Μελία: Melia Azedarach

Με τους καρπούς μικρές μπιλίτσες έπαιζαν εκείνος και οι συμμαθητές, όλοι ξέραν ότι οι καρποί «δεν τρώγονται» αλλά το δέντρο το έλεγαν «το δέντρο», δεν ήξεραν το όνομά του
«Πώς το λένε αυτό το δέντρο ;» άρχισε να ρωτάει όταν μεγάλωσε.

Κάποιοι αγρότες στην Αιτωλοακαρνανία, «εμείς το λέμε Αγριοπασχαλιά» του απάντησαν. Βλέπεις ανθίζει τον Απρίλιο μαζί με την πασχαλιά και έχουν ίδιο περίπου χρώμα τα άνθη.
Ένας παλιός γεωπόνος στον Εθνικό κήπο του έδωσε αργότερα μια διαφορετική απάντηση διαφορετική.

Το δέντρο λέγεται μελία με τον τόνο στο γιώτα αλλά οι περισσότεροι το λέμε Μελιά, ή και Μελιό καμιά φορά. Στην Άνω Ποταμιά της Νάξου «εμείς τη λέμε Σολωμό» του είπαν, στη γλώσσα μας την ελληνική η Melia Azedarach δεν έχει καταγραφεί με έναν οριστικό τρόπο.

Εκατοντάδες από αυτές συναντάς σε δρόμους της Αθήνας, το καλοκαίρι προσφέρουν σκιά πολύτιμη αλλά και το ξύλο του κορμού δεν είναι ευκαταφρόνητο, μπορεί να καταλήξει καναπές.

Οι βιολόγοι τη λένε Melia Azedarach

Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας

Οικογένεια: Meliaceae
Κοινό όνομα: Μελία, Πασχαλιά των Ινδιών

Φυλλοβόλο σφαιρικό δένδρο που φτάνει τα 15μ σε ύψος και τα 8μ σε διάμετρο κόμης.
Τα φύλλα του, είναι πράσινα σύνθετα και τα άνθη του, μοβ αρωματικά και παρουσιάζονται στα τέλη της άνοιξης. Έχει μικρούς σφαιρικούς κίτρινους διακοσμητικούς καρπούς σε μεγάλες ταξικαρπίες, που παραμένουν στο δένδρο μετά την πτώση των φύλλων όλο το χειμώνα.
Αναπτύσσεται σε ηλιόλουστες ακόμη και παράλιες θέσεις, αλλά απαιτεί προστασία από τους δυνατούς παγετούς. Δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις σε εδάφη αρκεί αυτά να είναι καλά στραγγιζόμενα. Φυτεύεται μεμονωμένα και σε δενδροστοιχίες.
Πολλαπλασιάζεται με σπόρους.

Πλαστικά μπουκάλια: Γιατί δεν πρέπει να τα επαναχρησιμοποιείτε

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγουμε, εκτός και αν είμαστε έτοιμοι να πάρουμε το ρίσκο που εμπεριέχεται στην επαναλαμβανόμενη χρήση ενός πλαστικού μπουκαλιού...

Τα πλαστικά μπουκάλια βρίσκονται, πλέον, παντού γύρω μας. Από τα μπουκαλάκια για το νερό, μέχρι εκείνα για αναψυκτικά κλπ.

Πολλοί από εμάς για λόγους ευκολίας κυρίως, αλλά και οικονομίας, δευτερευόντως, μπαίνουμε στον πειρασμό και ξαναχρησιμοποιούμε τα πλαστικά μπουκάλια, γεμίζοντάς τα και πάλι με νερό ή με άλλα υγρά που θέλουμε.
Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγουμε, εκτός και αν είμαστε έτοιμοι να πάρουμε το ρίσκο που εμπεριέχεται στην επαναλαμβανόμενη χρήση ενός πλαστικού μπουκαλιού...

Ανάπτυξη βακτηρίων
Τα πλαστικά μπουκάλια νερού είναι συχνά δύσκολο να καθαριστούν, σύμφωνα με το πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα. Αυτό μπορεί να τα κάνει ιδανικές εστίες για την ανάπτυξη βακτηρίων. Ερευνητές από το το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια υποστηρίζουν ότι τα βακτήρια συχνά “ευδοκιμούν” στις πλαστικές φιάλες. Επίσης, οι μικροβιολόγοι επισημαίνουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια νερού μπορούν να μεταδώσουν επικίνδυνες ασθένειες, οι εντερικοί ιοί.

Διαρροές χημικών ουσιών
Τα πλαστικά μπουκάλια μπορεί να διαρρεύσουν χημικές ουσίες στο περιεχόμενό τους, όταν επαναχρησιμοποιούνται, ειδικά αν καθαρίζονται σε ένα περιβάλλον υψηλής θερμότητας, όπως το πλυντήριο πιάτων. Τα περισσότερα πλαστικά μπουκάλια νερού που έχουν επάνω την ένδειξη “1” σημαίνει ότι είναι κατασκευασμένα από τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο, το οποίο, σύμφωνα με το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, μπορεί να περιέχει αντιμόνιο, μια χημική ουσία που προκαλεί καρκίνο. Οι πλαστικές φιάλες που έχουν την ένδειξη “3”, είναι κατασκευασμένες από πολυβινυλοχλωρίδιο. Οι φιάλες αυτές περιέχουν φθαλικές ενώσεις, οι οποίες μπορεί να συνδέονται με αναπαραγωγικά προβλήματα υγείας.

Περιβαλλοντολογικοί λόγοι
Αν και πολλοί άνθρωποι επαναχρησιμοποιούν τα πλαστικά μπουκάλια νερό για να “εκμεταλλευτούν” όσο πιο πολύ γίνεται το δοχείο και για να περιορίσουν με τρόπο τους τα απορρίμματα και την συμφόρηση στους χώρους υγειονομικής ταφής, ωστόσο αυτό μπορεί να είναι αντιπαραγωγικό. Η πράξη του πλυσίματος του πλαστικού μπουκαλιού για το ξαναχρησιμοποιήσετε καταναλώνει άλλους φυσικούς πόρους και περνάει τις χημικές ουσίες από το σαπούνι και το απορρυπαντικό στον υδροφόρο ορίζοντα.

left.gr

Κατασκευές από πλαστικά μπουκάλια - Φωτιστικά, κούκλες!!

δεν είναι πανέμορφο;

Δείτε στις πηγές:
kidsfun
zoixorisxrimata

Η μαστίχα Χίου αναγνωρίστηκε επισήμως ως φυσικό φάρμακο

Στη συνεδρίαση της Επιτροπής για τα Φυτικά Φαρμακευτικά Προϊόντα (HPMC) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΜΑ), που έλαβε χώρα στο Λονδίνο αποφασίστηκε ομόφωνα και έγινε αποδεκτή στην κατηγορία των παραδοσιακών φαρμάκων φυτικής προέλευσης, η φαρμακευτική «μονογραφία» της Μαστίχας Χίου, με δύο θεραπευτικές ενδείξεις: 1.δυσπεπτικά προβλήματα 2. δερματικές φλεγμονές και επούλωση δερματικών πληγών.

Στην ομάδα της Διεύθυνσης Έρευνας & Ανάπτυξης της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου, με υπεύθυνο τον ο Δρ. Ηλία Σμυρνιούδη, για τη σύνταξη, κατάθεση και υποστήριξη του φακέλου έγκρισης της «μονογραφίας», πολύτιμη βοήθεια προσέφεραν η Καθηγήτρια του Τομέα Φαρμακογνωσίας και Χημείας Φυσικών Προϊόντων της Φαρμακευτικής Σχολής Αθηνών, κα. Ιωάννα Χήνου, και ο Δρ. Κώστας Παχής, Πρόεδρος της IASIS Pharma.
Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας έγκρισης, η Μαστίχα Χίου αναγνωρίζεται ως φαρμακευτικό προϊόν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και σε χώρες εκτός αυτής που ακολουθούν τις ευρωπαϊκές φαρμακευτικές «μονογραφίες». Αποτέλεσμα της καταχώρησης είναι η δυνατότητα κυκλοφορίας σκευασμάτων μαστίχας σε όλη την Ευρώπη με ισχυρισμούς υγείας εγκεκριμένους από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΜΑ).
Η έγκριση από τον ΕΜΑ (European Medicines Agency) ήταν η πρώτη από μία σειρά εγκρίσεων που στόχευε να αποκτήσει η Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου από ευρωπαϊκούς και μη φορείς, προκειμένου η Μαστίχα να γίνει αποδεκτή και να καθιερωθεί στην παγκόσμια φαρμακευτική κοινότητα. Στο προσεχές μέλλον θα ακολουθήσουν και άλλες. Η «μονογραφία» της Μαστίχας έχει δημοσιοποιηθεί στο site του ΕΜΑ.

filathlos.gr

Άνθρωπος, το ζώο που σκοτώνει ακόμα και για πλάκα

Άνθρωπος, το πρώτο «υπεραρπακτικό»
στην ιστορία του πλανήτη

Βικτώρια, Καναδάς
Από τη βιομηχανική αλιεία μέχρι τους πλούσιους τουρίστες που σκοτώνουν λιοντάρια για διασκέδαση στην Αφρική, ο άνθρωπος έχει γίνει πραγματική μηχανή εξόντωσης άγριων ζώων. Είναι το πρώτο «υπεραρπακτικό» που επηρεάζει τον πλανήτη με τόσο δραματικό τρόπο, επιβεβαιώνει μελέτη στο Science.

«Η φοβερή αποτελεσματικότητα της τεχνολογίας εξόντωσης, τα παγκόσμια οικονομικά συστήματα και η διαχείριση των φυσικών πόρων, η οποία δίνει προτεραιότητα σε βραχυπρόθεσμα οφέλη για την ανθρωπότητα, έχουν οδηγήσει στον ανθρώπινο υπερθηρευτή» σχολιάζει ο Κρις Ντάριμοντ του Πανεπιστημίου της Βικτώρια στον Καναδά, επικεφαλής της νέας δημοσίευσης.

«Οι επιπτώσεις είναι το ίδιο ακραίες με τις συμπεριφορές μας και ο πλανήτης δέχεται την επιβάρυνση της αρπακτικής κυριαρχίας μας» προειδοποιεί.

Διαβάστε επίσης:
Η Γη ξαναζεί τις τελευταίες μέρες των δεινοσαύρων
O άνθρωπος «αύξησε 1.000 φορές» τις εξαφανίσεις ειδών

Οι ερευνητές είχαν την ιδέα για τη νέα μελέτη στη διάρκεια μιας άσχετης έρευνας πεδίου σε ένα νησάκι έξω από τον Καναδά. Παρατήρησαν τότε ότι οι αλιείς της περιοχής σκοτώνουν πολύ περισσότερα ψάρια από ό,τι άλλοι θηρευτές, και σκέφτηκαν να εξετάσουν αν συμβαίνει το ίδιο σε παγκόσμια κλίμακα.

Η μελέτη, μια μετα-ανάλυση 300 προηγούμενων ερευνών που χρειάστηκε δέκα χρόνια για να ολοκληρωθεί, έδειξε μεταξύ άλλων ότι ο άνθρωπος κυνηγά ενήλικα ψάρια με ρυθμό μέχρι και 14 φορές μεγαλύτερο σε σχέση με άλλους θηρευτές των ωκεανών.

Χάρη στις μεθόδους βιομηχανικής αλιείας, η ψαριά σε παγκόσμιο επίπεδο εκτιμάται ότι φτάνει τον αστρονομικό αριθμό των 100 εκατομμυρίων τόνων το χρόνο -πολύ πέρα από τις δυνατότητες και του πιο πεινασμένου και επιθετικού αρπακτικού.

Η κατάσταση είναι εξίσου απελπιστική στην ξηρά. Ο άνθρωπος, προκύπτει από την ανάλυση, σκοτώνει άγρια φυτοφάγα ζώα περίπου με τον ίδιο ρυθμό που υπολογίζεται για άλλους θηρευτές όπως ο λύκος και η αρκούδα. Ο άνθρωπος, όμως, κυνηγά άγρια σαρκοφάγα ζώα με ρυθμό εννέα φορές μεγαλύτερο από ό,τι άλλα αρπακτικά που κυνηγούν αρπακτικά.

Μια άλλη σημαντική διαφορά, προσθέτουν οι ερευνητές, είναι ότι ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από την πάγια τακτική άλλων αρπακτικών να κυνηγούν κυρίως νεαρά άτομα. Η εξόντωση ενήλικων ατόμων που βρίσκονται στο άνθος της αναπαραγωγικής ηλικίας δημιουργεί μια επιπλέον εξελικτική πίεση που δυσχεραίνει την επιβίωση απειλούμενων ειδών.

Η τάση των ανθρώπων να κυνηγούν τα πιο μεγαλόσωμα, ενήλικα ζώα, επισημαίνουν οι ερευνητές, ήδη επηρεάζει την εξέλιξη ορισμένων ψαριών και άλλων ζώων, τα οποία εξελίσσονται σε πιο μικρόσωμες μορφές και ενίοτε αλλάζουν ακόμα και συμπεριφορές.

Κάποια είδη ίσως καταφέρουν έτσι να επιζήσουν. Άλλα, όμως, είναι καταδικασμένα να πεθάνουν στα νύχια του κυρίαρχου υπερκυνηγού.

Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης

Newsroom ΔΟΛ
news

Η Αττική Γη καλωσορίζει το πρώτο Σχολείο του Δάσους

Από αυτό το καλοκαίρι, η αττική γη καλωσορίζει το πρώτο Σχολείο του Δάσους. Σύμφωνα με τις αρχές της Παιδαγωγικής του Δάσους και των Ελεύθερων Σχολείων κι έτσι όπως έχουν εφαρμοστεί σε χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, ομάδες παιδιών ηλικίας 2 έως 5 ετών και 6 έως 10, θα προσεγγίσουν τη ζωή στο ύπαιθρο, με την καρδιά, το νου και τα χέρια, σε ένα σχολείο καθοδηγούμενο από τα ίδια, χωρίς τοίχους, αυτό της φύσης.

Οδηγίες για να φτάσεις στο σχολείο του δάσους
Ερχόμενοι από Λεωφόρο Κηφισίας διερχόμαστε την Κηφισιά, συνεχίζουμε προς Νέα Ερυθραία όπου η λεωφόρος μετονομάζεται σε Βενιζέλου, συνεχίζουμε προς Εκάλη όπου γίνεται Θησέως και φτάνουμε Δροσιά όπου γίνεται ο ίδιος πάντα δρόμος Μαραθώνος. Εκεί στην πλατεία Δροσιάς, στα φανάρια δεξιά στρίβουμε και κινούμαστε επί της Λεωφόρου Δροσιάς - Σταμάτας. Στα δεύτερα φανάρια που συναντούμε στρίβουμε δεξιά προς Ροδόπολη και στο αριστερό μας χέρι εντοπίζουμε την οδό Αγίου Ιωάννου και στρίβουμε αριστερά. Αυτός είναι ο δρόμος μας που διέρχεται μέσα από έναν μικρό οικισμό ονόματι Γαλήνη.
Λίγο πριν αρχίσει να ανηφορίζει προς το ξωκλήσι του Άι-Γιάννη και το γήπεδο της Ροδόπολης, θα δούμε στο αριστερό μας χέρι και στην κορυφή ενός λόφου την πέτρινη καλύβα-τόπο συνάντησης των εξορμήσεων μας στη γύρω περιοχή. Φτάσαμε!

Μία ανταπόκριση από μία μέρα στο σχολείο του Δάσους
Ανηφορίζουμε στο λόφο με τις απαλές καμπύλες ώστε να βρεθούμε στην πέτρινη καλύβα μας και τα βήματα μας χώνονται στο βρεγμένο ακόμη χορτάρι από την χθεσινοβραδινή μπόρα, αναδύοντας μια υπέροχη μυρωδιά από νοτισμένο ξερό άχυρο και άγρια μέντα.
Ανοίγουμε τη βαριά πόρτα και καθόμαστε κάτω απ’ τον πλάτανο περιμένοντας τα παιδιά. Ο ήχος του ρυακιού ακούγεται ξεκάθαρα σήμερα ανακατεμένος με το θρόισμα των πλατύφυλλων δέντρων και το απόμερο κάλεσμα του μεγάλου πεύκου. Θυμήθηκα το κάλεσμα της αλεπούς προς τα μικρά της το προηγούμενο βράδυ με το φως του φεγγαριού να κυριαρχεί…
Σύντομα οι γύρω λόφοι αρχίζουν να υποδέχονται τα παιδιά, μεγάλα και μικρά. Σήμερα είχα φέρει μαζί μου και το μεταλλόφωνο για να συνοδέψουμε το πρωινό μας τραγούδι κι αυτό φάνηκε ταιριαστό, καθώς η πρώτη νότα στριφογύρισε στον αέρα:
“Βήμα-βήμα, ένα-δυο
ποιος να πέρασε από’δω
Βήμα-βήμα, ένα-δυο
μόνη μου θε’ να το βρω.
Ένα σάλτο σταματάει
ο λαγός μας προχωράει
ο σκαντζόχοιρος τσιμπάει
…”
Κατρακυλάμε με τα μεγαλύτερα παιδιά προς το ρυάκι. Κάποια ψάχνουν για ξύλα, κάποιος ψάχνει για ίχνη και η μεγαλύτερη της παρέας παρακολουθεί τις λιμπελούλες σάμπως απορροφημένη απόλυτα απ’ το θέαμα του ανάλαφρου πετάγματος τους. Σύντομα ανηφορίζουμε προσεκτικά ανάμεσα στις ελιές αποφασισμένοι να φτάσουμε αθέατοι στην φωλιά του λαγού, δίπλα στο παλιό καμίνι. Τα μικρότερα παιδιά με την Αθηνά ήδη σκαρφαλώνουν στο καράβι τους όπως λένε ένα τεράστιο σωρό από πέτρες στην κορυφή του λόφου.
Μια αίσθηση ελευθερίας φουσκώνει το στήθος μου καθώς μισανοίγω τα μάτια και βλέπω τα παιδιά ανακούρκουδα πίσω απ’ τα σκίνα και τα πουρνάρια, με κλειστά τα μάτια και τα χέρια πίσω απ’ τ΄αυτιά ν’ αφουγκράζονται γύρω τους, ρουφώντας τους ήχους μιας αθόρυβα πολύβουης γης. Ο Γιώργος μου χαμογελάει συνωμοτικά κι η Έλια μου δείχνει το γεράκι στον ουρανό που σχίζει διαπεραστικά τη σιωπή.
Κι ύστερα φτάνουμε στα μεγάλα πλατάνια κι επιλέγουμε τη μεγάλη κουφάλα του πιο γέρικου για να ‘χτίσουμε’ την φωλιά μας. Η γη γύρω είναι υγρή και παρατηρούμε πόσο διαφορετικό είναι εδώ το χώμα απ’ ό,τι στους λόφους. Κάποια παιδιά βγάζουν τα παπούτσια τους κι όλοι σχεδόν συλλέγουν πεσμένα κλαδιά και τα στερεώνουν ανάμεσα στις διχάλες του ανοιγμένου κορμού, δημιουργώντας μια ανάλαφρη ‘στέγη’. Ο Φίλιππος κάθεται με τα κιάλια στην απαρχή του λιβαδιού που ξεδιπλώνεται πιο πέρα προσμένοντας να ξαναδεί μια μάχη όπως αυτή που προηγήθηκε, ανάμεσα σε ένα ζευγάρι μικρών αρπακτικών πουλιών και σε έναν εισβολέα, γεράκι.
Είναι όμορφο να τα βλέπω να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, κι αντί να καθαρίσουν το ‘δάπεδο’ της φωλιάς τους, να το στρώνουν με χλωρό τριφύλλι που συλλέγουν τριγύρω, καθώς θα ‘ταν λένε πολύ υγρό για να καθίσουν.
Τρώνε το κολατσιό τους καθισμένα μέσα στην κουφάλα, στα χόρτα επάνω, ή σκαρφαλωμένα στα κλαδιά των δέντρων.
Έρχεται και η ομαδούλα με τα μικρά παιδιά κι ο δίχρονος Ορέστης θέλει να σκαρφαλώσει κι αυτός στον πλάτανο. Μαγεία… Χωρίζονται σε αλεπούδες και λύγκες και παίζουν κυνηγητό, μπαινοβγαίνοντας στην φωλιά.
Γυρίζοντας στην καλύβα καθόμαστε πάλι γύρω απ’ τον πλάτανο και διαβάζουμε ένα παραμύθι, λίγο πριν το μεσημεριανό αποχαιρετισμό μας. Αύριο πάλι.

Πληροφορίες στα τηλέφωνα:
698-4960821, 210-6218707,
e-mail: v.kobilakou@gmail.com και pefkites@gmail.com
και στην ιστοσελίδα www.facebook.com/pefkites
tvxs.gr

Σπρέι ξεσκονίσματος από... σπίτι!!

Εύκολο, αποτελεσματικό, αρωματικό και οικολογικό!
Το έχουμε φτιάξει και δεν το αποχωριζόμαστε!!

Aνακατέψτε σε ένα μπολ 2 κούπες χλιαρό νερό και 1 κουτ. του γλυκού μαλακτικό ρούχων (με το αγαπημένο σας άρωμα) και τοποθετήστε το σε ένα ψεκαστήρι.
Το αποτέλεσμα θα σας εντυπωσιάσει!