, πάντως, δεν είναι μόνο αυτός: ακόμη και αν εκτεθούν στις προθήκες των μαγαζιών, τα μικρά κατοικίδια, μπορεί να αρρωστήσουν μετά την πώλησή τους, ή να παρουσιάσουν, λόγω του στρες στο οποίο υποβλήθηκαν, σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.

Σύμφωνα με τους Ιταλούς φιλόζωους, πολλά σκυλιά αλλά και γάτες, εγκαταλείπονται, μόλις αρχίσουν να δείχνουν τον πραγματικό, φυσιολογικό τους χαρακτήρα. Μόλις, δηλαδή, αποκτήσουν οικειότητα με το περιβάλλον του σπιτιού, εκδηλώσουν την ανάγκη για παιχνίδι, ή μεγαλώσουν και πάψουν να είναι το "παιχνιδάκι" που κάποιοι ιδιοκτήτες νόμιζαν ότι είχαν αποκτήσει.

newsbomb.gr

Επιχείρηση σωτηρίας του κυρ Μέντιου

Ένα ζευγάρι Σκωτσέζων διασώζει τα τελευταία γαϊδουράκια στην Ανατολική Κρήτη φέρνοντάς τα σε επαφή τα παιδιά

Στην αρχή αντιμετωπίζονταν με δυσπιστία. Σήμερα είναι οι άνθρωποι πίσω από ένα αναρρωτήριο και καταφύγιο των μέχρι πρότινος πλέον χαρακτηριστικών ζώων της ελληνικής υπαίθρου. Σε κάθε περίπτωση, έχουν κερδίσει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα την εκτίμηση των ντόπιων, τη συνδρομή δεκάδων υποστηρικτών, την αναγνώριση και την ενθάρρυνση εκατοντάδων επισκεπτών.

 

Ο κ. Αλιστερ Πάτον και η κυρία Σούζαν Μπάρμπορ, Σκωτσέζοι την καταγωγή, δεν είχαν κανενός είδους ιδέα του πώς θα διαμορφωνόταν πριν από έξι χρόνια η ζωή τους όταν έκαναν την επιλογή να ζήσουν μαζί στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο μικρό χωριό Ανατολή, κοντά στην Ιεράπετρα. Σήμερα είναι οι ψυχές ενός μοναδικού ζωοφιλικού εγχειρήματος, της προσπάθειας διάσωσης και προστασίας των γαϊδάρων της επαρχίας Ιεράπετρας, που έχει παράλληλα εξελιχθεί σε ένα μικρό πάρκο περιπάτου, συντήρησης και επαφής κυρίως των μικρών παιδιών με αυτά τα άλλοτε πολύτιμα ζώα, μοχλούς της αγροτικής ζωής των Ελλήνων.

Όπως λέει ο Αλιστερ, «εμείς ξεκινήσαμε να ζήσουμε στην Κρήτη θέλοντας να αφήσουμε πίσω μας τις αγχώδεις ζωές που και οι δύο περνούσαμε στο Ηνωμένο Βασίλειο». Σύμβουλος επιχειρήσεων ο ίδιος, με «μια ζωή μονίμως στοιβαγμένη σε μια βαλίτσα», θεώρησε, από κοινού με τη Σούζαν, ότι βρήκε «τον επίγειο παράδεισο στην Ανατολική Κρήτη. Ήταν ευτύχημα ότι ένα μικρό σπίτι με ένα αρκετά μεγάλο κτήμα,ικανό να συντηρήσει λαχανικά και οπωροφόρα δέντρα,πουλιόταν σε καλή τιμή και έτσι είχαμε κάπου να εγκατασταθούμε». Η Σούζαν είχε μαζί της ένα βιβλίο που αρχικώς ξένισε τον Αλιστερ.

«Ήταν το σύγγραμμα “Πώς να φροντίσετε έναν γάιδαρο΄΄, που αναφερόταν γενικώς στη σημασία του πράου αυτού ζώου στην οικονομική και αγροτική ζωή κυρίως του Νότου της Ευρώπης, αλλά είχε επίσης διεξοδικές αναφορές στη σημασία του ως κατοικίδιου και στους τρόπους φροντίδας του» θυμάται η Σούζαν.

 

Σύντομα κλήθηκαν να εφαρμόσουν στην πράξη όσα το βιβλίο περιέγραφε. Σε έναν από τους μεγάλους περιπάτους τους στο χωριό και στα χωράφια συνάντησαν τον «Γιώργο». «Ήταν δεμένος σε ένα δέντρο.Φαινόταν καταπονημένος,πολύ αδύνατος και το τρίχωμα πρόδιδε γηρατειά.Στις απορίες μας προς τον ιδιοκτήτη που εμφανίστηκε ύστερα από λίγο “γιατί ο γάιδαρος ήταν σε αυτή την κατάσταση”εκείνος απάντησε ότι, αν θέλαμε,μπορούσαμε να τον αγοράσουμε».

Πολύ γρήγορα το ζεύγος των Σκωτσέζων θα διαπίστωνε ότι η παραπάνω εικόνα συνιστούσε μια διαδεδομένη πρακτική εξόντωσης των γέρικων και πλέον «άχρηστων» ζώων. «Τα έδεναν από το κεφάλι και τα μπροστινά πόδια σε έναν κορμό και τα άφηναν να πεθάνουν από ασιτία και εξάντληση κάτω από τον καυτό ήλιο. Αλλοτε τα τραυμάτιζαν, ακόμη και με τσεκούρι, σπάζοντάς τους τα μπροστινά άκρα για να μην μπορούν να κινηθούν και να αφήσουν την τελευταία τους πνοή από τα τραύματα». Ο Αλιστερ βέβαια επιμένει ότι «οι παραπάνω πρακτικές σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζουν τους Κρητικούς ή τους Ελληνες στο σύνολό τους.Είναι όμως θλιβερές καταστάσεις που έχουμε δει με τα μάτια μας».

Οπότε ο Αλιστερ και η Σούζαν δεν το σκέφτηκαν περισσότερο. Σε ένα τμήμα του κτήματος χτίστηκε το πρώτο παχνί, αργότερα έγινε διαμόρφωση του χώρου ώστε τα γαϊδουράκια να κυκλοφορούν ελεύθερα σε ομαλό έδαφος, φυτεύτηκαν λαχανικά για την τροφή τους, αγοράστηκε σανός. Οι δυο τους ήρθαν σε επαφή με το Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων, που τους συνέδραμε με κτηνιάτρους και συμβουλές για την περίθαλψη εκείνων των ζώων που είχαν τραυματιστεί ή υποστεί κάποιου είδους κακομεταχείριση.

«Είναι πολύτιμη η βοήθεια της Ελίζας Γκέσκου και του Μιχάλη Σπυριδάκη, κτηνιάτρων που αφιλοκερδώς μας συμπαρίστανται όποτε υπάρχει ανάγκη». Σύντομα άρχισαν να κάνουν εξορμήσεις στη γύρω περιοχή προκειμένου «να καταγράψουμε τους πληθυσμούς των συμπαθών αυτών ζώων, να δούμε τις πιθανές ανάγκες τους, να μιλήσουμε με τους ιδιοκτήτες τους για τον καλύτερο τρόπο μεταχείρισής τους». Το σοκ ήταν μεγάλο όταν πληροφορήθηκαν από διηγήσεις των γεροντότερων ότι «στην περιοχή της Ανατολής ως τα μέσα του 1980 υπήρχαν 1.000-1.200 γαϊδουράκια που ήταν το μεταφορικό μέσο και ο “εργάτης” στο χωράφι για τον κρητικό χωρικό. Τα ήθη άλλαξαν, η ύπαιθρος εγκαταλείφθηκε, τα οχήματα και οι δρόμοι έφθασαν και στο τελευταίο σπίτι, οπότε ο γάιδαρος πια ήταν περιττός και ίσως για κάποιους βάρος.

 

Στην Ανατολή πια δεν υπάρχουν πάνω από δέκα-δώδεκα γαϊδουράκια».
Ο «Γιώργος», η «Καρύδα», που υποφέρει από αρθρίτιδα, ο «Σιντ» και η «Μυρτώ» είναι μερικά από τα 12 γαϊδουράκια και το ένα μουλάρι που σήμερα φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις της μικρής φάρμας του Αλιστερ και της Σούζαν. Κάθε πρωί οι δύο Σκωτσέζοι θα ανοίξουν τους στάβλους, θα βγάλουν τους γαϊδάρους στο φως του ήλιου, θα πλύνουν τα παχνιά, θα διαπιστώσουν πιθανά προβλήματα, θα χαϊδέψουν απαλά τους λαιμούς των 13 ζώων.

Και έπειτα; «Διαδίκτυο.Ιστοσελίδα, Facebook, προσφορές σε είδος και εργασία και συνδρομές σε χρήμα από όλον τον κόσμο, προγραμματισμός επισκέψεων για το ερχόμενο διάστημα». Και όταν η κούραση καταβάλλει και τους δύο, «θα κάνουμε έναν μακρινό περίπατοστο χωριό,στους γύρω δρόμους, στα χωράφια. Το πόσο περπατάμε καθημερινά είναι το μόνο που ακόμη δεν έχουν συνηθίσει οι κρητικοί φίλοι μας».

ΙΝFΟ
Το Walk with donkeys (Περπατώντας με τους γαϊδάρους), όπως ονομάζεται η φάρμα του Αλιστερ Πάτον και της Σούζαν Μπάρμπορ, βρίσκεται στο χωριό Ανατολή, κοντά στην Ιεράπετρα Λασιθίου Κρήτης. Στη φάρμα ζουν 12 γαϊδουράκια και ένα μουλάρι, τα περισσότερα εκ των οποίων είτε περισώθηκαν τραυματισμένα είτε είχαν εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες τους. Για περισσότερες πληροφορίες, οικονομική ή σε είδος βοήθεια και εθελοντική εργασία, www.walkwithdonkeys.com.

Ιδανική βόλτα για παιδιά αλλά και για μεγάλους
Οι γάιδαροι του Αλιστερ και της Σούζαν δεν ζουν απομονωμένοι. «Είναι αποδεδειγμένο ότι η επαφή των ανθρώπων, κυρίως των παιδιών, με αυτά τα καλοκάγαθα, πράα και συμπαθέστατα ζώα είναι μια ευχάριστη, βαθύτατα ζεστή απασχόληση,που βοηθάει τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν την αξία και των άλλων όντων του πλανήτη και του φυσικού περιβάλλοντος».

Έτσι οι δύο Σκωτσέζοι δίνουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες τους να κάνουν μια βόλτα, πεζή ή ιππαστί, με τα γαϊδουράκια, πάντοτε υπό την επίβλεψή τους. Από τις πιο ευχάριστες και συγκινητικές συνάμα στιγμές των τελευταίων μηνών ήταν «όταν μας επισκέφθηκαν οικογένειες Ολλανδών με παιδιά που πάσχουν από αυτισμό.Είδαμε τα αρχικώς διστακτικά και κλειστά παιδιά να γελούν, να αγγίζουν, να αγκαλιάζουν τους λαιμούς των ζώων. Μια γυναίκα μάς πλησίασε και μας ευχαρίστησε λέγοντάς μας ότι πρώτη φορά είδε τον γιο της να γελάει.Αυτό ήταν μία από τις μεγαλύτερες ανταμοιβές μας».
----------------------
Πηγή:Το ΒΗΜΑ
----------------------

InOut

Λιγότερα από 16000 γαϊδούρια απέμειναν στην Ελλάδα

Κάποτε ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της επαρχιακής γοητείας αλλά και της λαϊκής παράδοσης. Σήμερα πια έχουν απομείνει ελάχιστα, μιας και τα αντικατέστησαν τα τρακτέρ και τα αγροτικά αυτοκίνητα.
Ο λόγος για τα συμπαθητικά γαϊδουράκια, που μπήκαν στο μικροσκόπιο των μελών του Εργαστηρίου Ζωοτεχνίας της Κτηνιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Ο όνος, γομάρι, γαϊδούρι ή απλά ο κοινός γάιδαρος (Equus asinus) εξαφανίζεται σιγά-σιγά από τη χώρα μας. Χαρακτηριστικό είναι πως από τα 508.000 γαϊδούρια που υπήρχαν στην Ελλάδα το 1950, το 1995 μειώθηκαν σε 95.000, ενώ σήμερα (στοιχεία για το έτος 2008) υπάρχουν λιγότερα από 16.000.

Η μοναδική αναγνωρίσιμη ελληνική φυλή όνων, ο αρκαδικός όνος, ουδέποτε έχει μελετηθεί και είναι άγνωστο αν υπάρχει ακόμα κάποιος πληθυσμός καθαρόαιμων ζώων. Η διάσωση και διατήρηση των εγχώριων όνων, καθώς και η αναγνώριση και καταγραφή των καθαρόαιμων φυλών αποτελούν στοίχημα για τους ερευνητές-μέλη ΔΕΠ του Εργαστηρίου Ζωοτεχνίας της Κτηνιατρικής Σχολής του ΑΠΘ.

Στην Ελλάδα οι όνοι διαδραμάτισαν ουσιαστικό ρόλο στην πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη των διαφόρων περιοχών (ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα). Η συμβολή τους στην εξέλιξη της ελληνικής γεωργίας ήταν καθοριστική μέχρι την εισαγωγή των αγροτικών μηχανημάτων, οπότε τα γαϊδούρια απαξιώθηκαν. Αντίθετα, περίοπτη υπήρξε ανέκαθεν η θέση του γαϊδάρου στην ελληνική παράδοση και λαογραφία.
Αυτό όμως που απαξιώνουμε εμείς το εκτιμούν οι ξένοι. Είναι χαρακτηριστική η ιστορία ενός ζεύγους από το Βέλγιο που πριν από μερικά χρόνια είχε πάει διακοπές στην Αρκαδία και γνώρισε τον αρκαδικό όνο. Ζήτησαν να πάρουν στη χώρα τους δύο γαϊδουράκια που είχαν εγκαταλείψει τα αφεντικά τους. Μετά από ένα χρόνο ήρθαν πάλι στην Ελλάδα και πήραν άλλα δύο ζώα. Σήμερα οι δύο Βέλγοι έχουν μια φάρμα όπου εκτρέφουν γαϊδούρια, πουλάνε το γάλα τους και μάλιστα πολύ ακριβά, ενώ φτιάχνουν από αυτό περιζήτητα στην Ευρώπη φυσικά καλλυντικά.
Αναρτήθηκε από Messa-pios