Αιγαιόγλαρος: Ο καλοκαιρινός συνοδοιπόρος μας σε κίνδυνο

Ο Αιγαιόγλαρος

Ζει μόνο στη Μεσόγειο και
φωλιάζει ομαδικά σε ακατοίκητες νησίδες.

«Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει και από τα μάτια σβήνει η στεριά.

Μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι ...», λένε οι στίχοι από το τραγούδι.

Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ ποιοι είναι οι συνοδοιπόροι της κάθε εν πλω απόδρασης σας;

Ποια είναι αυτά τα πουλιά που πετάνε ανάμεσα στο σμίξιμο του απέραντου γαλάζιου του ουρανού με το μπλε της θάλασσας; Τι θα σας έλεγαν αν μπορούσαν να μιλήσουν;

Σίγουρα ιστορίες των θαλασσών που χάνονται στα βάθη των αιώνων, μυστικά των θαλασσών που ο νόμος της σιωπής τα κρύβει στο βυθό μακριά ακόμη και από το φως του ήλιου.

Ο Αιγαιόγλαρος θα σας μίλαγε για ώρες και θα σας αποκάλυπτε μυστικά, θρύλους, αλλά επειδή είναι υπερήφανος δεν θα σας έλεγε ποτέ για τη δεινή θέση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή αφού απειλείται η ύπαρξη του.

Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει στο Πινάκιο η Υπεύθυνη Τύπου & Επικοινωνίας της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρεία Ελίνα Σαράντου, η οποία υπογραμμίζει «Ο Αιγαιόγλαρος, σύμβολο των νησίδων, απειλείται περισσότερο από κάθε άλλο θαλασσοπούλι της Ελλάδας αυτή τη στιγμή».

Πετά ανάμεσα στα κύματα

Ο Αιγαιόγλαρος διαφέρει από τους άλλους γλάρους, επειδή συνδέεται περισσότερο με τον παράκτιο χώρο και αποφεύγει την ενδοχώρα.

Πετά αργά, ανάμεσα στα κύματα και πιάνει μικρά αφρόψαρα. Συχνά πλησιάζει στα ψαροκάικα για να τραφεί με τα ψάρια που πετιούνται.

Λίγα ζευγάρια πλέον

.

Harry J. Letto/ Αρχείο Ορνιθολογικής

Στην Ελλάδα, περίπου 500 ζευγάρια φωλιάζουν σε ακατοίκητες νησίδες, μακριά από τους ανθρώπους.

Γεννά δύο με τρία καμουφλαρισμένα αυγά (καφετιά με μαύρα στίγματα) στα τέλη Απριλίου. Τα μικρά εκκολάπτονται μετά τα μέσα Μαΐου και τα μικρά αρχίζουν να πετούν τέλη Ιουνίου.

Κάτοικος Αιγαίου

Ζει μόνο στη Μεσόγειο και φωλιάζει ομαδικά σε ακατοίκητες νησίδες.

Βραχώδεις νησίδες με αποικίες Αιγαιόγλαρου υπάρχουν διάσπαρτες στα Δωδεκάνησα, τις ανατολικές Κυκλάδες, τη Λήμνο, τα Κύθηρα, τη Λέσβο και τις Βόρειες Σποράδες.

Τι κάνει το Πρόγραμμα LIFE για το είδος:

Οι δράσεις στα πλαίσια του προγράμματος LIFE σκοπεύουν να αυξήσουν τη γνώση για το είδος στο θαλάσσιο περιβάλλον, για τις απειλές που αντιμετωπίζει και να προσδιοριστούν θαλάσσιες

Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά (IBA) που σχετίζονται με τις ανάγκες του είδους.

Παράλληλα, να διερευνηθούν τα κατάλληλα διαχειριστικά μέτρα που θα βελτιώσουν το καθεστώς διατήρησης του Αιγαιόγλαρου, ιδιαίτερα όσον αφορά την θήρευση και τον ανταγωνισμό από χερσαίους θηρευτές και Ασημόγλαρους και την παγίδευση σε αλιευτικά εργαλεία.

Κατά τη διάρκεια του προγράμματος, πραγματοποιούνται δράσεις που θα παράσχουν τα απαραίτητα δεδομένα για να επιτευχθούν οι στόχοι του προγράμματος:

α) καταγραφή του πληθυσμού του είδους σε συγκεκριμένες περιοχές του Αιγαίου, με σκοπό να εντοπιστούν οι αποικίες και να επικαιροποιηθεί η εκτίμηση του αναπαραγωγικού πληθυσμού,

β) παρακολούθηση συγκεκριμένων αναπαραγωγικών αποικιών με σκοπό τη μελέτη της αναπαραγωγικής επιτυχίας,
γ) τοποθέτηση πομπών GPS σε ενήλικους Αιγαιόγλαρους για πρώτη φορά στην Ελλάδα με σκοπό να εντοπιστούν οι κυρίες περιοχές τροφοληψίας του είδους,

δ) δακτυλιώσεις νεοσσών που πιθανώς να δώσουν πληροφορίες για τις μεταναστευτικές διαδρομές, τις περιοχές διαχείμασης και την φιλοπατρία
και

ε) προκαταρκτική εκτίμηση του προβλήματος ανταγωνισμού και θήρευσης από τους Ασημόγλαρους.

Αναρτήθηκε από lefteris

Οι τρεις πληγές της Μεσογείου

Η χλωρίδα και η πανίδα της Μεσογείου, που είναι από τις πλουσιότερες στον κόσμο είναι ταυτόχρονα από τις πλέον απειλούμενες, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό επιστημονικό περιοδικό «PloS One», που καταδεικνύει ως σημαντικότερες αιτίες τις δραματικές αλλαγές του φυσικού περιβάλλοντος, την υπεραλίευση και την αύξηση των ειδών που διεισδύουν στο οικοσύστημά της, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Ο πλούτος της Μεσογείου είναι μεγαλύτερος απ' αυτόν που ξέραμε, αλλά και οι κίνδυνοι περισσότεροι από εκείνους που φανταζόμασταν... (ΕΡΑ/ΑΠΕ)

Ενώ σύμφωνα με προηγούμενες εκτιμήσεις, τα είδη της Μεσογείου υπολογίζονταν ανάμεσα σε 8-12 χιλιάδες, η νέα απογραφή των ειδών της θαλάσσιας ζωής, που περιλαμβάνει μελέτες εκατοντάδων επιστημόνων, καταγράφει πλέον των 17 χιλιάδων ειδών, ενώ μένουν και άλλα να καταγραφούν.
Σύμφωνα με τους μελετητές πρόκειται για μια πλούσια βιοποικιλότητα που εκτίθεται σε ισχυρές απειλές. «Οι συνέπειες της ανθρώπινης δραστηριότητας είναι αναλογικά πιο σημαντικές στη Μεσόγειο, σε σχέση με αυτό που συμβαίνει σε άλλες θάλασσες του κόσμου», αναφέρεται στην έκθεση. Το φαινόμενο αυτό αποδίδεται εν μέρει στην ιστορία της περιοχής που κατοικείται εδώ και χιλιετίες αλλά και στη γεωγραφία της, καθώς πρόκειται για μια θάλασσα σχεδόν κλειστή.
Θαλάσσια θηλαστικά, όπως οι φάλαινες και τα δελφίνια, έχουν ήδη πληρώσει ένα βαρύ τίμημα, ενώ ορισμένα είδη όπως η φώκια μονάχους-μονάχους έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.
Η ανάπτυξη των ακτών και η ρύπανση συνιστούν τον πρώτο απειλητικό παράγοντα, καθώς αλλάζουν δραματικά το φυσικό περιβάλλον.
Η υπεραλίευση καταγράφεται ως η δεύτερη σημαντικότερη απειλή, ενώ εκτιμάται πως η κατάσταση θα επιδεινωθεί μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Ταυτόχρονα, η βιοποικιλότητα της Μεσογείου πλήττεται από την παρουσία σημαντικού αριθμού ειδών που έχουν εισβάλει από άλλα οικοσυστήματα.

Προερχόμενα από άλλες θάλασσες, τα είδη αυτά που ανέρχονται σε 600 αποτελούν το 4% του συνόλου των καταγραφέντων ειδών. Η είσοδός τους στη Μεσόγειο κατέστη δυνατή καθώς μεταφέρονται από τα πλοία, με το νερό που χρησιμοποιείται ως έρμα, μέσω της διώρυγας του Σουέζ αλλά και των Στενών του Γιβραλτάρ.
Χαρακτηριστικά, η έκθεση αναφέρεται στη διάδοση της

αμερικανικής μέδουσας (Mnemiopsis leidyi) στην περιοχή από το Ισραήλ μέχρι την Ισπανία, που επηρέασε σημαντικά το οικοσύστημα και τις ζώνες αλιείας.

Επίσης, οι καλλιέργειες στρειδιών έχουν λειτουργήσει ως πύλες εισαγωγής διαφόρων ειδών φυκιών στις παράκτιες ζώνες ενώ υπολογίζεται ότι με την άνοδο της θερμοκρασίας, η Μεσόγειος θα προσελκύσει νέα τροπικά είδη και αντίθετα πληθυσμοί της θα μεταναστεύσουν προς νέες ζώνες, που για την ώρα δεν ευνοούν την παρουσία τους.
Ειδικοί προειδοποιούν ότι η εγκατάσταση εξωγενών ειδών από τις τροπικές περιοχές στη Μεσόγειο θα μπορούσε να οδηγήσει στην απώλεια του ιδιαίτερου χαρακτήρα των μεσογειακών ειδών επιμέρους οικοσυστημάτων και επισημαίνουν πως πρέπει να γίνει εκτεταμένη ανάλυση για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας της Μεσογείου, προκειμένου η θάλασσα αυτή να αποτελέσει υπόδειγμα για τους ωκεανούς του κόσμου.

evia-logos
Ελευθεροτυπία