Διακοπές «παρέα» με τις μωβ μέδουσες στις ελληνικές θάλασσες...

... και φέτος προβλέπουν οι ειδικοί. 

H πληθυσμιακή έξαρση των μωβ μεδουσών -ή Pelagia noctiluca όπως είναι το επιστημονικό της όνομα- στο Αιγαίο έχει ξεκινήσει από τον Οκτώβριο του 2020 και, αν επικρατήσει το ίδιο μοτίβο, θα έχουμε να τις αντιμετωπίσουμε για άλλο 1,5 με 2 χρόνια. 

Οι μωβ μέδουσες θεωρούνται από τα πιο επικίνδυνα είδη μεδουσών στην Μεσόγειο. 

Το τσίμπημα τους είναι επώδυνο λόγω της νευροτοξίνης που έχουν, επομένως οι λουόμενοι θα πρέπει να είναι πολύ καλά ενημερωμένοι σχετικά με το τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση τσιμπήματος.

Η πληθυσμιακή έξαρση των μωβ μεδουσών σε μια περιοχή παρατηρούνταν πριν από την κλιματική αλλαγή περίπου ανά 10 με 12 χρόνια και κρατούσε το πολύ 4 χρόνια (με μέσο όρο 2-3 χρόνια). Το 2015 μέχρι και το 2018 υπήρχε έντονη πληθυσμιακή έξαρση αυτού του είδους στον Κορινθιακό Κόλπο, στην Μάλτα επικράτησε η πληθυσμιακή έκρηξη της μωβ μέδουσας (Pelagia noctiluca) από το 2018 έως και το 2020, ενώ είδαμε επανεμφάνιση στην Μάλτα και τον Ιανουάριο του 2022.

Φέτος, έχουν παρατηρηθεί σε διάφορες περιοχές του Αιγαίου αλλά και του Ιονίου, ενώ χειμερινοί κολυμβητές ανέφεραν ότι έβλεπαν αυτό το είδος μέδουσας και το χειμώνα. 

Ωστόσο, η παρουσία τους αυξάνεται κατά πολύ το καλοκαίρι καθώς ευνοούνται οι συνθήκες αναπαραγωγής της λόγω της υψηλότερης θερμοκρασίας της θάλασσας. 

Η αναπαραγωγή τους ευνοείται και από την κλιματική αλλαγή που αυξάνει τη θερμοκρασία του νερού. Παράλληλα, η μείωση του πληθυσμού των ψαριών, που είναι κυνηγοί τους αλλά και η μείωση των πληθυσμών των θαλάσσιων χελωνών που είναι ο βασικός κυνηγός τους ευνοεί την εξάπλωση των μεδουσών.

Πελαγικό είδος σε τροπικά νερά
Η μωβ μέδουσα είναι πελαγικό είδος και ζει σε τροπικά νερά. Έχει μέγιστο μήκος τα 10 εκατοστά σε διάμετρο και το μήκος των πλοκαμιών μπορεί να φτάσει μέχρι 10 μέτρα. 

Κυρίως τρέφεται με σάλπες, διάφορα χιτωνοφόρα, πλακτονικά καρκινοειδή και αυγά ψαριών. 

Οι μεγαλύτεροι φυσικοί θηρευτές της μέδουσας είναι η δερματοχελώνα, η καρέτα καρέτα, ο τόνος, ο ξιφίας και το φεγγαρόψαρο. Όταν είναι νεαρή το χρώμα της είναι πορτοκαλό – καφέ και όταν ενηλικιώνεται παίρνει έντονο πορφυρό-μωβ χρώμα. 

Η αναγνώριση γίνεται από τα εξωτερικά μορφολογικά χαρακτηριστικά της, δηλαδή τι χρώμα είναι, αν έχει βούλες ή ρίγες στην καμπάνα της, αν φαίνονται οι γονάδες τις και τι σχήμα έχουν (για διάφανες μέδουσες, όπως π.χ. οι Aurelia sp.), πως είναι τα πλοκάμια τους σε σχήμα και αν έχουν κάποια χρώματα διαφορετικά ή λωρίδες στα πλοκάμια ή στην καμπάνα τους.

«Το κάθε είδος μέδουσας κάνει μια φυσική έξαρση ανά κάποια χρόνια. π.χ. η Μεσογειακή μέδουσα (Cotylorhiza tuberculata) έχει έξαρση κάθε χρόνο τον Αύγουστο, ενώ η Μέδουσα Πυξίδα (Chrysaora hysoscella) έχει έξαρση κάθε χρόνο από Μάρτιο μέχρι μέσα Μαϊου. Η μωβ μέδουσα (Pelagia noctiluca) είχε φυσική έξαρση κάθε 8 με 10 χρόνια και οι εξάρσεις τους κρατούσανε μέχρι 4 χρόνια μάξιμουμ. Αλλά λόγω κάποιων παραγόντων όπως π.χ. η κλιματική αλλαγή, η υπεραλίευση, η έλλειψη θηρευτών, κ.α. έχει βοηθήσει αυτές τις εξάρσεις να γίνονται πιο συχνά και με μεγαλύτερη εξάπλωση», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Χρήστος Τακλής που είναι Θαλάσσιος και Conservation Βιολόγος και Διαχειριστής του Ελληνικού Παρατηρητηρίου Βιοποικιλότητας.

Σχεδόν όλα τα είδη μεδουσών απαντώνται στα βαθιά νερά και μακριά από τις παραλίες. Αλλά επειδή η μετακίνηση τους είναι παθητική καθώς παρασύρονται από θαλάσσια ρεύματα και κύματα, εξαρτώνται αποκλειστικά από τους ανέμους, τα κύματα, και κυρίως από τα υποθαλάσσια ρεύματα.

(...)

Χρήσιμες συμβουλές
Οι πολίτες καλούνται να κοιτάζουν τον καιρό και τους ανέμους πριν πάνε σε κάποια παραλία. 

Χρειάζεται να έχει αντίθετους ανέμους με την φορά της παραλίας (π.χ. αν η παραλία έχει θέα προς τον Νότο, τότε για να μειώνεται η πιθανότητα να υπάρχουν μέδουσες πρέπει οι άνεμοι να κατεβαίνουν από τον Βορρά, ώστε τον κυματισμό που δημιουργεί να τις διώχνει μακριά από τις παραλίες).

Αν σε μια παραλία έχει πλαγκτόν, συνιστάται να αποφεύγουν οι πολίτες να κολυμπάνε, διότι οι μέδουσες τρέφονται με πλαγκτόν αλλά και τα κνιδοκύτταρα τους είναι μικρά, διαφανή και μπορούν να φτάσουν τα 10 μέτρα μήκος.

Αν υπάρχει έντονο πρόβλημα με τις μωβ μέδουσες σε μια παραλία τότε συνιστάται οι πολίτες να μην ρισκάρουν να κολυμπήσουν και να φροντίζουν να έχουν πάντα κάποια αντισταμινική κρέμα μαζί τους ή κάποια κορτιζονούχα αλοιφή που μπορούν να προμηθευτούν από οποιοδήποτε φαρμακείο.

Για κανέναν λόγο οι πολίτες δεν πρέπει να βγάζουν τις μέδουσες έξω για να τις θάψουν στην άμμο, λόγω του ότι μεταφέρεται το πρόβλημα έξω με πιθανότητα κάποιος να πατήσει έστω και τυχαία κάποια νηματοκύστη, αλλά και γιατί σε τέτοιες μεγάλες εξάρσεις όσες και να δουν οι πολίτες και να βγάλουν υπάρχουν και άλλες εκατοντάδες ή και χιλιάδες μέσα στην θάλασσα. Δεν πρόκειται να λυθεί έτσι το πρόβλημα.

(...)

ολόκληρο το άρθρο εδώ

Τσουκνίδα: Ένα «ζιζάνιο» άγριο αλλά θαυματουργό!

Για πολλούς είναι ένα ζιζάνιο, για αυτούς όμως που ξέρουν, είναι ένα από τα πιο θρεπτικά και θεραπευτικά φυτά που συναντάμε στην Ελληνική ύπαιθρο. 

Η τσουκνίδα στην αρχαιότητα έχαιρε μεγάλης αναγνώρισης από τους γιατρούς της εποχής. 

Στην προσπάθεια τους να θεραπεύσουν τους ασθενείς τους, μελετούσαν τα βότανα και ανακάλυπταν τις ευεργερτικές τους ιδιότητες.

Για φαρμακευτικούς λόγους χρησιμοποιούνται τα φύλλα, τα άνθη και οι ρίζες της. 

Τα φύλλα της περιέχουν μυρμηκικό οξύ, χλωροφύλλη, σεροτονίνη, ακετυλοχολίνη, γλυκοκινόνες, και τανίνες. Είναι καλή πηγή βιταμίνης Α, C και Ε, βιταμίνης Β1, Β2, Β3 και Β5. Επίσης είναι καλή πηγή ασβεστίου, σιδήρου, φολικού οξέος, κάλιου, μαγγάνιου, μαγνήσιου, φωσφόρου, σελήνιου και ψευδάργυρου.

Η απουσία οξαλικού οξέος, την κάνει κατάλληλη για άτομα που πάσχουν από αναιμία, γιατί χωρίς το οξαλικό απορροφάται μεγαλύτερη ποσότητα σιδήρου. Επιπλέον, έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C που βοηθά στην ακόμα καλύτερη απορρόφηση του σιδήρου.

Έχει βρεθεί ότι έχει αντισπασμωδική δράση, σε περιπτώσεις ρευματισμών ή ισχιαλγίας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και την αντιμετώπιση της οξείας ή χρόνιας νεφρίτιδας, του ίκτερου, παθήσεων της χολής, του έλκους του στομάχου, βρογχικών παθήσεων και χρόνιων διαρροιών ή δυσκοιλιότητας.

Η περιεκτικότητα της σε σεκρετίνη, βοηθά στη διατήρηση της ευγλυκαιμίας στους διαβητικούς, αφού διεγείρει το πάγκρεας. Η ισταμίνη τής προσδίδει ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση, ικανή να ανακουφίσει τα συμπτώματα φλεγμονωδών νοσημάτων.

Ακόμη, η τσουκνίδα έχει διουρητική δράση και προάγει την καλή λειτουργία των νεφρών. Μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αποβολή πετρών από αυτά ή να θεραπεύσει τις ουρολοιμώξεις και την υπερπλασία του προστάτη, αν είναι σε αρχικό στάδιο.

Η κατανάλωσή της μπορεί να ωφελήσει ιδιαίτερα την γυναίκα, αφού βοηθά στις διαταραχές της έμμηνου ρύσεως και στο σταμάτημα της αιμορραγίας μετά τον τοκετό.

Με εξωτερική χρήση, ανακουφίζει τους ασθενείς που πάσχουν από αρθρίτιδα, ποδάγρα, νευραλγίες, τενοντίτιδες, ισχιαλγία και γενικότερα πόνους των αρθρώσεων. Επίσης μπορεί να βοηθήσει στην επούλωση των πληγών, εγκαυμάτων, στα τσιμπήματα των εντόμων και στο έκζεμα.

ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΗΝ ΣΥΛΛΕΓΟΥΜΕ
Το πότε εξαρτάται από την εποχή. Το καλοκαίρι αν ανέβεται σε κάποιο βουνό όπου υπάρχει ακόμη κρύο περιβάλλον, σίγουρα θα βρείτε. 

Το χειμώνα (από Γενάρη και μετά) θα την βρείτε παντού. Σε οικόπεδα, εξοχές, λαϊκές… 

Αν θέλετε να την μαζέψετε μόνοι σας, καλό θα ήταν να την αναζητήσετε σε περιοχές εκτός κέντρου που η μόλυνση αλλά και τα αδέσποτα σίγουρα τις βρωμίζουν.
Για να την μαζέψετε θα πρέπει οπωσδήποτε να έχετε γάντια λάτεξ και ένα κοφτερό μαχαίρι.

ΠΩΣ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ
Καθαρίζουμε τις τσουκνίδες (πάντα με γάντια), κρατώντας μόνο τις τρυφερές κορυφές και τα γερά φύλλα του βλαστού από τη μέση και πάνω. 

Τα ξεπλένετε πολύ καλά και μετά θα τις ζεματίσετε σε καυτό νερό για 2-3 λεπτά. Τις βγάζετε με τσιμπίδα από το βραστό νερό και τις ρίχνετε σε ένα μπολ με παγωμένο νερό και παγάκια για να κρυώσουν. Έτσι θα διατηρήσουν και το πράσινο, ζωηρό χρώμα τους.

Τώρα είναι έτοιμες να τις χρησιμοποιήσετε σε χορτόπιτες, τάρτες, να τις «παντρέψετε» με ρύζι ή ζυμαρικά, να τις σοτάρετε με λίγο βουτυράκι και να προσθέσετε αυγά… 

Οι χρήσεις της τσουκνίδας είναι ατελείωτες…

ΡΟΦΗΜΑ ΤΣΟΥΚΝΙΔΑΣ
Ένα απλό ρόφημα (τσάι) τσουκνίδας έχει πολλές ευεργετικές ιδιότητες. Μπορείτε να το καταναλώνετε συνεχώς και θα δείτε άμεσα επίδραση στον οργανισμό σας.

ΥΛΙΚΑ
• 1 μεγάλη χούφτα φρέσκα φύλλα τσουκνίδας
• 1 κουτ. γλυκού τσουκνίδα αποξηραμένη
• 2-3 φύλλα φρέσκο δυόσμο
• 2-3 σταγόνες χυμό λεμονιού ή

• 1 λίτρο νερό
• 2 κουταλιές αποξηραμένη τσουκνίδα
• Χυμό από φρέσκο λεμόνι
• 1 κουταλάκι μέλι (προαιρετικά)

Βράζετε τα φύλλα σε νερό σαν να κάνετε τσάι, αφήστε το ρόφημα να κρυώσει για λίγα λεπτά, προσθέστε το λεμόνι και πιείτε το ζεστό.

ΓΙΑΤΙ ΠΙΝΟΥΜΕ ΡΟΦΗΜΑ ΤΣΟΥΚΝΙΔΑΣ

Για τον πονόλαιμο
Μπορείτε να φτιάξετε ένα τσάι τσουκνίδας και να κάνετε γαργάρες για όσες ημέρες έχετε τον πονόλαιμο.
Για την κυτταρίτιδα
Ένα δύο φλιτζάνια ρόφημα τσουκνίδας σε συνδυασμό με λίγη γυμναστική και μια σωστή διατροφή και θα δείτε σίγουρα αποτελέσματα στην καταπολέμηση της κυτταρίτιδας.
Για την αναιμία
Είναι το καλύτερο φάρμακο για την αναιμία, γιατί περιέχει πολύ σίδηρο και η βιταμίνη C που περιέχει, φροντίζει για την απόλυτη απορρόφηση του σιδήρου.
Για την ακμή
Καθημερινός καθαρισμένος με τσάι τσουκνίδας ή σαπούνια που περιέχουν τσουκνίδα βοηθούν να καθαρίσει βαθιά τους πόρους και στην εξάλειψη των μικροβίων που συμβάλλουν στη δημιουργία ακμής.
Για τη σωστή λειτουργία των νεφρών
Η τσουκνίδα είναι ένα φυσικό διουρητικό που επιτρέπει τη σωστή ροή του υγρού στα νεφρά και την ουροδόχο κύστη, εμποδίζοντας έτσι το σχηματισμό της πέτρας στα νεφρά. Το τσάι τσουκνίδας μπορεί να αποβάλλει τις τοξίνες από το ουροποιητικό σύστημα.
Για τους πόνους στις αρθρώσεις
Η εξωτερική εφαρμογή της τσουκνίδας, αλλά και η λήψη της ως τσάι μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση από τους πόνους στις αρθρώσεις.
Για προβλήματα στην πέψη
Πιείτε τσάι τσουκνίδας για να ανακουφιστείτε από τη δυσπεψία, τη ναυτία και τα υπερβολικά αέρια. Σταματά τη διάρροια σκοτώνοντας τα εντερικά παράσιτα.

πηγή

Η Ολυμπιάδα Χαλκιδικής (Αρχαία Στάγειρα) θα μετατραπεί σε... βιομηχανική ζώνη

Ο σύλλογος «Ενεργοί Πολίτες Ολυμπιάδος» είναι μια νεοσύστατη συλλογικότητα, αποτελούμενη στην πλειοψηφία της από νεαρούς κατοίκους του χωριού της Ολυμπιάδας, Χαλκιδικής.

Αφορμή της δραστηριοποίησης του συλλόγου αυτού, αποτέλεσε η μεθόδευση της Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. να αλλάξει το επενδυτικό της σχέδιο, υπογράφοντας νέα σύμβαση με το Ελληνικό Δημόσιο, με αποτέλεσμα πλέον η Ολυμπιάδα να καθίσταται κύριος αποδέκτης των δυσμενών περιβαλλοντικών επιπτώσεων που θα προκύψουν από την δραστηριοποίηση της εν λόγω εταιρείας.

Παράλληλα, όμως, προέκυψε και μια σειρά από άλλα ζητήματα που επηρεάζουν άμεσα το μέλλον της Ολυμπιάδας και της ευρύτερης περιοχής. Γι’ αυτούς τους λόγους, τον Φεβρουάριο του 2021, δημιουργήθηκε η «Ομάδας Αυτοοργάνωσης Κοινότητας Ολυμπιάδος» στην πλατφόρμα του facebook (πλέον ονομάζεται «Ενεργοί Πολίτες Ολυμπιάδος» στο facebook), όπου μέχρι και σήμερα, κατόπιν συνελεύσεων, τοποθετείται δημόσια για θέματα μεγάλης ποικιλομορφίας που απασχολούν και επηρεάζουν την κοινωνία της Ολυμπιάδος, αλλά και την ευρύτερη περιοχή του δήμου Αριστοτέλη.

Στόχος της πρωτοβουλίας ήταν και είναι η δημόσια παρέμβαση και κριτική, διεκδικώντας διαφάνεια και συνεπακόλουθα συμμετοχή στη διαμόρφωση αποφάσεων που λαμβάνονται από θεσμικούς και κρατικούς παράγοντες και καθορίζουν το μέλλον της Χαλκιδικής.

Όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε η ομάδα:
«Έχει μεθοδευθεί και κορυφώνεται στο διάστημα που διανύουμε η μετατροπή του παραλιακού μετώπου της Ολυμπιάδας σε νέα βιομηχανική περιοχή ανάπτυξης υδατοκαλλιεργειών. Η αρμόδιες αδειοδοτούσες αρχές, βασιζόμενες ΜΟΝΟ στο ότι θαλάσσια περιοχή της Ολυμπιάδας, χαρακτηρίζεται χωροταξικά ως Περιοχή Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών και μη σταθμίζοντας, ως όφειλε, καθόλου την πλήρη υποβάθμιση που θα επέλθει σε όλο το χερσαίο παραλιακό μέτωπο, το οποίο χωροταξικά είναι περιοχή με κύρια δραστηριότητα τον Τουρισμό – Αναψυχή, προχωρούν σε Περιβαλλοντική Αδειοδότηση νέων Μονάδων.

Μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν δοθεί προεγκρίσεις σε 7 αιτήματα για χωροθέτηση μονάδων υδατοκαλλιέργειας, γύρω και εγγύτερα του θαλάσσιου χώρου των Αρχαίων Σταγείρων, ενώ ήδη έχουν προκύψει και δύο Αποφάσεις Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ), καθώς και δύο Άδειες Λειτουργίας.

Από την νομοθεσία, προκύπτει πληθώρα νομικών επιχειρημάτων για τα οποία η αδειοδότηση και λειτουργία νέων μονάδων στο παραλιακό μέτωπο της Ολυμπιάδας, εγγύτερα των Αρχαίων Σταγείρων, είναι παράνομη, πόσο μάλλον παντελώς ασύμβατη με την ραγδαία τουριστική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στην περιοχή και με την ανάγκη διατήρησης των Αρχαίων Σταγείρων ανέπαφων από τέτοιες βιομηχανικές δραστηριότητες. Είναι παράλογο σε ένα φυσικά προικισμένο μέρος όπως η Ολυμπιάδα, στην οποία διεξάγεται ήδη μεταλλευτική δραστηριότητα, να χωροθετηθεί ταυτόχρονα και μία θαλάσσια βιομηχανική Ζώνη στο παραλιακό της μέτωπο. Αν συμβεί αυτό, θα υποβαθμιστεί πλήρως η τουριστική ανάπτυξη του τόπου και θα απαξιωθεί μιας Παγκόσμιας σημασίας Αρχαιολογική περιοχή

Προκειμένου να υποστηρίξουμε τη θέση μας ότι είμαστε αντίθετοι στην εγκατάσταση και επέκταση μονάδων υδατοκαλλιεργειών στις παραλίες της Ολυμπιάδας, αναθέσαμε, μαζί με πολίτες και άλλους συλλογικούς φορείς του τόπου μας, τη διαχείριση των υποθέσεων αυτών σε νομικό σύμβουλο, με στόχο την ανατροπή κάθε αδειοδότησης. Κατόπιν ισχυρής πιέσεως, τόσο ο Δήμος Αριστοτέλη όσο και η Τοπική Κοινότητα, τάσσονται κατά της δημιουργίας μονάδων υδατοκαλλιεργειών στην Ολυμπιάδα».
..................
Η προώθηση των υδατοκαλλιεργειών ακριβώς μπροστά στην πρόσοψη του χωριού, χωρίς κανένα απολύτως όφελος για την τοπική κοινωνία, η παρακώλυση της δημιουργίας του αριστοτελικού κέντρου και της ανάδειξης του χώρου των Αρχαίων Σταγείρων, και η εξαίρεση της περιοχής μας από την λήψη μέτρων προστασίας των υδάτινων πόρων, δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένα από τη Νέα Επενδυτική Συμφωνία, δυνάμει της οποίας μεταφέρεται το κέντρο της μεταλλευτικής δραστηριότητας στην Ολυμπιάδα. Οι άδειες για τις υδατοκαλλιέργειες ήδη προχωρούν παρά την αντίθεση του τοπικού συμβουλίου, του δημάρχου και σύσσωμου του χωριού. Οι εξελίξεις είναι δριμύτατες και οι φωνές μας ως αντίθεση στα σχέδια καταστροφής του τόπου μας δεν έχουν ανταπόκριση».

περισσότερα εδώ

Του Υμηττού χλωρίδα

Μια φωτογραφία δεν ξέρω αν ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, όπως το θέλουν οι Κινέζοι, όμως τα σημερινά κυκλάμινα στου βράχου τη σχισμάδα (Ρίτσος αυτός, μελοποιημένος από Θεοδωράκη δε· χούντα βαριά τότε), που τα φωτογράφισα με το κινητό νωρίς το πρωί, προτελευταία Κυριακή του Οκτώβρη, στον Υμηττό, πάνω από την Καλοπούλα, μ’ έβαλαν να ψάχνω τη χλωρίδα του Υμηττού σαν ένα είδος γέφυρας με την πανίδα του, για την οποία είχα γράψει, πάλι σε «Τρίτη Ματιά», Ιούνιο του 2013, τότε με αφορμή μια μεγάλη, άκακη δεντρογαλιά που συνάντησα έρπουσα σε μονοπάτι, επίσης άνωθεν Καλοπούλας.

Τον έχω σπουδάσει τον Υμηττό, χρόνια τώρα να τον περπατάω, βρέξει–χιονίσει που λένε. Αλλά όσο και να λες, όσο και να θες, δεν σπουδάζεται αυτό το Τρελοβούνι που σε παλαβώνει με τις εκπλήξεις του· κάθε εποχή με τις δικές της. Μια σταλιά βουνό, 80.000 στρέμματα όλο κι όλο, με δέκα ώρες περπάτημα το φέρνεις γύρα [γνώρισα πρόπερσι έναν περιπατητή του, παλαβούτσικο, που μου είπε ότι περπατούσε στον Υμηττό τριάντα χιλιόμετρα την ημέρα· πρώτη και τελευταία φορά τον είδα, αλλά πρόλαβε και μου ’κανε τη μαγκιά περικοκλάδα] κι έχει πάνω του, και τι δεν έχει, από χλωρίδα και πανίδα μέχρι Ιστορία με μνημεία αρχαία, βυζαντινά και νεότερα, μοναστήρια, σπήλαια, πηγές και θρύλους· απίστευτους θρύλους, ώρες να ’χεις να διηγιέσαι!

Ενδεικτικά, σε μία επί τροχάδην ματιά στον πλούτο της χλωρίδας τού πιο κοντινού στην Αθήνα πνεύμονά της παρατηρούνται [και δεν έχει γίνει ακόμα πλήρης, οργανωμένη καταγραφή· ό,τι κάνουν οι ερασιτέχνες φυσιοδίφες και οι φίλοι του Υμηττού, με εξαίρεση βέβαια τη Φιλοδασική Ένωση Αθηνών που είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο για τον Υμηττό μόνη της!]: Περισσότερα από 600 φυτικά είδη και υποείδη, αριθμός υψηλότατος αναλογικά με την έκταση του βουνού. Από αυτά, 54 είναι ενδημικά της Ελλάδας, 59 προστατεύονται από την ελληνική νομοθεσία, από διεθνείς συμβάσεις, είτε περιλαμβάνονται σε καταλόγους με απειλούμενα είδη. Πιο συστηματική μελέτη είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει αυτούς τους αριθμούς.

Η έκπληξη, τουλάχιστον για όσους δεν το γνωρίζουν: τα προστατευόμενα είδη άγριας ορχιδέας στον Υμηττό είναι... 44! Η μεγαλύτερη πυκνότητα στην Ευρώπη, πάντα σε σχέση με την έκταση του βουνού, που οι αρχαίοι το κοσμούσαν με δυο ιδιαίτερου βάρους και σημασίας επίθετα: ευβότανος (πλούσιος σε βότανα) και μελισσόβοτος (μελισσοτόπι, με εκλεκτό μέλι από ευωδιαστό θυμάρι).

Και τα κυκλάμινα; Τα κυκλάμινα είναι πάντα τα κυκλάμινα, στην ώρα τους και με το χρώμα τους, το ανεπανάληπτο. Αυτό που, ποιητική αδεία, το ταιριάζω στα όμορφα κορίτσια, με περπατησιά ελαφιού (εκεί φώλιαζε, κοντά στην Καλοπούλα, το ιερό ελάφι της Αρτέμης, που το τραυμάτισε θανάσιμα ο Κέφαλος και τον εξόρισε η θεά σε κάποιο νησί που μετά το είπαν Κεφαλλονιά!), μαύρο χυτό μαλλί κι άσπρο πρόσωπο σαν κρίνο (Βαμβακάρης αυτός, ποιητής, όπως ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του, και συμφωνώ.

Ποιος άλλος από ποιητής θα σμίλευε το: μια φούντωση, μια φλόγα έχω μέσα στην καρδιά, λες και μάγια μου ’χεις κάνει...). Στη μαγεία του τώρα το κυκλάμινο, γιατί είναι και μαγικό (και στη χημεία του, η κυκλαμίνη είναι ουσία τοξική): συμβολίζει τη γονιμότητα, την ευτυχία, ενώ περιέχει και ιδιότητες... λαγνογενείς, που προκαλούν λαγνεία, πλανεύτρες...

Πέτρος Μανταίος

efsyn.gr

Χελιδόνιο: Ένα εξαιρετικό φυτό - βότανο... Χελιδόνιον το μέγα - Chelidonium majus

... με πολλές δράσεις και εξαιρετικές ιδιότητες

Όνομα: Χελιδόνιο
Επιστημονική ονομασία: Χελιδόνιον το μέγα – Chelidonium majus
Οικογένεια: Μηκωνοειδών
Άλλα ονόματα: Χελιδόνι, χελιδονόχορτο, δοντόχορτο

Περιγραφή
Είναι φυτό ιθαγενές της Ευρώπης, Δυτικής Ασίας, Βόρειας Αφρικής. Φυτρώνει σε όλη την Ευρώπη και είναι πολύ κοινό σε υγρούς τόπους, παλιούς τοίχους σπιτιών, ερείπια , βράχους, κοντά σε κήπους.

Στη χώρα μας το συναντούμε κυρίως σε Αιτωλία και Ήπειρο.

Ο χυμός του φυτού είναι πολύ δηλητηριώδης και χρησιμοποιείται μόνο ως εξωτερικό φάρμακο.

Σε μεγάλη δόση μπορεί να προκαλέσει τον θάνατο (στους σκύλους αρκεί δόση 60-90 γραμμαρίων). Όταν το φυτό είναι πρόσφατο, έχει οσμή δυσάρεστη, που μοιάζει με των κλούβιων αυγών.

Είναι φυτό ποώδες με πλούσια διακλάδωση που φτάνει σε ύψος τα 30-80 εκατοστά.

Τα φύλλα του είναι μεγάλα, σύνθετα, ωοειδή, οδοντωτά.

Οι ρίζες και οι βλαστοί του περιέχουν έναν πορτοκαλοκίτρινο χυμό που ρέει, όταν κοπεί ο βλαστός. Τα άνθη του είναι μικρά κίτρινα, διαμέτρου περίπου 2 εκατοστών και αποτελούνται από 4 πέταλα και 2 σέπαλα με πολλούς στήμονες.

Ο καρπός του περιέχει πολλούς μαύρους σπόρους με άσπρο λοφίο.

Το φυτό ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο.

Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται η ρίζα, τα φύλλα και τα άνθη. Το φυτό που φυτρώνει σε ξερούς τόπους και παλιούς τοίχους, είναι πλουσιότερο σε δραστικά στοιχεία από αυτό που φυτρώνει σε υγρά μέρη.

Η ρίζα διατηρεί τη δραστικότητά της περισσότερο από τα άλλα μέρη του φυτού μετά την αποξήρανση. Η ρίζα πρέπει να συλλέγεται στα τέλη του καλοκαιριού ή φθινόπωρο και ξηραίνεται στον ήλιο ή τη σκιά. Προτιμούμε η συλλογή να γίνεται λίγο πριν ανθίσει το φυτό από Απρίλιο έως Ιούνιο.

Συστατικά
Περιέχει αλκαλοειδή, όπως βερβερίνη και ισοκινολίνη, χελιδονικό οξύ, αιθέριο έλαιο και καροτενοειδή.

Όλα τα μέρη του φυτού περιέχουν κιτρινωπό καυστικό χυμό με τη μορφή γάλακτος, ο οποίος περιέχει πολλές χημικές ουσίες, όπως χελερυθρίνη, σαπωνίνη, χελιδονίνη, προτοπίνη, κοπτισίνη, σανγκουιναρίνη, αιθέρια έλαια, μέταλλα κ.λ.π.

Ιστορία και παράδοση
Το χελιδόνιο ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια. Ο Νίκανδρος, ο Γαληνός και ο Διοσκουρίδης συνιστούσαν τη ρίζα, σε έγχυμα σε άσπρο κρασί για τη θεραπεία του ίκτερου.

Ο Διοσκουρίδης μάλιστα, έλεγε ότι τα χελιδόνια έπιναν το γάλα που έρρεε από τις σχισμές των μίσχων του φυτού, οξύνοντας την όρασή τους.

Το χελιδόνιο, το γνώριζε επίσης και ο Θεόφραστος.

Από εκείνη ήδη την εποχή, το φυτό αυτό χρησιμοποιείτο σαν θεραπευτικό μέσο για τα οφθαλμολογικά προβλήματα και ιδιαίτερα για την αντιμετώπιση του καταρράκτη.

Οι αρχαίοι γιατροί παρασκεύαζαν μέσα σε χάλκινο αγγείο ένα σύνθετο κολλύριο από χυμό χελιδονίου και μέλι που χρησιμοποιούσαν κατά του καταρράκτη και των αμαυρώσεων.

Ο άραβας γιατρός Αβικέντας το κατέτασσε «θερμό στον τέταρτο βαθμό και ξηρό στον δεύτερο.»

Ένας Ρώσος γιατρός, ο Denisenko, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ένα απόσταγμα του xελιδονίου για τη θεραπεία των καρκινικών όγκων.

O Leclerc, στις αρχές του 20ου αιώνα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το φυτό δεν θεραπεύει τον καρκίνο αλλά καθυστερεί προσωρινά, τον πολλαπλασιασμό των όγκων.

Καθώς το φυτό είναι τοξικό και επικίνδυνο, συνιστούσε για εσωτερική χρήση ένα εκχύλισμα του ή ένα βάμμα του.

Ο Cazin, με τη σειρά του, συνιστούσε μόνο την αποξηραμένη μορφή του φυτού και μόνο σε αυστηρά περιορισμένες δόσεις.

Ο Αγάπιος ο Κρης, στο «Γεωπονικό» του συνιστά να βράζεται το χελιδονόχορτο μέσα σε λινέλαιο, μέχρι να μείνει το μισό και να χρησιμοποιείται έτσι για τη θεραπεία των οδυνηρών αιμορροΐδων.

Στη χώρα μας οι χωρικοί δεν το χρησιμοποιούσαν εσωτερικά. Όμως Γάλλοι, Βέλγοι και Ιταλοί με ένα δυνατό αφέψημα χελιδονίου θεράπευαν τη δυσεντερία.

Θεραπευτικές δράσεις και χρήσεις

-το χελιδόνιο (ολόκληρο το φυτό) θεωρείται ένα ισχυρό χολερικό, το οποίο πενταπλασιάζει τον όγκο της χολής.

-ηρεμιστικό, καταπραϋνει τον πόνο του ήπατος που οφείλεται σε προβλήματα των χολιφόρων οδών.

-συνιστάται ως αντισπασμωδικό σε στομαχικό και κοιλιακό πόνο, κράμπες του πεπτικού συστήματος και προβλήματα της χοληδόχου κύστης, συντελώντας μάλιστα καθώς λέγεται, στην απαλλαγή από τους λίθους.

-χαλαρώνει τους μυς των βρόγχων και των εντέρων.

-τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και έχει αποτοξινωτική δράση.

-χρησιμοποιείται συνήθως εξωτερικά. Ο φρέσκος χυμός του είναι πολύ αποτελεσματικός κατά των κονδυλωμάτων, των κάλων και των μυρμηγκιών, τα οποία λέγεται ότι εξαφανίζει, με επανειλημμένη εφαρμογή.

-από την κινέζικη λαϊκή ιατρική θεωρείται καλό γιατρικό για τη βρογχίτιδα και το άσθμα.

-φημίζεται για την αντικαρκινική του δράση, κυρίως για τις υπερπλαστικές δερματοπάθειες (όγκους του δέρματος), οι οποίες, υπό την επίδραση των ενζύμων που περιέχει το φυτό, σιγά-σιγά διαλύονται.

-ο χυμός του χρησιμοποιείται για επαλείψεις πάνω σε λειχήνες και κρεατοελιές και λέγεται ότι σταματά την ανάπτυξή τους.

-Σε μικρές δόσεις δυναμώνει τις εκκρίσεις των νεφρών και του δέρματος, κυρίως όμως διεγείρει την κυκλοφορία και ειδικότερα κατά την πυλαία φλέβα, στα λεμφικά αγγεία και το λεμφικό σύστημα της κάτω κοιλίας. Δραστηριοποιεί τα όργανα που βρίσκονται σε αυτή, ενεργεί δε και σαν διαλυτικό.

Η ενέργεια αυτή, δεν περιορίζεται μόνο στα όργανα της κάτω κοιλίας αλλά αφορά ολόκληρο το λεμφαδενικό σύστημα, ακόμα δε και τους βλεννογόνους υμένες.

-Θεωρείται επίσης ότι βοηθάει σε παθήσεις των ματιών όπως καταρράκτη, αποκόλληση αμφιβληστροειδούς, στίγματα στον κερατοειδή ή ελαττωματική όραση. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις αλείφουμε το χυμό στα κλειστά βλέφαρα προς τις γωνίες.

-Αντιμετωπίζει επίσης την αυξημένη τριχοφυΐα των γυναικών που οφείλεται σε πρόβλημα των νεφρών. Υγραίνουμε τις περιοχές αυτές με χυμό χελιδόνιου, τον αφήνουμε για λίγες ώρες να δράσει και μετά ξεπλένουμε με σαπούνι και αλείφουμε την περιοχή με αλοιφή καλέντουλας ή λάδι χαμομηλιού ή βάλσαμου.

Παρασκευή – δοσολογία

Αφέψημα
Για την παρασκευή του χρησιμοποιούνται συνήθως οι ρίζες και οι σπόροι των φυτών. Βάζουμε το βότανο μαζί με νερό να βράσει σε σιγανή φωτιά για λιγότερο από δέκα λεπτά και σουρώνουμε.

Έγχυμα
Για την παρασκευή του χρησιμοποιούνται νωπά ή αποξηραμένα τμήματα φυτών. Συνήθως ένα γεμάτο κουταλάκι του γλυκού από το βότανο αρκεί για ένα φλιτζάνι. Το αφήνουμε για λίγα λεπτά (όχι περισσότερα από δέκα) σε βραστό νερό και στη συνέχεια το σουρώνουμε.

Βάμμα
λαμβάνουμε 1-2 ml τρεις φορές την ημέρα.

Κρασί
προσθέστε ένα λίτρο λευκό κρασί σε 15 γρ. αποξηραμένης ρίζας χελιδονίου. Πίνετε ½ κρασοπότηρο ή 1 ολόκληρο κρασοπότηρο κάθε πρωί.

Εξωτερικά ως χυμός του φρέσκου φυτού
παίρνετε το χυμό, σπάζοντας ένα βλαστό του φυτού. Κάντε 3 εφαρμογές την ημέρα, για να καταπολεμήσετε κονδυλώματα, κάλους και μυρμηγκιές. Προσέξτε να μη βάλετε το χυμό σε πληγή.

Μπορείτε επίσης να φτιάξετε χυμό χελιδόνιου, τρίβοντας το φυτό και αναμιγνύοντας το μείγμα με ίση ποσότητα γλυκερίνης, έτσι ώστε να διατηρηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας.

Κατάπλασμα

Επάνω από μια κατσαρόλα που βράζει με νερό, τοποθετούμε ένα σουρωτήρι με τα βότανα. Αφού μαλακώσουν τα βάζουμε σε ένα τούλι και το επιθέτουμε επάνω στην πάσχουσα περιοχή.
Ενδιαφέροντα

Στις παθήσεις της χοληδόχου κύστης το Χελιδόνιο συνδυάζεται καλά με τον Αρκτοστάφυλλο και το Ταραξάξο.

Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιούν το βάμμα του νωπού ριζώματος για παθήσεις του ήπατος, γαστρεντερίτιδα, πνευμονία, πλευρίτιδα, ρευματισμούς και δυσμηνόρροια.

Προφυλάξεις
Το φυτό είναι τοξικό και η χρήση του απαγορεύεται σε αρκετές χώρες του κόσμου. Η κατάποση των νωπών φύλλων του φυτού μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στο πεπτικό, νευρικό και καρδιαγγειακό σύστημα.

Το Χελιδόνιο είναι εξαιρετικά ισχυρό δηλητηριώδες και θεραπευτικό φυτό. Να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη ιατρού ή έμπειρου βοτανοθεραπευτή. Υπερβολικές δόσεις προκαλούν υπνηλία, ερεθισμό του δέρματος, ερεθιστικό βήχα και δυσκολία στην αναπνοή, μέχρι παράλυση και δυστροφία του βλεννογόνου των εσωτερικών οργάνων.

Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης.

Δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται χωρίς παρακολούθηση από ειδικούς, από αλλεργικά άτομα ή όσους ακολουθούν φαρμακευτικά αγωγή.

Εάν νιώσετε αδιαθεσία ή παρουσιάσετε τυχόν ερεθισμό, διακόψτε τη χρήση τους και συμβουλευτείτε ιατρό.

Προσοχή: Το παραπάνω άρθρο έχει ενημερωτικό σκοπό. Πριν χρησιμοποιήσετε οποιαδήποτε συνταγή ή πριν αλλάξετε τις διατροφικές σας συνήθειες, ζητήστε τη γνώμη του κατάλληλου επαγγελματία υγείας ή διατροφολόγου. Εάν λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή, βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχουν παρενέργειες.

enallaktikidrasi

Σας αρέσουν τα μούσμουλα;

Τα μούσμουλα είναι οι καρποί της μουσμουλιάς. Προέρχονται από την ορεινή Κίνα και αργότερα εξαπλώθηκαν ευρέως στην Ινδία, τη Μεσόγειο,την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ.

Το ύψος του δέντρου φτάνει τα 8 μέτρα και ο κορμός του είναι σχεδόν ευθύγραμμος. 

Τα φύλλα του είναι μεγάλα και δερματώδη, σκληρά πράσινα στο πάνω μέρος και ελαφριά πράσινα χνουδωτά στο κάτω, φτάνουν δε στο μήκος τα 25 εκατοστά.

Ο καρπός είναι ράγα και είναι στρογγυλός ή ωοειδής ανάλογα με την ποικιλία. Όταν ωριμάσει, αποκτά κίτρινο χρώμα. Περιέχει 1-2 μεγάλα ή 2-4 μικρότερα σπόρια, χρώματος σκούρου καφέ , τα οποία θεωρούνται μειονέκτημα γιατί αφήνουν λίγο χώρο για τη σάρκα, η οποία είναι γλυκόξινης γεύσης που θυμίζει μάνγκο και είναι πολύ νόστιμη. 

Για το λόγο αυτό αναπτύχθηκαν κάποιες ποικιλίες με πολύ μικρά σπόρια.

Τα μούσμουλα είναι από τα λίγα υποτροπικά φρούτα που ανήκουν στην οικογένεια των μήλων και των αχλαδιών. Τα φρούτα είναι μικρά και στρογγυλά, το σχήμα τους μοιάζει με αυτό των δαμάσκηνων, η φλούδα τους έχει το χρώμα του βερίκοκου, από ωχρό κίτρινο μέχρι σκούρο πορτοκαλί και η σάρκα τους είναι άσπρη ή κιτρινοπορτοκαλιά.

Το δέντρο ανθίζει από το Σεπτέμβριο ως το Δεκέμβριο και δίνει ώριμους καρπούς από τον Απρίλιο ως το Μάιο. 

Η καρποφορία του δέντρου αρχίζει από τον 6ο – 7ο χρόνο της ζωής του , ενώ σε πλήρη καρποφορία είναι μετά τον 12ο χρόνο. Η μουσμουλιά είναι ανθεκτική στο ψύχος και στη ζέστη.

Οι βασικές ποικιλίες μούσμουλων είναι δύο, η στρογγυλή και η μακρύκαρπη, που θεωρείται και η πιο νόστιμη. 

Τα μούσμουλα, εμφανίζονται στα δέντρα προς το τέλος του χειμώνα, αλλά είναι ώριμα και έτοιμα για συλλογή στα μέσα της Άνοιξης και ως τον Ιούνιο.

Όταν τα μούσμουλα είναι ώριμα έχουν καφετιά σημάδια. 

Όταν δεν έχουν σημάδια σημαίνει ότι δεν έχουν ωριμάσει ακόμη, πράγμα που γίνεται σε λίγες μέρες, αν τα αφήσετε στην κουζίνα σας. 

Όταν τα μούσμουλα δεν είναι ώριμα δεν έχουν καλή γεύση και μυρωδιά. Επίσης, όταν τα αγοράζουμε, θα πρέπει να ελέγχουμε αν έχουν και το κοτσάνι τους γιατί διαφορετικά, χαλούν γρηγορότερα. Τα βρίσκουμε στην αγορά από το Μάιο μέχρι τον Ιούνιο.

Αν έχουμε μουσμουλιά στην αυλή μας, θα πρέπει να ξέρουμε ότι από τη στιγμή που θα κοπούν οι καρποί από το δένδρο, θα πρέπει να καταναλωθούν μέσα σε μια εβδομάδα, γιατί διαφορετικά, σαν ευαίσθητα φρούτα που είναι, μαυρίζουν πολύ γρήγορα.

Τα μούσμουλα μπορούν να διατηρηθούν σχετικά καλά μέχρι και 2 εβδομάδες στο διαμέρισμα φρούτων / λαχανικών του οικιακού ψυγείου. 

Πριν από την κατανάλωση τα μούσμουλα πρέπει να πλένονται καλά με νερό. 

Η φλούδα αφαιρείται εύκολα και η σάρκα που είναι κοντά στην φλούδα είναι πιο γλυκιά από εκείνη που βρίσκεται κοντά στο κουκούτσι.

Τα μούσμουλα είναι νόστιμα και τρώγονται φρέσκα και με τη φλούδα τους αλλά μπορούν να καταναλωθούν και βραστά μέσα σε ελαφρύ σιρόπι. Η γεύση τους «δένει» καλά με τα μήλα, τα αχλάδια και τα ροδάκινα.

Τι περιέχουν τα μούσμουλα

Τα μούσμουλα περιέχουν υψηλό ποσοστό ινών, γνωστών και ως πηκτίνη, η οποία είναι ιδιαίτερα ευεργετική για την απομάκρυνση 

των τοξινών που παράγονται στο σώμα. 

Περιέχουν επίσης, σημαντική ποσότητα αντιοξειδωτικών και βιταμίνη Α, βιταμίνη C, φολικό οξύ, θειαμίνη, πυριδοξίνη και νιασίνη.

Από ορυκτά, περιέχουν ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, μαγγάνιο, ψευδάργυρο, σελήνιο και φώσφορο. Από ηλεκτρολύτες, νάτριο και κάλιο και από φυτοθρεπτικά συστατικά, φλαβονοειδή. Ακόμη, περιέχουν υδατάνθρακες, φυτικές ίνες, λίπος και πρωτεΐνες σε μικρές ποσότητες.

Η περιεκτικότητα του μούσμουλου σε μαγγάνιο, μαγνήσιο, χαλκό, σίδηρο και φυλλικό οξύ βοηθάει στο σχηματισμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων (RBC). Επίσης, το μούσμουλο περιέχει βιταμίνη C η οποία αυξάνει την ικανότητα απορρόφησης του σιδήρου στο σώμα.

Μια μερίδα μούσμουλα, περίπου 150 γρ. παρέχουν 70 θερμίδες. Ο συνδυασμός χαμηλών θερμίδων με την υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, βοηθάει στην καταστολή της όρεξης και την υγιεινή απώλεια βάρους.

Ιστορία και παράδοση
Η μουσμουλιά θεωρείται ένα από τα πιο αρχαία δένδρα. Προέρχεται από την Κίνα, όπου συγγενικά είδη μπορούν να βρεθούν ακόμα στην άγρια φύση και αργότερα εισήχθη στην Ιαπωνία το 1100μ.Χ.Το μούσμουλο αναφέρεται συχνά στην αρχαία κινεζική λογοτεχνία, όπως στα ποιήματα του Λι Μπάι.

Στην πορτογαλική λογοτεχνία, αναφέρεται ήδη πριν από την Εποχή των Ανακαλύψεων. Η μουσμουλιά διαδόθηκε ευρέως στην Ευρώπη μετά το 1712 και στις Ηνωμένες Πολιτείες στα μέσα της δεκαετίας του 1800.

Στην Ελλάδα εισήχθη στα μέσα του 19ου αιώνα, το δε ενδιαφέρον για την καλλιέργειά της αναζωπυρώθηκε τα τελευταία χρόνια λόγω του ότι τα μούσμουλα εμφανίζονται στην αγορά, σε μια περίοδο που υπάρχει πραγματικό έλλειμμα από φρέσκα φρούτα.
Μούσμουλα – Θεραπευτικές δράσεις και χρήσεις

Γλυκό μούσμουλο

-μπορεί να μας προστατέψει από τον καρκίνο, τη φλεγμονή και τις εκφυλιστικές ασθένειες.

-βοηθούν στην υγεία των ματιών, βελτιώνουν την όραση και προστατεύουν από τον καταρράκτη και την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας.

-βελτιώνουν την υγεία του δέρματος.

-προστατεύουν από τον καρκίνο του παχύ εντέρου.

-ρυθμίζουν την αρτηριακή πίεση.

-ενισχύουν τα οστά και τα δόντια.

-βοηθούν στην διαδικασία σχηματισμού του αίματος.

-προάγουν την απώλεια βάρους.

-προστατεύουν από τον καρκίνου του πνεύμονα και της στοματικής κοιλότητας.

-μια πολύ σημαντική ιδιότητα που αποδίδεται στα φύλλα της μουσμουλιάς είναι η δράση τους ενάντια στον καρκίνο του δέρματος.

-το τσάι από τα φύλλα της μουσμουλιάς, τα οποία έχουν αντιϊκή δράση, ενισχύουν το πάγκρεας και το ήπαρ, είναι αντιδιαρροϊκά και καταπολεμούν την κατάθλιψη.

-έρευνα έδειξε ότι το εκχύλισμα φύλλων μουσμουλιάς επιφέρει κυτταρικό θάνατο σε κύτταρα λευχαιμίας και αποτρέπει την εξάπλωση των καρκινικών κύτταρων.
Άλλες χρήσεις

-τα μούσμουλα γίνονται νόστιμη μαρμελάδα, ζελέ-μαρμελάδα και chutneys, καθώς και σως για πουλερικά, με καστανή ζάχαρη και ξίδι κρασιού.

-Χρησιμοποιούνται επίσης σε τάρτες και σε άλλα γλυκίσματα.

-Σε ορισμένα μέρη ο χυμός της σάρκας με κανέλλα είναι ένα πολύ αγαπητό γλυκό ρόφημα.
Προφυλάξεις

Τα κουκούτσια των καρπών του μούσμουλου περιέχουν τοξικά αλκαλοειδή όπως κυανογόνους γλυκοζίτες, που όταν καταναλωθούν μπορεί να προκαλέσουν σοβαρά συμπτώματα ασθενειών. Για το λόγο αυτό, τα κουκούτσια δεν θεωρούνται εδώδιμα.

Τα φύλλα της μουσμουλιάς περιέχουν βιοδραστικές ενώσεις, πράγμα που σημαίνει ότι πίνοντας τσάι από τα φύλλα, μπορεί να προκύψουν παρενέργειες ή αλληλεπίδραση με φάρμακα. Για παράδειγμα, πίνοντας συχνά μεγάλη ποσότητα αφεψήματος από φύλλα μουσμουλιάς μπορεί να προκύψει τοξική μυοπάθεια, μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από σοβαρή μυϊκή αδυναμία.

Προσοχή: 

Το παραπάνω άρθρο έχει ενημερωτικό σκοπό. Πριν χρησιμοποιήσετε οποιαδήποτε συνταγή ή πριν αλλάξετε τις διατροφικές σας συνήθειες, ζητήστε τη γνώμη του κατάλληλου επαγγελματία υγείας ή διατροφολόγου. Εάν λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή, βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχουν αλληλεπιδράσεις.

enallaktikidrasi

Τα ρούχα που πλένονται στους 40 βαθμούς «εξίσου μολυσμένα με τα άπλυτα»

Το πλύσιμο των ρούχων και των παιχνιδιών στους 40 βαθμούς Κελσίου μπορεί να κάνει καλό στο περιβάλλον, αλλά αφήνει σχεδόν ανέπαφα τα μικρόβια, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Όπως έδειξε, το μικροβιακό φορτίο τους είναι μετά το πλύσιμο κατά μόλις 14% μικρότερο από αυτό που έχουν όταν είναι άπλυτα.

Όπως γράφει η εφημερίδα «Daily Mail», οι μικροβιολόγοι που πραγματοποίησαν τη μελέτη ανακάλυψαν επίσης ότι μετά από το πλύσιμο στους 40 βαθμούς το ένα στα τέσσερα ρούχα και παιχνίδια που εξέτασαν, είχαν ίχνη βακτηρίων που υπάρχουν στα κόπρανα.

Οι ερευνητές πήραν δείγματα από περισσότερα από 100 παιδικά είδη και ρούχα. Τα μισά από τα ρούχα πλύθηκαν στους 40 βαθμούς, ενώ τα υπόλοιπα έμειναν άπλυτα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα περισσότερα βακτήρια που σχετίζονται με τα κόπρανα υπήρχαν στα πλυμένα παιχνίδια με τα οποία κοιμούνται αγκαλιά τα μικρά παιδιά, ενώ τα εσώρουχά τους είχαν το υψηλότερο βακτηριακό φορτίο.

Πάρα πολλά βακτήρια είχαν απομείνει μετά το πλύσιμο και στα Τ-shirt των παιδιών, ενώ οι μαξιλαροθήκες και τα παντελόνια τους είχαν τα λιγότερα.

«Τα ευρήματα αυτά δεν προξενούν έκπληξη, διότι πολλές μελέτες των τελευταίων ετών έχουν δείξει ότι το πλύσιμο με κρύο νερό δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη των βακτηρίων», δήλωσε η ειδική σε θέματα υγιεινής δρ Λίσα Άκερλι.

«Τα βακτήρια δεν σκοτώνονται επειδή τα βάζουμε στο πλυντήριο, ούτε τα ρούχα είναι αυτομάτως καθαρά επειδή μυρίζουν καθαριότητα και φαίνονται καθαρά. Οι χαμηλές θερμοκρασίες μπορεί να είναι καλές για τα ρούχα και το περιβάλλον, αλλά όχι κατ’ ανάγκην για την υγεία μας», πρόσθεσε.

Οι ειδικοί λένε πως πρέπει να πλένουμε τα ρούχα σε τουλάχιστον 60 βαθμούς Κελσίου. Όσοι, όμως, δεν το θέλουν, θα πρέπει να απλώνουν στον ήλιο, διότι μελέτες έχουν δείξει ότι η υπεριώδης ακτινοβολία του σκοτώνει τα περισσότερα βακτήρια.

Προγενέστερες μελέτες της δρος Άκερλι έχουν δείξει ότι κάθε «καθαρό» εσώρουχο που έχει πλυθεί με κρύο νερό μπορεί να περιέχει έως 10.000 μικροοργανισμούς που σχετίζονται με τα κόπρανα, καθώς και ότι σε δύο κουταλιές της σούπας από το νερό του πλυντηρίου ρούχων μπορεί να περιέχουν έως ένα εκατομμύριο μικρόβια (κατά την έναρξη της πλύσης).

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

4moms.gr