Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη 2007

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,



Η Τετάρτη 14 Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, ημέρα αφιερωμένη στο να γνωρίσει το κοινό περισσότερα πάνω στην παγκόσμια επιδημία που ονομάζεται "Σακχαρώδης Διαβήτης" ή απλά "Διαβήτης". Για το 2007 και 2008, η Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη είναι αφιερωμένη στον Διαβήτη Παίδων και Εφήβων και για πρώτη φορά τελεί υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Όσο περισσότερα παιδιά γίνονται υπέρβαρα και δεν κινούνται, ο Διαβήτης Τύπου 2 αυξανόμενα παρουσιάζεται σε νεαρούς ενήλικες και εφήβους. Ο Διαβήτης Τύπου 2 μπορεί να προληφθεί σε πολλές περιπτώσεις, διατηρώντας φυσιολογικό βάρος και ζώντας μια δραστήρια ζωή.



Παρακαλώ παρακολουθήστε τα παρακάτω βίντεο, δείτε τους πραγματικούς ανθρώπους που εμφανίζονται σε αυτά. Δείτε τα παιδιά που τυγχάνουν να ζουν με τον διαβήτη τους και γίνετε μάρτυρες της προσπάθειάς τους να παραμείνουν ζωντανά. Κοιτάξτε πως ζουν τη ζωή τους καθημερινά και σκεφθείτε για το δικαίωμά τους να ζήσουν μια υγιή, γεμάτη ζωή ενώ παλεύουν για να μεγαλώσουν ως άτομα με διαβήτη. Συμπάσχετε μαζί τους!



Εύχομαι να ήμουν ξανά ένα 10χρονο παιδί. Ένα παιδί που δεν θα χρειαζόταν να μεγαλώσει μέσα σε μια νύχτα, αφού διαγνώστηκε με Διαβήτη Τύπου 1. Εύχομαι να μπορούσα να παίζω με τους φίλους μου χωρίς να έχω έννοια αν πεινάω, ή χρειάζομαι να κάνω ινσουλίνη, ή αν αισθάνομαι κουρασμένη εξαιτίας του ανεβασμένου επιπέδου γλυκόζης. Εύχομαι να ήμουν ένα παιδί σαν όλα τα άλλα και να μην αισθάνομαι "άρρωστη" ή "διαφορετική" για τον έναν ή άλλο λόγο. Εύχομαι να είχα μεγαλώσει χωρίς ο διαβήτης μου να μ' ακολουθεί 24 ώρες το 24ώρο, 365 μέρες τον χρόνο. Εύχομαι να αγαπούσα το σώμα μου περισσότερο και να μισούσα τον εαυτό μου λιγότερο επειδή είμαι άτομο με διαβήτη. Εύχομαι τα γαλάζια μάτια μου να έλαμπαν από ευτυχία και το χαμόγελο στα χείλη μου να μην σήμαινε τίποτα λιγότερο από την απόλαυση της ζωής, όπως ένα παιδί ξέρει μόνο να ζει!



Εύχομαι να μην υπήρχαν άλλα παιδιά, άλλες οικογένειες, που θα περάσουν από το μαρτύριο της κατακλυσμιαίας στιγμής που μαθαίνουν ότι το παιδί τους πάσχει από Διαβήτη και δεν θα γίνει ποτέ καλά. Εύχομαι να μην ξαναντίκρυζα άλλον συντετριμμένο γονιό να περνά σιωπηλά το μαρτύριο του να βλέπει το παιδί του να έχει Διαβήτη. Εύχομαι να μην υπήρχαν άλλοι συνάνθρωποί μας που να υποφέρουν από τις επιπλοκές της νόσου και έπρεπε να ζήσουν για το υπόλοιπο της ζωής τους ακρωτηριασμένοι, τυφλοί, με χρόνιο πόνο, σε αιμοκάθαρση, να χάνουν τις αισθήσεις τους επειδή υποφέρουν από υπερβολικά σοβαρές υπογλυκαιμίες, να είναι άρρωστοι, μόνοι και μελαγχολικοί, επειδή δεν κατάφεραν να έχουν καλή ρύθμιση του σακχάρου τους.



Εύχομαι οι Εννέα σύγχρονες Πληγές του Φαραώ να μην υπήρχαν πια όσον αφορά στην αντιμετώπιση του Διαβήτη. Εύχομαι μια μέρα ένας ή περισσότεροι επιστήμονες να εύρισκαν τη Θεραπεία για τον Διαβήτη, αποκαλύπτοντας τα μυστικά της υπολειτουργίας του παγκρέατος και της αδρανοποίησης των β-κυττάρων στο σώμα μας. Εύχομαι κανένα άλλο παιδί ή νέος να αναπτύσσεται με την προοπτική να γίνει υπέρβαρος, ελλειπώς διατρεφόμενος, υπερτασικός, έχοντας διαβήτη, εξαιτίας της καθημερινής τους διατροφής.

Εύχομαι να παραμείνω ένα μικρό κοριτσάκι που θυμάται ακόμα πως ήταν στα 10 της χρόνια για όσο το έχω ανάγκη, ελπίζοντας να βρεθεί κάποτε η Θεραπεία, επειδή θέλω τη ζωή μου πίσω, θέλω το μέλλον μου πίσω, μόνο αυτό ζητώ!

Μαριαλένα, Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, 14 Νοεμβρίου 2007
(επειδή η συγκεκριμένη μέρα είναι αφιερωμένη στο κουράγιο και στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο)

Links:
World Diabetes Day
World Health Organization: Diabetes
American Diabetes Association - Diabetes News
What is diabetes and its' complications? from Metindia.net
Diabetes Mine: an insighter's look on diabetes
World Diabetes Day Highlights by VOA News
Inspired by Diabetes
SUGARFREE - Η Ελληνική πύλη για τον Διαβήτη

Απολαύστε το αγαπημένοι μας φίλοι, είναι υπέροχο...

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΔΕΣΠΟΤΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΔΕΣΠΟΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΣΤΟ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ.

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΚΟΥΤΑΒΙΟΥ

(Υπό την προστασία των ανθρώπων)

1η εβδομάδα

Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!

1 μηνός
Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.


2 μηνών
Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.


4 μηνών
Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι, που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.

5 μηνών
Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!

8 μηνών
Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος... Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική μου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!

12 μηνών
Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!

13 μηνών
Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' όσα μου συμβαίνουν.

15 μηνών
Όλα έχουν αλλάξει τώρα. .. Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.

16 μηνών
Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενος που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό. Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - γάβγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ότι με είχαν εγκαταλείψει, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν.


(Yπό τον διωγμό των ανθρώπων)

17 μηνών
Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε: «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».

18 μηνών
Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.

19 μηνών
Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.

20 μηνών
Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου.Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου.Η γλυκύτητα στη φωνή μιας γυναίκας με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».

ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ του Σιναπίδη Στέφανου http://sinapidistef.blogspot.com/2007/11/blog-post.html

Blog Action day - "Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος"

Σήμερα, ημέρα που οι bloggers

αφιερώνουν στο περιβάλλον,

ένα χεράκι παιδικό

χαρίζει τη ζωγραφιά του

στα χαμομηλάκια όλου του κόσμου.

Αυτόν τον κόσμο θέλουμε

για τα παιδιά μας.

Έτσι απλά

και όμορφα

να ζουν.

Πως σας αρέσει;

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

έτσι;

ή μήπως έτσι;



Αυτή είναι η τσίχλα.


Αυτός είναι ένας λαγός.


Κι'εδώ ένα κουνελάκι.


Κι'εδώ ένα ελαφάκι.


Κι'εδώ τα τρόπαια.

Τι είσαστε διατεθιμένοι να κάνετε γι'αυτήν την αιματοχυσία;

Υπογράψτε το petition για να σταματήσει το κυνήγι για 5 χρόνια.

Είναι μιά αρχή. Με την ελπίδα πως θ'απαγορευτεί δια παντός.

Πρόληψη των δασικών πυρκαγιών

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Σήμερα ολόκληρη η ελληνική κοινωνία αγαπά πραγματικά τη φύση και ιδιαίτερα τα δάση μας. Αυτοί που έχουν λόγους να τα προστατέψουν είναι πια πολύ περισσότεροι κι αυτό πρέπει να το εκμεταλλευθούν οι σχεδιαστές της ενημέρωσης.

Ένας άλλος σκοπός της πληροφόρησης είναι, να διεγείρει τη συνεργασία όλων των φορέων προστασίας, των εθελοντικών ομάδων και του κοινού.

Η σωστή αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών ξεκινά από την ενημέρωση των πολιτών, και μάλιστα όταν αρχίζει από τις μικρότερες ηλικίες, γίνεται ακόμη πιο αποτελεσματική.

Πρόληψη των δασικών πυρκαγιών (Ι, ΙΙ)

Ψηλά το κεφάλι!

Τι είναι η πατρίδα μας;
Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα
ψηλά βουνά;

Μην είναι ο ήλιος της,
που χρυσολάμπει;
Μην είν' τα δάση της
που δεν υπάρχουν πιά;


Μην είναι τάχατε
τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της
και κάθε χώρα της με τα χωριά;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!


Ψηλά το κεφάλι ωρέ έλληνες. Οι πατεράδες μας κάναν το έπος του σαράντα και οι προπαππούδες μας εκείνο του εικοσιένα κατατροπώνοντας τους εχθρούς του έθνους. Ηρθε η ώρα της δικής μας γενιάς να δείξουμε οτι υπάρχουμε.

Μιας γενιάς ερμαφρόδιτης, που ήταν αγέννητη το σαράντα, που δεν έλαβε μέρος στον εμφύλιο, που λαγοκοιμόταν την περίοδο της χούντας. Που δεν ήταν καν μες στην αυλή του Πολυτεχνείου τότε, αλλά αργότερα για να μοχθήσει φοιτητιώσα…

Που όμως τώρα καλείται να πει «παρών» και «παρούσα»! Σε άλλες περιστάσεις, καθόλου εύκολες, καθόλου ευκαταφρόνητες. Οπου κι εδώ απαιτείται να μη λείψει κανείς.

Εμπρός ωρέ έλληνες. Εμπρός ελληνίδες. Ναι χωρίς σπίτια, χωρίς δάση, χωρίς κτήματα. Αλλά με ηθικό, με πίστη, με ελπίδα.

Τίποτε δεν χάθηκε ακόμη. Γιατί δεν χάθηκε αυτό το κάτι πού ’χουμε μες την καρδιά.. και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα και κράζει μέσα μας..

Θα τα καταφέρουμε… εμπρός παιδιά! Εμπρος, για τα παιδιά μας που πρέπει να έχουν και μέλλον και πατρίδα!

[Τζεφέρης Πέτρος]

"Η Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι Πολιτισμός"