Τα Θεραπευτικά Βότανα για το Κρυολόγημα του Χειμώνα

Τα βότανα δεν αντικαθιστούν άλλες ιατρικές και φαρμακευτικές θεραπείες.

Πολλά είναι τα βότανα που η φύση μας προσφέρει και είναι ικανά να θωρακίσουν την άμυνα του οργανισμού μας και να απαλύνουν τα συμπτώματα του κρυολογήματος.

Βότανα για την φυσική ενίσχυση της άμυνας του οργανισμού

Εχινάκεια
Η εχινάκεια έχει διαπιστωθεί επιστημονικά ότι διεγείρει τους αμυντικούς μηχανισμούς του ανοσοποιητικού συστήματος, γι’ αυτό και είναι πολλοί εκείνοι που τη λαμβάνουν προληπτικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Συμβάλλει σημαντικά στη μείωση της διάρκειας του κρυολογήματος και στην άμεση ανακούφιση από τα συμπτώματά του, δεδομένου ότι διαθέτει ισχυρές αντιβιοτικές, αντιμικροβιακές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.
Προσοχή: Η λήψη της δεν πρέπει να υπερβαίνει συνολικά τους 2 μήνες, γιατί μπορεί να έχει αντίθετα αποτελέσματα.

Απαγορεύεται η χορήγησή της σε παιδιά κάτω των 8 ετών, ενώ αντενδείκνυται σε όσους πάσχουν από αυτοάνοσα νοσήματα (π.χ. σκλήρυνση κατά πλάκας, ερυθηματώδη λύκο) ή παίρνουν ανοσοκατασταλτικά.
Επίσης, πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή από άτομα με αλλεργία στην αμβροσία ή σε φυτά που ανήκουν στην οικογένεια των ηλίανθων.

Βότανα για τον πονόλαιμο

Φασκόμηλο
Είτε πρόκειται για ένα αίσθημα φαγούρας στον λαιμό είτε για δυσκολία στην κατάποση είτε για ενόχληση στις αμυγδαλές, το φασκόμηλο με την αντισηπτική του δράση είναι ευεργετικό.

Σε μια κούπα με βραστό νερό ρίχνουμε 1 κουταλιά αποξηραμένα φύλλα φασκόμηλου, το αφήνουμε για 2-3΄ και κατόπιν το σουρώνουμε και είτε το πίνουμε είτε κάνουμε γαργάρες 2-3 φορές την ημέρα.

Προσοχή: Απαγορεύεται η λήψη του από όσους έχουν υπέρταση και επιληψία. Η υπερβολική και παρατεταμένη κατανάλωση μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση ή να οδηγήσει σε επιληπτικούς σπασμούς.

Τζίντζερ (Πιπερόριζα)
Αποτελεί εξαιρετικό γιατροσόφι για τον πονόλαιμο, δεδομένου ότι έχει αντισηπτικές και μαλακτικές ιδιότητες. Επιπλέον, δρα ως αντιπυρετικό, απαλύνει τον βήχα, διευκολύνει την αναπνευστική λειτουργία και ανακουφίζει από τους πόνους στις αρθρώσεις.

Σε περίπτωση πονόλαιμου, σε ένα φλιτζάνι καυτό νερό, ρίχνουμε 1 κουταλάκι τζίντζερ σε σκόνη ή 1/2 κουταλάκι τριμμένη φρέσκια ρίζα. Το αφήνουμε 3-4΄, το σουρώνουμε και το πίνουμε, προσθέτοντας 2-3 σταγόνες λεμόνι και 1 κουταλάκι μέλι.

Περγαμόντο
Το αιθέριο έλαιο που ανακουφίζει τον λαιμό από τους ερεθισμούς. Σε 1 κουταλάκι κονιάκ, διαλύουμε 3 σταγόνες αιθέριο έλαιο περγαμόντου και 3 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεμονιού και στη συνέχεια το προσθέτουμε σε 1/2 ποτήρι νερό. Με το διάλυμα αυτό κάνουμε γαργάρες.

Βότανα για τον πονοκέφαλο

Λεβάντα
Τα άνθη της έχουν ηρεμιστική, αντισπασμωδική και χαλαρωτική δράση. Βάζουμε 2-3 σταγόνες αιθέριου ελαίου στα δάχτυλά μας και κάνουμε μασάζ στους κροτάφους.

Ένας άλλος τρόπος για να τη χρησιμοποιήσουμε είναι να ρίξουμε 2-3 σταγόνες αιθέριου ελαίου σε ένα μπολ με δροσερό νερό και να κάνουμε κομπρέσες, που ανακουφίζουν από τους πονοκεφάλους και τον πυρετό.
Προσοχή: Διεγείρει τη μήτρα, γι’ αυτό συνιστάται η αποφυγή της στην εγκυμοσύνη.

Βαλεριάνα
Γνωστή από την αρχαιότητα, η βαλεριάνα λειτουργεί ως ήπιο κατευναστικό του νευρικού συστήματος. Σε ένα φλιτζάνι με ζεστό νερό, ρίχνουμε 20 σταγόνες βάμματος και πίνουμε έως 2 φορές την ημέρα.
Προσοχή: Η παρατεταμένη δοσολογία μπορεί να επιφέρει αντίθετα αποτελέσματα. Γι’ αυτό, η λήψη της δεν πρέπει να υπερβαίνει τη 1 εβδομάδα. Επίσης, πρέπει να αποφεύγεται από όσους λαμβάνουν υπνωτικά χάπια.

Τίλιο
Τα άνθη και τα φύλλα του έχουν ηρεμιστική και αντισπασμωδική δράση. Μας βοηθά να χαλαρώσουμε και να καταπραΰνουμε την ένταση. Επίσης, δρα και ως εφιδρωτικό.

Βότανα για το συνάχι

Ευκάλυπτος (Eucalyptus)
Ένα από τα είδη του φυτού εισήχθη στην Ελλάδα το 1862 και έχει ισχυρές αντιμικροβιακές και αντιβιοτικές ιδιότητες. Έτσι οι εισπνοές ατμών ευκαλύπτου μπορούν να καταπραΰνουν τις βρογχίτιδες και να ανακουφίσουν από τον πονόλαιμο και τους πονοκεφάλους .

Σε μια κουταλιά κονιάκ προσθέτουμε 3 σταγόνες αιθέριο έλαιο ευκαλύπτου και 4 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεμονιού , κατόπιν ρίχνουμε το μείγμα σε 500 ml κρύο νερό και κάνουμε κομπρέσες ή βράζουμε τον ευκάλυπτο και κάνουμε εισπνοές με τους υδρατμούς.

Θυμάρι (Thymus vulgaris)
Οι αντιφλεγμονώδεις, αντιπυρετικές και αποχρεμπτικές του ιδιότητες το καθιστούν ιδανικό βότανο για την περίπτωση του κρυολογήματος.
Προσοχή: Σε πολύ υψηλές δόσεις ενδέχεται να προκαλέσει πονοκέφαλο, ίλιγγο και νεφρικές διαταραχές.

Γλυκάνισος
Διευκολύνει την αναπνευστική λειτουργία. Προσοχή: Μπορεί να προκαλέσει αλλεργικές αντιδράσεις (π.χ. δερματικές, αναπνευστικές) σε άτομα με υπερευαισθησία στον άνισο ή στη μινθόλη.

Πεύκο
Βοηθά στην αποσυμφόρηση του αναπνευστικού συστήματος. Στον αρωματικό λύχνο βάζουμε 4 σταγόνες αιθέριο έλαιο πεύκου και 3 σταγόνες αιθέριο έλαιο μέντας και μόλις αρχίσει ο βρασμός κάνουμε εισπνοές για 5-10΄.
Προσοχή: Οι εισπνοές πρέπει να αποφεύγονται από όσους έχουν άσθμα.

Ευκάλυπτος
Λειτουργεί ως ισχυρό αντιμικροβιακό και αντιβιοτικό. Οι εισπνοές ατμών ευκαλύπτου ανακουφίζουν το αναπνευστικό και καταπραΰνουν τις βρογχίτιδες.

Επιπλέον, ανακουφίζει από τον πονόλαιμο και τους πονοκεφάλους, ενώ έχει την ιδιότητα να δρα και ως αντιπυρετικό. Σε 1 κουταλάκι κονιάκ διαλύουμε 3 σταγόνες αιθέριο έλαιο ευκαλύπτου και 4 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεμονιού και στη συνέχεια ρίχνουμε το διάλυμα σε 1/2 κιλό κρύο νερό.

Βουτάμε ένα βαμβακερό πανί και κάνουμε κομπρέσες στο μέτωπό μας για να πέσει ο πυρετός.
Προσοχή: Η χρήση του αιθέριου ελαίου ευκαλύπτου πρέπει να αποφεύγεται από όσους κάνουν ομοιοπαθητική.

Βότανα για τον πυρετό

Ζαμπούκος ή κουφοξυλιά, αφροξυλιά (Sambucus nigra)
Το αφέψημά του έχει την ιδιότητα να προκαλεί εφίδρωση, γεγονός που βοηθά στη μείωση του πυρετού. Επίσης, είναι αποχρεμπτικός και βλεννολυτικός, ενώ γαργάρες από το έγχυμά του ανακουφίζουν από τον πονόλαιμο.
Για πιο ευεργετικά αποτελέσματα, φτιάχνουμε ένα ρόφημα με ζαμπούκο, χαμομήλι και γλυκόρριζα.

Μέντα (Mentha)
Δρα ως αντιπυρετικό, κυρίως όταν ο πυρετός εκδηλώνεται σε συνδυασμό με άλλα συμπτώματα, όπως η ναυτία και ο πονοκέφαλος, ενώ είναι ισχυρό αντιβακτηριδιακό και αποτοξινωτικό.

Δεν συνιστάται σε όσους κάνουν ομοιοπαθητική.

Δυόσμος
Υποβοηθά την εφίδρωση στον πυρετό και τη γρίπη, ενώ το βράσιμο των φύλλων του και η εισπνοή των υδρατμών βοηθά στην αποσυμφόρηση του αναπνευστικού συστήματος.

Βότανα για τον βήχα

Μαντζουράνα (Origanum majorana)
Ο συγγενής της ρίγανης εκτός από μπαχαρικό χρησιμοποιείται και ως αφέψημα για τη καταπράυνση του βήχα. Βράζουμε σε ένα φλιτζάνι νερό 1 κουταλάκι μαντζουράνα και μόλις πάρει βράση στύβουμε φυσικό χυμό από 1 λεμόνι.

Γλυκόρριζα (Glycyrrhiza glabra)
Είναι δημοφιλές βότανο για τον βήχα και τον ερεθισμένο λαιμό, καθώς έχει μαλακτικές ιδιότητες. Επίσης, ανακουφίζει το αναπνευστικό, αφού είναι αποχρεμπτική και βλεννολυτική. Μπορούμε να ετοιμάσουμε σιρόπι βράζοντας 15 γρ. γλυκόρριζας (λίγο περισσότερο από 1 κουταλιά) σε 5 κούπες νερό για περίπου 1 ώρα.
Προσοχή: Δεν ενδείκνυται η κατανάλωσή της από υπερτασικά άτομα.

Αλθαία ή Μολόχα (Malva sylvestris)
Χρησιμοποιούμε κυρίως τη ρίζα της, αλλά και τα φύλλα της. Ανακουφίζει από τον ερεθισμένο βλεννογόνο, ενώ οι αντιφλεγμονώδεις και μαλακτικές της ιδιότητες θεωρούνται ιδανικές για τη λαρυγγίτιδα, τη φαρυγγίτιδα και τον ερεθιστικό βήχα. Eπίσης, κάνει καλό στο στομάχι.

Σε ένα ποτήρι με νερό της βρύσης, ρίχνουμε 2 κουταλάκια αλθαία σε σκόνη, αφήνουμε το μείγμα περίπου 2 ώρες και έπειτα σουρώνουμε. Πριν το πιούμε, το ζεσταίνουμε και προσθέτουμε λίγο μέλι.

Για τους μυϊκούς πόνους

Μπάνιο με αιθέρια έλαια
Γεμίζουμε την μπανιέρα μέχρι τη μέση με χλιαρό νερό και ρίχνουμε 2 σταγόνες ευκάλυπτο, 2 σταγόνες tea tree και 2 σταγόνες μαύρο πιπέρι. Κάνουμε μπάνιο το βράδυ πριν πέσουμε για ύπνο.

Λάδι μασάζ με αιθέρια έλαια
Σε 30 ml αμυγδαλέλαιο, ρίχνουμε 5 σταγόνες μαύρο πιπέρι, 5 σταγόνες ευκάλυπτο, 4 σταγόνες δεντρολίβανο, 2 σταγόνες φασκόμηλο και 2 σταγόνες λεβάντα. Με το λάδι αυτό κάνουμε μασάζ στα σημεία που πονάμε, όσες φορές θέλουμε την ημέρα.

Βότανα – Χρήσιμες πληροφορίες – οδηγίες

Σε ένα φλιτζάνι με βρασμένο νερό, ρίχνουμε 1 κουταλάκι από το βότανο της αρεσκείας μας. To αφήνουμε για περίπου 10΄ και έπειτα σουρώνουμε και πίνουμε.

Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να υπερβαίνουμε τα 3 ροφήματα ημερησίως. Εναλλακτικά, μπορούμε να αγοράσουμε βάμμα από τα φαρμακεία.

Η λήψη 15-20 σταγόνων βάμματος σε ένα φλιτζάνι με ζεστό νερό θεωρείται ασφαλής ποσότητα, ωστόσο είναι προτιμότερο να λάβουμε οδηγίες λήψης από τον φαρμακοποιό μας.

Για τα αιθέρια έλαια

Tα αιθέρια έλαια λειτουργούν και ως φάρμακα και γι’ αυτό πρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε λίγες σταγόνες. Η πιο γνωστή δοσολογία είναι 3 σταγόνες αιθέριου ελαίου σε 5 ml αλκοόλη.
Κατά τη χρήση τους αποφεύγουμε την επαφή με τα μάτια και το στόμα.

Προσοχή: Πριν από οποιαδήποτε χρήση βοτάνου συνίσταται να συμβουλευόμαστε τον γιατρό ή έναν ειδικό. Αυτό επιβάλλεται, ειδικά αν πρόκειται να χορηγηθεί σε παιδιά, σε άτομα που λαμβάνουν φάρμακα και σε γυναίκες κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης ή της γαλουχίας.

Τα βότανα δεν αντικαθιστούν
άλλες ιατρικές και φαρμακευτικές θεραπείες.

helppost

Μέντα, Χαμομήλι και Ιβίσκος - Τα φάρμακα της φύσης

Στην ελληνική επικράτεια συναντιούνται σχεδόν παντού τρία ιδιαίτερα ευεργετικά φυτά: η μέντα, το χαμομήλι και ο ιβίσκος. Άραγε, γνωρίζουμε το πόσο ευεργετικά είναι για την υγεία μας και ποιος είναι ο ρόλος τους στη διατροφή;

Μέντα
Είναι ένα ποώδες πολυετές φυτό που φτάνει σε ύψος ως 70 πόντους. Αποτελεί ιδιαίτερα δημοφιλές φυτό, τόσο για τις αρωματικές του, όσο και για τις γευστικές του ιδιότητες. Τα χρήσιμα μέρη της μέντας είναι τα άνθη και τα φύλλα. Χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα, στη φαρμακευτική καθώς και σε πολλά βιομηχανοποιημένα τρόφιμα. Συστατικά της μέντας περιέχονται σε οδοντόπαστες, μαστίχες, σαπούνια, κρέμες, γλυκά και φάρμακα για τον βήχα.

Η χρήση της ξεκίνησε κυρίως από την Ασία και από τις χώρες της λεκάνης της Μεσογείου. Σε πολλούς πολιτισμούς, θεωρείτο σύμβολο φιλίας και φιλοξενίας. Στην Μ. Ανατολή, ακόμη και σήμερα, το ρόφημα μέντας σερβίρεται στους καλεσμένους κατά την άφιξή τους, ενώ στην Αρχαία Ελλάδα τα φύλλα της σκορπίζονταν στο τραπέζι ως ένδειξη θερμού καλωσορίσματος.
Η διατροφική αξία της μέντας είναι ιδιαίτερα σημαντική

Περιέχει βιταμίνες Α και C και βιταμίνη Β2, σε μικρότερες ποσότητες. Η βιταμίνη C είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό, που μειώνει τον κίνδυνο για διάφορους τύπους καρκίνου. Αν η μέντα καταναλώνεται σε μικρότερες ποσότητες, τα θρεπτικά συστατικά της είναι εξίσου σημαντικά για τον οργανισμό. Πέρα όμως από βιταμίνες, η μέντα περιέχει μαγγάνιο, σίδηρο, κάλιο και ασβέστιο.

Η μέντα έχει μακρά ιστορία σε σχέση με τις φαρμακευτικές της ιδιότητες, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Αποτελεί άριστο φάρμακο κατά της δυσπεψίας και για αυτόν τον λόγο συστήνεται ένα ρόφημα μέντας μετά από ένα πλούσιο γεύμα. Έχει χωνευτικές ιδιότητες, καθώς ελαττώνει τους μυϊκούς σπασμούς και διευκολύνει την πεπτική διαδικασία. Προλαμβάνει το σχηματισμό στομαχικού έλκους και διεγείρει τις χολικές εκκρίσεις.

Ποιο είναι το βασικό συστατικό της μέντας;

Το βασικό συστατικό της μέντας, η μενθόλη, βοηθά σημαντικά στα αναπνευστικά προβλήματα. Μειώνει τα συμπτώματα του ευερέθιστου εντέρου, χαλαρώνοντας τους μύες γύρω και μέσα στο έντερο, καθώς επίσης και τα συμπτώματα του κρυολογήματος και της γρίπης.

Εξωτερικά, η μενθόλη της μέντας βρίσκει εφαρμογή σε προϊόντα που προσδίδουν δροσερή αναπνοή όπως μαστίχες, καραμέλες και διαλύματα. Χρησιμοποιείται σε σαπούνια και γαλακτώματα και δίνει αίσθηση δροσιάς στο σώμα. Είναι αντιβακτηριδιακή και προστατεύει από τους έρπητες του στόματος και των γεννητικών οργάνων. Αλλά και ιατρικά, η μέντα φαίνεται να έχει προστατευτικές ιδιότητες σε ασθενείς με καρκίνο, που υποβάλλονται σε ακτινοβολία.

Ακόμη και το άρωμα της μέντας φαίνεται να βοηθά στην μνήμη, για αυτόν τον λόγο μπορεί να φανεί χρήσιμο πριν από κάποιες εξετάσεις.

Χαμομήλι

Είναι ένα ιδιαίτερα αρωματικό φυτό και συναντιέται σχεδόν παντού στην Ελλάδα. Η συγκομιδή του γίνεται κυρίως τους μήνες Απρίλιο, Μάιο και Ιούνιο. Ταπεινό στην εμφάνιση, αλλά πολύ σημαντικό σε φαρμακευτικές ιδιότητες.

Ήδη από την αρχαιότητα, χρησιμοποιείτο για θεραπευτικούς σκοπούς. Καταναλωνόταν για ενοχλήσεις του στομάχου, του εντέρου ή της χολής. Το συνιστούσαν σε γυναίκες, για τη μείωση των πόνων κατά την έμμηνη ρύση. Επιπλέον, χρησιμοποιείτο τοπικά ως επίθεμα σε πληγές, για να επουλωθούν πιο γρήγορα.
Ποιες είναι οι ιδιότητες του χαμομηλιού;

Πλέον, οι ουσίες και η δράση του χαμομηλιού έχουν ερευνηθεί σημαντικά σε ερευνητικό επίπεδο, πιστοποιώντας τις περισσότερες από τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Οι ιδιότητες του χαμομηλιού οφείλονται σε δραστικές ουσίες όπως η κουμαρίνη, τα αιθέρια έλαια, τα φλαβονοειδή, το αζουλένιο, κάδμιο και μεταλλικά στοιχεία.

Σήμερα, η πιο διαδεδομένη ιδιότητα του χαμομηλιού έχει σχέση με την ικανότητα του να ηρεμεί τα νεύρα και να χαλαρώνει, διώχνοντας την αϋπνία και ενισχύοντας τον ύπνο. Επιπλέον, είναι γνωστό για τις αντισηπτικές, καταπραϋντικές και αντιαλλεργικές του ιδιότητες. Χρησιμοποιείται ευρέως για τα έλκη του πεπτικού, το φούσκωμα και την καούρα.

Ανακουφίζει από τα αναπνευστικά προβλήματα, τα κρυολογήματα, το βήχα, τον πυρετό, τα προβλήματα της χοληδόχου κύστεως, τα εντερικά αέρια, τη γαστρίτιδα, τις αιμορροΐδες, τη δυσπεψία, την αϋπνία, τις στομαχικές φλεγμονές και τους δερματικούς ερεθισμούς. Με εξωτερική εφαρμογή συντελεί στην επούλωση των εγκαυμάτων και των εκζεμάτων, ενώ είναι χρήσιμο στην ουλίτιδα και στις οφθαλμικές πλύσεις. Οι κομπρέσες με αφέψημα χαμομηλιού είναι καταπραϋντικές για κάθε είδους δερματικό πρόβλημα.

Το χαμομήλι βρίσκει πολλές εφαρμογές στον χώρο της αισθητικής, κυρίως λόγω των ευεργετικών και καταπραϋντικών ιδιοτήτων του στο δέρμα. Αποτελεί βασικό συστατικό σε προϊόντα καθαρισμού, ντεμακιγιάζ αλλά και ενυδάτωσης του δέρματος. Τα φλαβονοειδή που περιέχει έχουν θετικά αποτελέσματα επί της περιφερικής κυκλοφορίας παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις αντιδράσεις φλεγμονής, λόγω της αντιοξειδωτικής τους δράσης.
Ιβίσκος

Αν και διακοσμητικό φυτό, φαίνεται να έχει αρκετές φαρμακευτικές ιδιότητες. Πολλά μέρη του φυτού όπως τα φύλλα, οι ρίζες και οι κάλυκες είναι χρήσιμα. Τα μικρά φύλλα τρώγονται ωμά σε σαλάτες ή μαγειρεμένα με άλλα λαχανικά.

Οι κάλυκες του ιβίσκου περιέχουν τα περισσότερα θρεπτικά συστατικά, όπως αντιοξειδωτικά (κυρίως φλαβονοειδή), καθώς επίσης και βιταμίνες και ανόργανα άλατα, όπως ριβοφλαβίνη, ασκορβικό οξύ, νιασίνη, καροτένιο και σίδηρο.

Ο ιβίσκος παλαιότερα χρησιμοποιείτο σε αρκετά γιατροσόφια. Ακόμη και σήμερα, καταναλώνεται για την αύξηση της διούρησης, κυρίως λόγω του γλυκολικού οξέος που περιέχει. Επειδή περιέχει κιτρικό οξύ, χρησιμοποιείται για ανακούφιση από τη ζέστη, αυξάνοντας τη ροή του αίματος στην επιφάνεια του δέρματος και διαστέλλοντας του πόρους. Τα φύλλα και τα άνθη του ιβίσκου χρησιμοποιούνται σε ρόφημα, που ανακουφίζει από πεπτικά και νεφρικά προβλήματα. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως το ρόφημα από ιβίσκο μπορεί να μειώσει και την αρτηριακή πίεση.

medNutrition.gr

Χελιδόνιο: Ένα εξαιρετικό φυτό - βότανο... Χελιδόνιον το μέγα - Chelidonium majus

... με πολλές δράσεις και εξαιρετικές ιδιότητες

Όνομα: Χελιδόνιο
Επιστημονική ονομασία: Χελιδόνιον το μέγα – Chelidonium majus
Οικογένεια: Μηκωνοειδών
Άλλα ονόματα: Χελιδόνι, χελιδονόχορτο, δοντόχορτο

Περιγραφή
Είναι φυτό ιθαγενές της Ευρώπης, Δυτικής Ασίας, Βόρειας Αφρικής. Φυτρώνει σε όλη την Ευρώπη και είναι πολύ κοινό σε υγρούς τόπους, παλιούς τοίχους σπιτιών, ερείπια , βράχους, κοντά σε κήπους.

Στη χώρα μας το συναντούμε κυρίως σε Αιτωλία και Ήπειρο.

Ο χυμός του φυτού είναι πολύ δηλητηριώδης και χρησιμοποιείται μόνο ως εξωτερικό φάρμακο.

Σε μεγάλη δόση μπορεί να προκαλέσει τον θάνατο (στους σκύλους αρκεί δόση 60-90 γραμμαρίων). Όταν το φυτό είναι πρόσφατο, έχει οσμή δυσάρεστη, που μοιάζει με των κλούβιων αυγών.

Είναι φυτό ποώδες με πλούσια διακλάδωση που φτάνει σε ύψος τα 30-80 εκατοστά.

Τα φύλλα του είναι μεγάλα, σύνθετα, ωοειδή, οδοντωτά.

Οι ρίζες και οι βλαστοί του περιέχουν έναν πορτοκαλοκίτρινο χυμό που ρέει, όταν κοπεί ο βλαστός. Τα άνθη του είναι μικρά κίτρινα, διαμέτρου περίπου 2 εκατοστών και αποτελούνται από 4 πέταλα και 2 σέπαλα με πολλούς στήμονες.

Ο καρπός του περιέχει πολλούς μαύρους σπόρους με άσπρο λοφίο.

Το φυτό ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο.

Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται η ρίζα, τα φύλλα και τα άνθη. Το φυτό που φυτρώνει σε ξερούς τόπους και παλιούς τοίχους, είναι πλουσιότερο σε δραστικά στοιχεία από αυτό που φυτρώνει σε υγρά μέρη.

Η ρίζα διατηρεί τη δραστικότητά της περισσότερο από τα άλλα μέρη του φυτού μετά την αποξήρανση. Η ρίζα πρέπει να συλλέγεται στα τέλη του καλοκαιριού ή φθινόπωρο και ξηραίνεται στον ήλιο ή τη σκιά. Προτιμούμε η συλλογή να γίνεται λίγο πριν ανθίσει το φυτό από Απρίλιο έως Ιούνιο.

Συστατικά
Περιέχει αλκαλοειδή, όπως βερβερίνη και ισοκινολίνη, χελιδονικό οξύ, αιθέριο έλαιο και καροτενοειδή.

Όλα τα μέρη του φυτού περιέχουν κιτρινωπό καυστικό χυμό με τη μορφή γάλακτος, ο οποίος περιέχει πολλές χημικές ουσίες, όπως χελερυθρίνη, σαπωνίνη, χελιδονίνη, προτοπίνη, κοπτισίνη, σανγκουιναρίνη, αιθέρια έλαια, μέταλλα κ.λ.π.

Ιστορία και παράδοση
Το χελιδόνιο ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια. Ο Νίκανδρος, ο Γαληνός και ο Διοσκουρίδης συνιστούσαν τη ρίζα, σε έγχυμα σε άσπρο κρασί για τη θεραπεία του ίκτερου.

Ο Διοσκουρίδης μάλιστα, έλεγε ότι τα χελιδόνια έπιναν το γάλα που έρρεε από τις σχισμές των μίσχων του φυτού, οξύνοντας την όρασή τους.

Το χελιδόνιο, το γνώριζε επίσης και ο Θεόφραστος.

Από εκείνη ήδη την εποχή, το φυτό αυτό χρησιμοποιείτο σαν θεραπευτικό μέσο για τα οφθαλμολογικά προβλήματα και ιδιαίτερα για την αντιμετώπιση του καταρράκτη.

Οι αρχαίοι γιατροί παρασκεύαζαν μέσα σε χάλκινο αγγείο ένα σύνθετο κολλύριο από χυμό χελιδονίου και μέλι που χρησιμοποιούσαν κατά του καταρράκτη και των αμαυρώσεων.

Ο άραβας γιατρός Αβικέντας το κατέτασσε «θερμό στον τέταρτο βαθμό και ξηρό στον δεύτερο.»

Ένας Ρώσος γιατρός, ο Denisenko, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ένα απόσταγμα του xελιδονίου για τη θεραπεία των καρκινικών όγκων.

O Leclerc, στις αρχές του 20ου αιώνα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το φυτό δεν θεραπεύει τον καρκίνο αλλά καθυστερεί προσωρινά, τον πολλαπλασιασμό των όγκων.

Καθώς το φυτό είναι τοξικό και επικίνδυνο, συνιστούσε για εσωτερική χρήση ένα εκχύλισμα του ή ένα βάμμα του.

Ο Cazin, με τη σειρά του, συνιστούσε μόνο την αποξηραμένη μορφή του φυτού και μόνο σε αυστηρά περιορισμένες δόσεις.

Ο Αγάπιος ο Κρης, στο «Γεωπονικό» του συνιστά να βράζεται το χελιδονόχορτο μέσα σε λινέλαιο, μέχρι να μείνει το μισό και να χρησιμοποιείται έτσι για τη θεραπεία των οδυνηρών αιμορροΐδων.

Στη χώρα μας οι χωρικοί δεν το χρησιμοποιούσαν εσωτερικά. Όμως Γάλλοι, Βέλγοι και Ιταλοί με ένα δυνατό αφέψημα χελιδονίου θεράπευαν τη δυσεντερία.

Θεραπευτικές δράσεις και χρήσεις

-το χελιδόνιο (ολόκληρο το φυτό) θεωρείται ένα ισχυρό χολερικό, το οποίο πενταπλασιάζει τον όγκο της χολής.

-ηρεμιστικό, καταπραϋνει τον πόνο του ήπατος που οφείλεται σε προβλήματα των χολιφόρων οδών.

-συνιστάται ως αντισπασμωδικό σε στομαχικό και κοιλιακό πόνο, κράμπες του πεπτικού συστήματος και προβλήματα της χοληδόχου κύστης, συντελώντας μάλιστα καθώς λέγεται, στην απαλλαγή από τους λίθους.

-χαλαρώνει τους μυς των βρόγχων και των εντέρων.

-τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και έχει αποτοξινωτική δράση.

-χρησιμοποιείται συνήθως εξωτερικά. Ο φρέσκος χυμός του είναι πολύ αποτελεσματικός κατά των κονδυλωμάτων, των κάλων και των μυρμηγκιών, τα οποία λέγεται ότι εξαφανίζει, με επανειλημμένη εφαρμογή.

-από την κινέζικη λαϊκή ιατρική θεωρείται καλό γιατρικό για τη βρογχίτιδα και το άσθμα.

-φημίζεται για την αντικαρκινική του δράση, κυρίως για τις υπερπλαστικές δερματοπάθειες (όγκους του δέρματος), οι οποίες, υπό την επίδραση των ενζύμων που περιέχει το φυτό, σιγά-σιγά διαλύονται.

-ο χυμός του χρησιμοποιείται για επαλείψεις πάνω σε λειχήνες και κρεατοελιές και λέγεται ότι σταματά την ανάπτυξή τους.

-Σε μικρές δόσεις δυναμώνει τις εκκρίσεις των νεφρών και του δέρματος, κυρίως όμως διεγείρει την κυκλοφορία και ειδικότερα κατά την πυλαία φλέβα, στα λεμφικά αγγεία και το λεμφικό σύστημα της κάτω κοιλίας. Δραστηριοποιεί τα όργανα που βρίσκονται σε αυτή, ενεργεί δε και σαν διαλυτικό.

Η ενέργεια αυτή, δεν περιορίζεται μόνο στα όργανα της κάτω κοιλίας αλλά αφορά ολόκληρο το λεμφαδενικό σύστημα, ακόμα δε και τους βλεννογόνους υμένες.

-Θεωρείται επίσης ότι βοηθάει σε παθήσεις των ματιών όπως καταρράκτη, αποκόλληση αμφιβληστροειδούς, στίγματα στον κερατοειδή ή ελαττωματική όραση. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις αλείφουμε το χυμό στα κλειστά βλέφαρα προς τις γωνίες.

-Αντιμετωπίζει επίσης την αυξημένη τριχοφυΐα των γυναικών που οφείλεται σε πρόβλημα των νεφρών. Υγραίνουμε τις περιοχές αυτές με χυμό χελιδόνιου, τον αφήνουμε για λίγες ώρες να δράσει και μετά ξεπλένουμε με σαπούνι και αλείφουμε την περιοχή με αλοιφή καλέντουλας ή λάδι χαμομηλιού ή βάλσαμου.

Παρασκευή – δοσολογία

Αφέψημα
Για την παρασκευή του χρησιμοποιούνται συνήθως οι ρίζες και οι σπόροι των φυτών. Βάζουμε το βότανο μαζί με νερό να βράσει σε σιγανή φωτιά για λιγότερο από δέκα λεπτά και σουρώνουμε.

Έγχυμα
Για την παρασκευή του χρησιμοποιούνται νωπά ή αποξηραμένα τμήματα φυτών. Συνήθως ένα γεμάτο κουταλάκι του γλυκού από το βότανο αρκεί για ένα φλιτζάνι. Το αφήνουμε για λίγα λεπτά (όχι περισσότερα από δέκα) σε βραστό νερό και στη συνέχεια το σουρώνουμε.

Βάμμα
λαμβάνουμε 1-2 ml τρεις φορές την ημέρα.

Κρασί
προσθέστε ένα λίτρο λευκό κρασί σε 15 γρ. αποξηραμένης ρίζας χελιδονίου. Πίνετε ½ κρασοπότηρο ή 1 ολόκληρο κρασοπότηρο κάθε πρωί.

Εξωτερικά ως χυμός του φρέσκου φυτού
παίρνετε το χυμό, σπάζοντας ένα βλαστό του φυτού. Κάντε 3 εφαρμογές την ημέρα, για να καταπολεμήσετε κονδυλώματα, κάλους και μυρμηγκιές. Προσέξτε να μη βάλετε το χυμό σε πληγή.

Μπορείτε επίσης να φτιάξετε χυμό χελιδόνιου, τρίβοντας το φυτό και αναμιγνύοντας το μείγμα με ίση ποσότητα γλυκερίνης, έτσι ώστε να διατηρηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας.

Κατάπλασμα

Επάνω από μια κατσαρόλα που βράζει με νερό, τοποθετούμε ένα σουρωτήρι με τα βότανα. Αφού μαλακώσουν τα βάζουμε σε ένα τούλι και το επιθέτουμε επάνω στην πάσχουσα περιοχή.
Ενδιαφέροντα

Στις παθήσεις της χοληδόχου κύστης το Χελιδόνιο συνδυάζεται καλά με τον Αρκτοστάφυλλο και το Ταραξάξο.

Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιούν το βάμμα του νωπού ριζώματος για παθήσεις του ήπατος, γαστρεντερίτιδα, πνευμονία, πλευρίτιδα, ρευματισμούς και δυσμηνόρροια.

Προφυλάξεις
Το φυτό είναι τοξικό και η χρήση του απαγορεύεται σε αρκετές χώρες του κόσμου. Η κατάποση των νωπών φύλλων του φυτού μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στο πεπτικό, νευρικό και καρδιαγγειακό σύστημα.

Το Χελιδόνιο είναι εξαιρετικά ισχυρό δηλητηριώδες και θεραπευτικό φυτό. Να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη ιατρού ή έμπειρου βοτανοθεραπευτή. Υπερβολικές δόσεις προκαλούν υπνηλία, ερεθισμό του δέρματος, ερεθιστικό βήχα και δυσκολία στην αναπνοή, μέχρι παράλυση και δυστροφία του βλεννογόνου των εσωτερικών οργάνων.

Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης.

Δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται χωρίς παρακολούθηση από ειδικούς, από αλλεργικά άτομα ή όσους ακολουθούν φαρμακευτικά αγωγή.

Εάν νιώσετε αδιαθεσία ή παρουσιάσετε τυχόν ερεθισμό, διακόψτε τη χρήση τους και συμβουλευτείτε ιατρό.

Προσοχή: Το παραπάνω άρθρο έχει ενημερωτικό σκοπό. Πριν χρησιμοποιήσετε οποιαδήποτε συνταγή ή πριν αλλάξετε τις διατροφικές σας συνήθειες, ζητήστε τη γνώμη του κατάλληλου επαγγελματία υγείας ή διατροφολόγου. Εάν λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή, βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχουν παρενέργειες.

enallaktikidrasi

Πώς φτιάχνουμε αφεψήματα (ροφήματα)

Τα αφέψημα (ή ρόφημα) είχε πάντα σημαντικό ρόλο και παρουσία στην ελληνική παραδοσιακή ιατρική και κουζίνα. 

Γιατί όμως στην Ελλάδα, γιατί εδώ; 
Η πλούσια ελληνική φύση σε φαρμακευτικά φυτά ήταν η τράπεζα εκκίνησης και ο ανήσυχος νους των Ελλήνων ο κινητήριος μοχλός. 
Ο αρχαίος Έλληνας ιατρός Διοσκουρίδης τα χρησιμοποιούσε σε πληθώρα συμπτωμάτων, ανάλογα με την δράση του καθενός από αυτά. 
Αρκεί να σκεφτούμε μερικά: φασκόμηλο, βασιλικός, δάφνη, δεντρολίβανο, δίκταμο, δυόσμος, θυμάρι, μέντα, μολόχα, ραδίκι, ρίγανη, τσουκνίδα,

Όμως τρία είναι τα κυρίαρχα φαρμακευτικά βότανα της ελληνικής φύσης:

Το χαμομήλι (Chamomilla recutita ) είναι κυρίως ηρεμιστικό, καταπραϋντικό για το στομάχι και χωνευτικό.
Ακόμη βοηθά στην αϋπνία, στον παροξυσμό άσθματος, στις νευραλγίες και στις ημικρανίες. 
Οι ιδιότητες του ενισχύονται με την προσθήκη μελιού.

Το τίλιο ή φλαμούρι (Tilia platyphyllos) είναι κυρίως αποχρεμπτικό δηλαδή καθαρίζει το αναπνευστικό από το μπούκωμα και συνιστάται στον βήχα και στην απόφραξη του αναπνευστικού.
Ακόμη ηρεμεί τα νεύρα, κατεβάζει την υψηλή πίεση του αίματος, αυξάνει την εφίδρωση, και βελτιώνει την πέψη. Οι ιδιότητες του ενισχύονται με την προσθήκη μελιού.

Το τσάι του βουνού ή σιδηρίτης (Sideritis clandestina) είναι θερμαντικό, γρίπη, βήχα, ηρεμιστικό, αϋπνίες, αναιμία. Το αφέψημα αυτό προτιμάται λόγω της ευεργετικής του επίδρασης σε κρυολογήματα και φλεγμονές του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, ιδιότητες που ενισχύονται με την προσθήκη μελιού. Οι ευεργετικές επιδράσεις οφείλονται στην αντιφλεγμονώδη, βακτηριοστατική και αντιοξειδωτική δράση του. Ακόμη θεωρείται ευστόμαχο, εφιδρωτικό, τονωτικό, αντιερεθιστικό και αντιαναιμικό.

Πως ακριβώς, όμως, φτιάχνουμε τέλεια αφεψήματα; 
Ποια είναι τα τρία μυστικά της παρασκευής τους; 
Τα υλικά που χρειαζόμαστε είναι:

1. Το βότανο που επιθυμούμε.
2. Μια βαριά κούπα από χοντρή πορσελάνη.
3. Ένα σουρωτήρι. (εάν το βότανο δεν είναι σε εμβαπτιζόμενο φακελάκι αλλά είναι χύμα)
4. Γκαζάκι και μπρίκι (ή βραστήρας)
5. Το αγαπημένο μας μέλι.

Το πρώτο που δεν είναι και τόσο μυστικό είναι το μέλι. 
Χρησιμοποιώντας μέλι αντί για ζάχαρη ενισχύουμε τις ιδιότητες των βοτάνων και πολλαπλασιάζουμε την βιολογική αξία του αφεψήματός μας. Εάν κάποιοι δεν θέλουν το ρόφημά τους γλυκό μπορούν να χρησιμοποιήσουν μέλι κουμαριάς το οποίο είναι πικρό.

Το δεύτερο μυστικό είναι η θερμοκρασία του νερού, 
η οποία δεν πρέπει να είναι πάνω από 70ο C γιατί καταστρέφονται οι βιταμίνες των βοτάνων αλλά και του μελιού. Επίσης οι μεγαλύτερες θερμοκρασίες επιταχύνουν την εξάτμιση των αιθέριων ελαίων με αποτέλεσμα να χάνεται γρήγορα το απολαυστικό άρωμά τους. Εμπειρικά μπορούμε να καταλάβουμε ότι το νερό είναι εντάξει όταν αυτό αρχίζει να κάνει το χαρακτηριστικό χχρρρρρ.... 
Τότε σταματάμε την θέρμανση και το αφήνουμε λίγο να πάρει από το βότανο το χρώμα και το άρωμά του, γιατί εάν το αφήσουμε πάρα πολύ θα πικρίσει.

Το τρίτο μυστικό είναι να πίνουμε τα ροφήματα σε μια βαριά κούπα από χοντρή πορσελάνη. 
Όταν ρίχνουμε το ζεστό νερό στην κούπα αυτή λειτουργεί εξισορροπητικά. Στην αρχή λόγω του βάρους της ρουφά θερμοκρασία επιτρέποντάς μας να ξεκινήσουμε πιο γρήγορα την κατανάλωση του ροφήματός μας και έπειτα το κρατά για περισσότερο χρόνο ζεστό παρατείνοντας την απόλαυσή μας.
meli-tzoumerka

Λουίζα ή λεμονόχορτο: Το «χόρτο του Θεού»

Λουίζα ή λεμονόχορτο ή κιτρίοσμος, αλλιώς λιππία. 

Ένας ποώδης, πολυετής και φυλλοβόλος θάμνος που σε ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες φτάνει τα 2 μέτρα ύψος. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αυτόχθον βότανο της ελληνικής γης.

Ωστόσο οι ρίζες της λουίζα εντοπίζονται στη Νότια Αμερική και συγκεκριμένα στο Περού και τη Χιλή.

Αποκαλείται αλλιώς και χόρτο του Θεού διότι θεωρείται ως ένα από τα βότανα που χρησιμοποιήθηκαν για την περιποίηση των πληγών του Χριστού πριν την ταφή (χωρίς αυτό να επιβεβαιώνεται ιστορικά). Τον 17ο αιώνα κάνει την εμφάνισή της στην Ευρώπη μέσω των Ισπανών, όπου με τα άνθη του φυτού έφτιαχναν άρωμα. Σύντομα όμως ανακαλύφθηκαν και οι θεραπευτικές ιδιότητες που προκύπτουν, τόσο από τα φύλλα όσο και από τα άνθη, κατατάσσοντας την λουίζα στα φαρμακευτικά βότανα.

Καλλιέργεια της λουίζας

Ο βλαστός της είναι χρώματος γκρι σκούρο, τα φύλλα πράσινο ανοιχτό και τα άνθη ποικίλουν ανάμεσα σε άσπρα, ροζ ή μοβ. Η μορφολογία των φύλλων αποτελείται από τριμερείς σπονδύλους, οδοντωτούς με λογχοειδές σχήμα και το μήκος τους φτάνει έως 7 εκατοστά. Τα άνθη έχουν έντονο φρουτώδες άρωμα που θυμίζει λεμόνι, κάτι που δικαιολογεί την ονομασία λεμονόχορτο.

Η ανάπτυξή της απαιτεί ουδέτερα και ελαφρώς όξινα εδάφη, πλούσια σε οργανική ύλη. Κατάλληλη εποχή φυτέματος ενδείκνυται η άνοιξη και συγκεκριμένα ο μήνας Μάρτιος. Ευδοκιμεί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, παρόλα αυτά είναι ανθεκτική και σε χαμηλές θερμοκρασίες. Ιδανική περίοδος συγκομιδής είναι η περίοδος της ανθοφορίας της.

Η λουίζα και οι θεραπευτικές ιδιότητες

Έχει αντιφλεγμονώδη, αντισπασμωδική και αντιμικροβιακή δράση που το κατατάσσει σε εξαιρετικό βότανο για την αντιμετώπιση αρκετών ασθενειών.

Πιο συγκεκριμένα:

Καταπραΰνει το πεπτικό σύστημα και το στομάχι (εντερικές διαταραχές, δυσπεψία, κολικούς στομάχου)

Ηρεμεί και τονώνει το νευρικό σύστημα (χαρίζει ήρεμο ύπνο)

Ανακουφίζει από ημικρανίες

Έχει αντιπυρετική δράση

Διουρητικές ιδιότητες

Ιδανική για την αντιμετώπιση διάρροιας και αιμορραγίας

Καταπολέμηση άσθματος

Καταπολέμηση κακοσμίας στόματος

Ως κατάπλασμα, ανακουφίζει από νευρικούς πόνους και πόνους στα αυτιά

Η φλαβονοειδής λουτεολίνη

Μια ουσία με ευεργετική επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό. Έχει ισχυρές αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις, αντιαλλεργικές και αντιασθματικές ιδιότητες. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες η λουτεολίνη έχει τη δυνατότητα να μειώνει τα επίπεδα φλεγμονών σε ποσοστό μέχρι και 70% , γεγονός που αποτρέπει τον εκφυλισμό των κυττάρων. Μια ανωμαλία που ευθύνεται για την αποδυνάμωση των λειτουργιών του εγκεφάλου, όπως η προσοχή και η αντίληψη.

Η αντικαρκινική δράση της υδροξυτυροσόλης

Μελέτες έχουν δείξει πως η υδροξυτυροσόλη έχει την ιδιότητα να καταστρέφει τα καρκινικά (Κ562) ερυθρολευχαιμικά κύτταρα (χωρίς όμως να επηρεάζει τα μονοπυρηνικά κύτταρα του περιφερικού αίματος) αποτρέποντας έτσι τον πολλαπλασιασμό τους.

Λουίζα: Δημοφιλές βότανο για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας

Είναι ένα από τα βότανα για αδυνάτισμα και συμβάλλει στην καύση του περιττού λίπους. Πιο συγκεκριμένα, η έντονη διουρητική δράση οδηγεί στην αποβολή των υγρών που είναι αποθηκευμένα στους λιπώδεις ιστούς του σώματος και αυξάνει το μεταβολισμό. Έχει παρατηρηθεί πως πίνοντας ημερησίως δύο ποτήρια από το ρόφημα λουίζας, μειώνεται σημαντικά η αίσθηση της πείνας. Η διαδικασία αυτή συμβάλλει και την καταπολέμηση της κυτταρίτιδας. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως η χρήση του συγκεκριμένου βοτάνου, για να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα ενάντια στην παχυσαρκία, πρέπει να συνδυάζεται με υγιεινή διατροφή και καθημερινή άσκηση.

Μελέτες για τις ιδιότητες του βοτάνου

Σύμφωνα με έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε μικρό δείγμα ανθρώπων και πειραματόζωων, η εκτεταμένη χορήγηση του βοτάνου συμβάλλει στην αντιμετώπιση παθήσεων:

Αυξάνει την αντίσταση στο στρες.

Αποκαθιστά τους παράγοντες φλεγμονής σε άτομα με πολλαπλή σκλήρυνση.

Αυξάνει την αντοχή των μυών σε συνθήκες χρόνιας καταπόνησης.

Βελτιώνει την κινητικότητα των αρθρώσεων στους πάσχοντες από αρθριτικές παθήσεις.

Ενισχύει την αντίσταση των ιστών απέναντι στις βλαπτικές χημικές ουσίες.

Έχει τοξική δράση έναντι στο βακτηρίδιο Staphylococcus aureus.

Πως χρησιμοποιείται

Για να χρησιμοποιήσετε τη λουίζα και να ωφεληθείτε από τις θεραπευτικές της ιδιότητες, μπορείτε να φτιάξετε ρόφημα ή κατάπλασμα για εξωτερική χρήση.

Έγχυμα: Αφού βράσετε το νερό προσθέτετε την προτεινόμενη δόση του βοτάνου. Αφήνετε σκεπασμένο για 5, σουρώνετε και πίνετε.

Αφέψημα: Παρασκευάζεται από τα φύλλα της λουίζας τα οποία βράζετε μαζί με νερό για 5 λεπτά, στη συνέχεια το σουρώνετε και πίνετε

Κατάπλασμα: Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε είτε φρέσκα, είτε αποξηραμένα φύλλα λεμονόχορτου, με τη διαδικασία παρασκευής να διαφέρει σε κάθε περίπτωση.

Για κατάπλασμα από φρέσκο βότανο: Aπαιτείται αναλογία 1 προς 2, δηλαδή για μισό φλιτζάνι βότανο χρειαζόμαστε 1 φλιτζάνι νερό. Το βράζουμε σε χαμηλή φωτιά για 2 λεπτά. Δεν το στραγγίζουμε.

Να τονίσουμε πως οι θεραπευτικές ιδιότητες του καταπλάσματος δρουν έως 24 ώρες από την στιγμή της παρασκευής του, γι΄ αυτό φροντίζουμε την άμεση εφαρμογή.

Για κατάπλασμα από αποξηραμένο βότανο: 

Θα πρέπει εξ αρχής να αλέσουμε σε ένα γουδί το λεμονόχορτο. Προσθέτουμε ζεστό νερό μέχρι το μείγμα να πάρει τη μορφή πάστας. Εφαρμόζεται απευθείας στην πληγείσα περιοχή με την βοήθεια μιας γάζας ή καθαρή μαλακή πετσέτα.

Αιθέρια έλαια: Μπορείτε να προμηθευτείτε από τα φαρμακεία και από καταστήματα βιολογικών προϊόντων.

Στην μαγειρική και την ποτοποιία : Τα φρέσκα φύλλα της δίνουν γεύση και άρωμα λεμονιού.

Παρενέργειες – Αντενδείξεις

Η λουίζα σε γενικές γραμμές έχει χαρακτηριστεί ως ένα ασφαλές βότανο, χωρίς να έχουν αναφερθεί παρενέργειες στην χρήση της. Ωστόσο, επειδή ανήκει στην κατηγορία των εμμηναγωγών βοτάνων, καλό είναι να αποφεύγεται η χρήση από εγκυμονούσες και θηλάζουσες, καθώς επίσης και από άτομα με υπόταση, διότι η διουρητική της ιδιότητα έχει την τάση να μειώνει την πίεση.

Πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας, πως όσο αθώο φαίνεται ένα βότανο, η σύνθεση του αποτελείται από μη πιστοποιημένα συστατικά. Οπότε θα ήταν συνετό να γίνεται σοφή χρήση αυτών. 

Το άρθρο έχει πληροφοριακό χαρακτήρα και δε μπορεί να αντικαταστήσει τις συμβουλές που σας έχει δώσει ο γιατρός σας. Πριν κάνετε χρήση των βοτάνων απευθυνθείτε σε έναν ειδικό, εκείνος γνωρίζει καλύτερα την πάθηση σας και θα σας κατευθύνει ορθά. 

Όσο ενημερωμένοι και αν είμαστε για τα βότανα και τις ωφέλιμες ιδιότητες που παρέχουν, είναι επιβεβλημένο να συμβουλευόμαστε έναν ειδικό πριν ξεκινήσουμε την κατανάλωση τους. Αποφύγετε την κατάχρηση και ακολουθήστε πιστά τις οδηγίες που θα δώσει ο γιατρός σας.

votanonkipos.gr

stogiatro

Ύσσωπος ο Φαρμακευτικός (Hyssopus officinalis)

Ετυμολογία: ύσσωπος: [ύδωρ + ωψ (καθαριστικό προσώπου) > υδατωπος > ύδτωπος > ύσσωπος (δτ>ττ>σσ)]

Hyssopus officinalis

Είναι βοτανώδες φυτό του γένους Hyssopus, εγγενές στην Νότια Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την περιοχή γύρω από την Κασπία Θάλασσα. Λόγω των ιδιοτήτων του ως αντισηπτικό, ανακουφιστικό του βήχα και αποχρεμπτικό, συνήθως χρησιμοποιείται ως φαρμακευτικό φυτό.

Ένα φυτό ονόματι ύσσωπος, χρησιμοποιείται από την κλασική αρχαιότητα. Η ονομασία του είναι μια άμεση προσαρμογή από το αρχαίο Ελληνικό ὕσσωπος.

Η Εβραϊκή λέξη אזוב (ezov, esov ή esob) και η Ελληνική λέξη ὕσσωπος πιθανόν μοιράζονται μια κοινή (άγνωστη) καταγωγή.

Η ονομασία ύσσωπος (hyssop), εμφανίζεται ως μετάφραση του ezov σε ορισμένες μεταφράσεις της Αγίας Γραφής, ιδιαιτέρως στο στίχο 9 του Ψαλμού 50:
Ψαλμός 50ός: «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός»

9 ραντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι.

Οι ερευνητές προτείνουν ότι οι Βιβλικές αναφορές, δεν αναφέρονται στο φυτό που είναι σήμερα γνωστό ως ύσσωπος, αλλά μάλλον σε ένα από κάποιο αριθμό διαφορετικών βοτάνων, συμπεριλαμβανομένης της Origanum syriacum (Συριακής ρίγανης, συνήθως αναφερόμενης ως "ύσσωπος Βίβλου").

Ο ύσσωπος χρησιμοποιείτο επίσης, στην Αίγυπτο, για την κάθαρση (την εκκλησιαστική κάθαρση), όπου, σύμφωνα με τον Χαιρήμονα των Στωϊκό, οι ιερείς τον έτρωγαν με το ψωμί, προκειμένου να εξαγνίσουν αυτό το είδος της τροφής και να το καταστήσουν κατάλληλο για τη λιτή τους διατροφή.

Καλλιέργεια

Αιθέριο έλαιο Υσσώπου (Hyssopus officinalis)

Το είδος στο σύνολό, του είναι ανθεκτικό στην ανομβρία και ανεκτικό του ασβεστώδη, αμμώδη εδάφη. Ευδοκιμεί στις ηλιόλουστες τοποθεσίες και τα θερμά κλίματα.

Καλλιεργητικές ποικιλίες περιλαμβάνουν το «Μπλε Άνθος».

Συγκομιδή
Υπό τις καλύτερες δυνατές καιρικές συνθήκες, το βότανο ύσσωπος συλλέγεται δύο φορές το χρόνο, μία φορά στο τέλος της άνοιξης και ακόμα μια φορά στις αρχές του φθινοπώρου. Τα φυτά κατά προτίμηση συγκομίζονται όταν είναι σε ανθοφορία, ώστε να συλλέγουν οι ανθοφόρες άκρες.

Μόλις κοπούν οι μίσχοι, συλλέγονται και ξηραίνονται είτε στοιβαζόμενοι σε παλέτες, ώστε να επιτραπεί η αποστράγγισή τους ή αναρτώνται δια να ξηρανθούν.

Η πραγματική διαδικασία ξήρανσης πραγματοποιείται σε δροσερό, ξηρό και καλά αεριζόμενο χώρο, όπου τα υλικά ανακινούνται αρκετές φορές, ώστε να διασφαλιστεί το ομοιόμορφο στέγνωμα.

Τα αποξηραμένα βότανα, φυλάσσονται από την έκθεση στον ήλιο, για την πρόληψη αποχρωματισμού και οξείδωσης.

Η διαδικασία αποξήρανσης διαρκεί περίπου έξι ημέρες στο σύνολό της.

Μόλις αποξηρανθούν, τα φύλλα αφαιρούνται και τα δύο συστατικά, τα φύλλα και τα άνθη, ψιλοκόβονται.

Το τελικό αποξηραμένο προϊόν, ζυγίζει το ένα τρίτο του αρχικού νωπού βάρους και μπορεί να αποθηκευτεί έως και 18 μήνες.

Χρήσεις
Το φρέσκο βότανο συνήθως χρησιμοποιείται στην μαγειρική. Το αιθέριο έλαιο του υσσώπου, μπορεί να ληφθεί δια του ατμού και σε μικρότερο βαθμό χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα.

Το φυτό χρησιμοποιείται συνήθως από τους μελισσοκόμους για να παραχθεί ένα πλούσιο και αρωματικό μέλι.

Τα φύλλα του βοτάνου υσσώπου, χρησιμοποιούνται ως αρωματικό καρύκευμα. Τα φύλλα έχουν μια ελαφρώς πικρή γεύση λόγω της τανίνης και ένα έντονο άρωμα μέντας. Λόγω της εντάσεώς του, χρησιμοποιείται μετρίως στη μαγειρική. Το βότανο χρησιμοποιείται επίσης για τον αρωματισμό λικέρ και αποτελεί μέρος της επίσημης διαμόρφωσης του Chartreuse.

Φαρμακευτικές χρήσεις
Ως αρωματικό και φαρμακευτικό φυτό, ο ύσσωπος είναι αντισπασμωδικό, αντιμυκητιασικό, αντισηπτικό, αντιβιοτικό, τονωτικό, στυπτικό, στομαχικό καθώς επίσης διαλύει τα αέρια του στομάχου.

Το φυτό έχει τη δυνατότητα να μειώσει τον πυρετό. Το τσάι του χρησιμοποιείται για γαργάρες καθώς η αναλγητική δράση του βοτάνου καταπραΰνει από τον βήχα και τον πονόλαιμο, όπως επίσης, είναι καλό για την καρδιά.

Τέλος, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα καθώς είναι διουρητικό και φυσική θεραπεία για το οίδημα. Οι δε διουρητικές του ιδιότητες, προκαλούν συχνουρία, η οποία μπορεί να βοηθήσει στην μείωση της αρτηριακής πίεσης, καθώς ξεπλένει τις τοξίνες από το σώμα.

Ως φαρμακευτικό βότανο, ο ύσσωπος έχει ανακουφιστικές, αποχρεμπτικές και αντιβηχικές ιδιότητες.

Το φυτό περιλαμβάνει τα χημικά thujone και φαινόλη, στα οποία προσδίδονται αντισηπτικές ιδιότητες.

Οι υψηλές συγκεντρώσεις thujone και των χημικών ουσιών που διεγείρουν το κεντρικό νευρικό σύστημα, μπορεί να προκαλέσουν επιληπτικές αντιδράσεις, όταν λαμβάνονται σε αρκετά υψηλές δόσεις.

Το αιθέριο έλαιο υσσώπου, μπορεί να προκαλέσει επιληπτικές κρίσεις, ακόμα και χαμηλές δόσεις (2-3 σταγόνες), μπορεί να προκαλέσει σπασμούς στα παιδιά.

Το τσάι από ύσσωπο, βοηθά και τις γυναίκες με προβλήματα στην έμμηνο ρύση τους. Το τσάι μπορεί να βοηθήσει μια γυναίκα με ακανόνιστο κύκλο να ξανά επανέλθει στον φυσιολογικό της κύκλο. Επίσης, ο ύσσωπος μπορεί να συμβάλει στη μείωση μερικών συμπτωμάτων της έμμηνου ρύσεως.

Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί, στη συνταγοποίηση οφθαλμικών σταγόνων και στοματικού διαλύματος.

Το βότανο ύσσωπος, έχει επίσης παρατηρηθεί να διεγείρει το γαστρεντερικό σύστημα.

wikipedia