Παραφρονήσαμε... Homo Parafronus

Η ζωγραφιά είναι ευγενική παραχώρηση του αγαπημένου μας Μάξιμου

Σε γεννάμε.
Στο δεξί σου χεράκι βραχιολάκι γαλάζο ή ροζ
με ολόχρυσα γράμματα
ΝΕΑ ΖΩΗ, ΕΥΤΥΧΙΑ.

Μα η Γη μας δεμένη με μαύρη κορδέλα.
Τα γράμματα κόκκινα:
ΚΙΝΔΥΝΟΣ-ΘΑΝΑΤΟΣ.

Ο πλανήτης μη βιώσιμος τόπος.

Σε γεννάμε ΕΛΕΥΘΕΡΟ
σ' έναν κόσμο του χρήματος ΣΚΛΑΒΟ.

Βάλτοι οι γαλάζες οι λίμνες
και τάφοι ανοιχτοί πεθαμἐνων ψαριών.
Τα ποτάμια κυλούν μπρος στα πόδια σου
– οχετοί, η αποφορά της σαπίλας –
μα νεράκι δεν έχεις να πιείς,
να πλυθείς, να χαρείς δεν μπορείς.

Χημικά, διοξίνες, απόβλητα, καπνοί βρωμεροί
τ' ουρανού το γαλάζιο μας κρύβουν,
και τους ρύπους αφήσαμε να μας διαφεντεύουν.
Φίλτρα δε θέλουμε στις ανάσες τεράτων να βάλουμε,
ΔΕ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ…

Στο ασκί του Αιόλου τους αέρηδες κλείσαμε
Την ενέργεια του ανέμου απορρίψαμε
με προφάσεις χιλιάδες…
ΔΕ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ…

Καθαρή και αμόλυντη ενέργεια
ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ
το Φως να μας δώσει.
ΔΕ ΣΥΜΦΕΡΕΙ τους ΚΡΟΙΣΟΥΣ της Γης.

Με υπουργών αποφάσεις,
με μια άθλια τζίφρα
ΕΜΠΟΔΙΣΑΜΕ
της Δύναμης το άπλετο Φως
να μας σώσει.

Και το στάρι, το ρύζι, οι καρποί σου,
ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ, ΒΙΟΚΑΥΣΙΜΑ,
αφού έτσι ΣΥΜΦΕΡΕΙ,
του αδηφάγου Λεβιάθαν
τα σπλάχνα τ' αχόρταγα.

Δεσμεύσεις, συνθήκες, πρωτόκολλα
όλα στο βρόντο,
όλα πλαστά,
όλα ψεύτικα,
ενώ θα μπορούσα
τον κόσμο ν' αλλάξω
αλλά…
ΔΕ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ…


Χρυσοφόροι υπηρέτες γενήκαμε.
Με πλούτια αμύθητα
του Μίδα τις τσέπες τις άπατες,
των μεγιστάνων Αράβων,
του Μαμωνά την ακόρεστη πείνα
γεμίζουμε σε βάρος δικό σου.

Με πόνο το βλέμμα σου πάνω μου,
μια λύση επειγόντως ζητάει.

Και η λύση ποια είναι;
απ το λίκνο σου τ' άδολο
γοερά τη φωνάζεις:

Οι σκέψεις, τα λόγια κι οι πράξεις σας
απ' των Κροίσων τις τσέπες να φύγουν.
Οι σκέψεις, τα λόγια κι οι πράξεις σας,
της Καρδιάς σας τον τόπο να βρουν.
Ο Νους κι η Καρδιά σας
την ΟΥΣΙΑ να βρουν
και σ' αυτή σταθερά ν' απλωθούν.

Και η ΟΥΣΙΑ;
Η ΑΓΑΠΗ και μόνο Η ΑΓΑΠΗ.

από το χαμομηλάκι

Λιγότερα από 16000 γαϊδούρια απέμειναν στην Ελλάδα

Κάποτε ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της επαρχιακής γοητείας αλλά και της λαϊκής παράδοσης. Σήμερα πια έχουν απομείνει ελάχιστα, μιας και τα αντικατέστησαν τα τρακτέρ και τα αγροτικά αυτοκίνητα.
Ο λόγος για τα συμπαθητικά γαϊδουράκια, που μπήκαν στο μικροσκόπιο των μελών του Εργαστηρίου Ζωοτεχνίας της Κτηνιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Ο όνος, γομάρι, γαϊδούρι ή απλά ο κοινός γάιδαρος (Equus asinus) εξαφανίζεται σιγά-σιγά από τη χώρα μας. Χαρακτηριστικό είναι πως από τα 508.000 γαϊδούρια που υπήρχαν στην Ελλάδα το 1950, το 1995 μειώθηκαν σε 95.000, ενώ σήμερα (στοιχεία για το έτος 2008) υπάρχουν λιγότερα από 16.000.

Η μοναδική αναγνωρίσιμη ελληνική φυλή όνων, ο αρκαδικός όνος, ουδέποτε έχει μελετηθεί και είναι άγνωστο αν υπάρχει ακόμα κάποιος πληθυσμός καθαρόαιμων ζώων. Η διάσωση και διατήρηση των εγχώριων όνων, καθώς και η αναγνώριση και καταγραφή των καθαρόαιμων φυλών αποτελούν στοίχημα για τους ερευνητές-μέλη ΔΕΠ του Εργαστηρίου Ζωοτεχνίας της Κτηνιατρικής Σχολής του ΑΠΘ.

Στην Ελλάδα οι όνοι διαδραμάτισαν ουσιαστικό ρόλο στην πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη των διαφόρων περιοχών (ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα). Η συμβολή τους στην εξέλιξη της ελληνικής γεωργίας ήταν καθοριστική μέχρι την εισαγωγή των αγροτικών μηχανημάτων, οπότε τα γαϊδούρια απαξιώθηκαν. Αντίθετα, περίοπτη υπήρξε ανέκαθεν η θέση του γαϊδάρου στην ελληνική παράδοση και λαογραφία.
Αυτό όμως που απαξιώνουμε εμείς το εκτιμούν οι ξένοι. Είναι χαρακτηριστική η ιστορία ενός ζεύγους από το Βέλγιο που πριν από μερικά χρόνια είχε πάει διακοπές στην Αρκαδία και γνώρισε τον αρκαδικό όνο. Ζήτησαν να πάρουν στη χώρα τους δύο γαϊδουράκια που είχαν εγκαταλείψει τα αφεντικά τους. Μετά από ένα χρόνο ήρθαν πάλι στην Ελλάδα και πήραν άλλα δύο ζώα. Σήμερα οι δύο Βέλγοι έχουν μια φάρμα όπου εκτρέφουν γαϊδούρια, πουλάνε το γάλα τους και μάλιστα πολύ ακριβά, ενώ φτιάχνουν από αυτό περιζήτητα στην Ευρώπη φυσικά καλλυντικά.
Αναρτήθηκε από Messa-pios

Οι βαλτόπαπιες της λίμνης Κουμουνδούρου

Τον περσινό χειμώνα καταμετρήθηκαν από την Ε.Ο.Ε., στη λίμνη Κουμουνδούρου, 21 βαλτόπαπιες (παγκόσμια απειλούμενο είδος).
Η ύπαρξη τους υποδηλώνει, για μια ακόμα φορά, την επιτακτική ανάγκη αποκατάστασης και προστασίας του υγροβιότοπου.

Αναλυτικά στο blog της Λίμνης

το αφισάκι είναι από τους φίλους
του blog Αιγιαλός

Στις 11/11/09 κατατέθηκε στη βουλή ερώτηση με θέμα :
Αδικαιολόγητη παρεμπόδιση σχολείων για περιβαλλοντική εκπαίδευση στη Λίμνη Κουμουνδούρου

Ερώτηση στη βουλή για την παρεμπόδιση της επισκεψιμότητας

View article...

Τα ΚΑΝΑΡΙΝΙΑ και η εκτροφή τους

Από μικρό παιδί, όταν ακόμα ζούσα και μεγάλωνα στην όμορφη πόλη του Βόλου, η επαφή μου με τα ιθαγενή πουλιά και η αγάπη μου γι αυτά ήταν δεδομένη και έντονη.

Αυτό ήταν που με οδήγησε, στην απόκτηση του πρώτου μου πουλιού, μιας καρδερίνας…του "Τσιτσιφρίγκου"!  

Τα χρόνια περάσανε και μαζι με αυτα, περασαν απο τα χερια μου 1-2 άτυχα πουλάκια, ύστερα απο την απώλεια λόγω επίθεσης γάτας, του "τσιτσιφρίγκου". 

Άτυχα όχι γιατί δεν προσπαθούσα να τα περιποιηθώ με τον καλύτερο τρόπο, αλλά γιατί γρήγορα η στέρηση του φυσικού τους περιβάλλοντος τα οδήγησε στο θάνατο.

Μετά από χρόνια είχα την τύχη να έρθω σε επαφή με ανθρώπους οικοπράκτες που προσέφεραν ότι μπορούσαν στην περίθαλψη αρρώστων ή χτυπημένων αγρίων πουλιών από ασυνείδητους λαθροκυνηγούς.Εκεί κατάλαβα ότι οι στρεσσογόνες συνθήκες της αιχμαλωσίας ήταν αυτές που οδηγούνε τα αγριοπούλια τις περισσότερες φορές σε εξασθένηση του οργανισμού τους και τελικά στο θάνατο.
Μέσα από αυτή την ιστοσελίδα, αλλά και με τη συμμετοχή μου σε φόρουμ σχετικών με τα καναρίνια και άλλων οικόσιτων πτηνών, θέλω να βάλω ένα λιθαράκι , να γίνει συνείδηση στα νέα παιδιά πως για τα αγριοπούλια ένα σπίτι μόνο υπάρχει: η Φύση. 

Όσο για τα είδη που καλώς ή κακώς εδώ και κάποιους αιώνες ζούνε μόνο στην αιχμαλωσία (πχ καναρίνια) ένας τρόπος εκτροφής υπάρχει: αυτός που θα προσπαθεί, το δυνατόν, να προσομοιάσει στο φυσικό τους περιβάλλον και η λέξη "εμπόριο" θα είναι ξένη προς τους προσανατολισμούς της

πηγή μας: jk21

Περιβάλλον SOS

Ένα βιντεάκι για την καταστροφή 

του περιβάλλοντος 

που παρουσιάστηκε στην Ημερίδα 

του Γενικού Λυκείου Θεσπιών 

για το πρόγραμμα "Καλλιστώ" 
 

Απάθεια απέναντι στην κλιματική αλλαγή «Των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδομεν»!!!

---

Στην Αμερική, την Ευρώπη και την Αυστραλία, αυξάνεται το ποσοστό των πολιτών που δεν θεωρούν φλέγον πρόβλημα την κλιματική αλλαγή

131233.1

Στις ΗΠΑ, η άνοδος του σκεπτικισμού είναι εμφανής σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού, αλλά είναι ιδιαίτερα έντονη μεταξύ των Ρεπουμπλικανών

---

Όλο και λιγότεροι πολίτες των βιομηχανικά αναπτυγμένων χωρών δείχνουν απάθεια όσον αφορά στην κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ερευνητικού Κέντρου Pew, που εδρεύει στην Ουάσινγκτον, παρόλο που θεωρητικά θα περίμενε κανείς οι ψηφοφόροι σε όλο τον κόσμο να ασκούν πίεση στους ηγέτες τους για να λάβουν τολμηρές αποφάσεις, ενόψει της συνόδου της Κοπεγχάγης.
Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, από τον Απρίλιο του 2008, το ποσοστό των Αμερικανών που πιστεύουν ότι υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη έχει μειωθεί σε 57% από 71%.
Το ποσοστό που θεωρεί ότι για την άνοδο της θερμοκρασίας ευθύνεται η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει επίσης μειωθεί την ίδια περίοδο από 47% σε 36%.
H άνοδος του σκεπτικισμού είναι εμφανής σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού, αλλά είναι ιδιαίτερα έντονη μεταξύ των Ρεπουμπλικανών. Οι περισσότεροι Ρεπουμπλικανοί (57%) θεωρούν ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για υπερθέρμανση του πλανήτη, ενώ μεταξύ των μετριοπαθών και φιλελεύθερων Ρεπουμπλικανών εκείνοι που πιστεύουν στην ύπαρξη του φαινομένου αυτού έχουν μειωθεί από 69% σε 41%. Μόνο δύο ομάδες εμφανίζονται πιο ανήσυχες για τις κλιματικές αλλαγές: οι φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί και οι ψηφοφόροι κάτω των 30.
Η δημοσκόπηση δείχνει ότι η κλιματική αλλαγή έχει γίνει άλλο ένα ζήτημα που διχάζει τους Αμερικανούς: όπως και στην περίπτωση των αμβλώσεων και της θανατικής ποινής, το κάθε στρατόπεδο θεωρεί ότι το αντίπαλο δεν κάνει απλώς λάθος, αλλά έχει κακές προθέσεις. Κι αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που χρειάζεται ένας πρόεδρος για να πείσει τη χώρα του ότι πρέπει να κάνει θυσίες στο όνομα της ευημερίας

Στην Ευρώπη, που είναι σαφώς πιο «πράσινη» από την Αμερική, η οικονομική κρίση έχει εκτοπίσει την κλιματική αλλαγή από το μυαλό των ψηφοφόρων. Μια δημοσκόπηση που έδωσε στη δημοσιότητα τον Ιούλιο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδειξε ότι το ποσοστό των πολιτών της ΕΕ που θεωρούν σημαντικότερο πρόβλημα του πλανήτη την κλιματική αλλαγή έχει μειωθεί σε 50% από 62% την άνοιξη του 2008. Την ίδια ώρα, το ποσοστό εκείνων που θεωρούν σημαντικότερο πρόβλημα την ύφεση έχει αυξηθεί από 24% σε 52%.
Μια ακόμη μεγαλύτερη στροφή προς τον σκεπτικισμό σημειώνεται και στην Αυστραλία, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης των Εργατικών να στρέψουν τη χώρα προς μια πράσινη κατεύθυνση. Μια δημοσκόπηση που δημοσίευσε τον Ιούλιο το Lowly Institute έδειξε ότι το ποσοστό των πολιτών που είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ένα σημαντικό κόστος για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου έχει μειωθεί σε 48%, έναντι 60% το 2008 και 68% το 2006. 
skai11/11/2009

Μπαγκλαντές: Η γη που χάνεται Climate change in Bangladesh

Το νησί του Κουτούμπντια εξαφανίζεται. Ένα από τα πέντε νησιά της νότιας ακτής του Μπαγκλαντές βυθίζεται στα νερά του κόλπου της Βεγγάλης.

Το Κουτούμπντια κάποτε είχε πληθυσμό 100,000 κατοίκων. Το 1991, ένας μεγάλος κυκλώνας μείωσε στο μισό αυτό τον αριθμό και σήμερα, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, ακόμη μειώνεται μαζί με το νησί.

Λόγω του χαμηλού υψομέτρου του το Μπαγκλαντές είναι πολύ ευάλωτο στις κλιματικές αλλαγές. Τα κύματα της θάλασσας, που έρχονται από τη δύση, καταστρέφουν κάθε προσπάθεια των κατοίκων για αναστήλωση των σπιτιών τους.

Η μείωση της έκτασης του Κουτούμπντια αναγκάζει χιλιάδες κατοίκους να μετακινηθούν σε γειτονικά νησιά. Οι περιορισμένοι πόροι εκεί δυσκολεύουν σε μεγάλο βαθμό την επιβίωση των φτωχών κατοίκων του Μπαγκλαντές.

Ο Ριζόλ Καρίμ Τσάοντουρι διευθύνει μια μη κυβερνητική οργάνωση με το όνομα Ακτή. Λέει ότι για αυτή την καταστροφή ευθύνονται οι χώρες της Δύσης.

«Το ερώτημα είναι ποιος φταίει για αυτούς τους πρόσφυγες; Τα ποσά εκπεμπόμενου άνθρακα στις αναπτυγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ είναι πολύ υψηλά και απαιτούμε αποζημίωση γι’ αυτό. Αυτές οι χώρες πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για αυτούς τους πρόσφυγες. Πρέπει να βοηθήσουν και να αποδεχτούν την επανεγκατάστασή τους».

Το Μπαγκλαντές συγκεντρώνοντας 43-εκατομύρια δολάρια προσπαθεί να αποτρέψει τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής. Αλλά ίσως παλεύει σε έναν χαμένο αγώνα.

Στις περισσότερες χώρες, τα μεγαλύτερα προβλήματα που σχετίζονται με την υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μόνο στο στάδιο της πρόβλεψης. Στο Μπαγκλαντές, όμως, γίνονται πραγματικότητα.

πηγή