Η Λίμνη Πλαστήρα είναι λίμνη που βρίσκεται στο οροπέδιο της Νεβρόπολης στο Νομό Καρδίτσας. Είναι τεχνητή λίμνη, και το επίσημό της όνομα είναι λίμνη Ταυρωπού.
Σχηματίστηκε το 1959 με την ολοκλήρωση του φράγματος στον ποταμό Ταυρωπό ή Μέγδοβα, η δε ιδέα για την κατασκευή της αποδόθηκε στον στρατιωτικό και πολιτικό Νικόλαο Πλαστήρα, όταν το 1935 που επισκέφθηκε την γενέτειρά του, και είχαν σημειωθεί καταστροφικές πλημμύρες στη περιοχή και την Μακεδονία από συνεχείς βροχοπτώσεις, βλέποντας τον χώρο φέρεται να είπε «εδώ μια μέρα θα γίνει λίμνη», απ' όπου και το πιο γνωστό της όνομα.
Η χρηματοδότηση της έγινε από χρήματα που χρωστούσε η Ιταλία στην Ελλάδα και την κατασκευή ανέλαβε γαλλική εταιρεία. Σήμερα τη διαχείριση του φράγματος έχει αναλάβει η ΔΕΗ.
Να σημειωθεί ότι πριν την κατασκευή της λίμνης, υπήρχε στο οροπέδιο αεροδρόμιο, όπου προσγειώθηκε στην Ελλάδα το πρώτο συμμαχικό αεροπλάνο.
Σημερινή εικόνα της λίμνης
Περιέχει 400 εκατ. κυβικά μέτρα νερού, έχει μέγιστο μήκος 12 χλμ, μέγιστο πλάτος 4 χλμ, η συνολική της επιφάνεια είναι 24 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ το μέγιστο βάθος της είναι γύρω στα 60 μέτρα και το ανώτατο υψόμετρο της είναι 750 m. Το νερό της χρησιμοποιείται για άρδευση και ηλεκτροπαραγωγή, καθώς εκεί κοντά, στο χωριό Μητρόπολη, βρίσκεται και υδροηλεκτρικό εργοστάσιο ισχύος 400 MW.
Τα τελευταία χρόνια έχει αξιοποιηθεί και τουριστικά, με αρκετές δραστηριότητες πάνω και γύρω από τη λίμνη.
Το βραβείο για το σχολικό πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης «Το Παραμυθόδασος» κέρδισε το 1ο Γυμνάσιο Ρεθύμνου στην εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν η ΕΕΠΦ και η Β’ Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αθηνών, στο πλαίσιο του διεθνούς Δικτύου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης «Μαθαίνω για τα Δάση».
Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε στο Ινστιτούτο Γεωπονικών Επιστημών του Κτήματος Συγγρού, όπου έγινε η βράβευση των σχολείων και των εκπαιδευτικών του δικτύου, που εφάρμοσαν με ιδιαίτερη επιτυχία Πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης τις σχολικές χρονιές 2008-09 και 2009-10.
Βραβεύτηκαν συνολικά 25 ιδιωτικά και δημόσια σχολεία από όλη την Ελλάδα μεταξύ των οποίων το 1ο Γυμνάσιο Ρεθύμνου.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα παιδιά του 1ου Γυμνάσιου Ρεθύμνου και η εκπαιδευτικός Ελένη Καπελώνη έχουν βραβευτεί και στο παρελθόν με τα εξής βραβεία:
- Βραβείο από το δίκτυο «Οικολογικά σχολεία»τα σχολικά έτη 2005-06 και 2006-07 για τα Σχολικά Προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης «Το νερό είναι παντού» και «Το νερό είναι παντού-το παραμύθι».
- Βραβείο από το δίκτυο «Μαθαίνω για τα δάση» το σχολικό έτος 2007-2008 για το ΣΠΠΕ «Δάση-τα διαμάντια της γης» όπου παιδιά της Β Γυμνασίου έκαναν ένα επιτραπέζιο παιδαγωγικό παιχνίδι για το δάσος. - Βραβείο από το δίκτυο «Μαθαίνω για τα δάση»το σχολικό έτος 2008-2009 για το ΣΠΠΕ «Το παραμυθοδάσος», όπου παιδιά του Β2 τμήματος του Γυμνασίου έκαναν ένα παραμύθι στο οποίο παρουσιάζονται τα οφέλη του δάσους και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει, καθώς και οι τρόποι προστασίας του.
-Έπαινος από τα «Οικολογικά σχολεία»το σχολικό έτος 2009-2010 για το ΣΠΠΕ «Παιχνίδια ενέργειας», όπου παιδιά του Β3 και Β2 τμήματος του Γυμνασίου ασχολήθηκαν με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και έκαναν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, στο οποίο παρουσιάζουν τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας στο σπίτι. Κάθε χρόνο στο 1o Γυμνάσιο Ρεθύμνου εκπονούνται εργασίες Καινοτόμων Δράσεων Αγωγής Υγείας, Αγωγής Σταδιοδρομίας, Πολιτιστικών Θεμάτων και Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. HΕλληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης (ΕΕΠΦ) είναι μια ελληνική περιβαλλοντική μη κυβερνητική οργάνωση που δραστηριοποιείται στην προστασία του ελληνικού περιβάλλοντος. Επίσης παρέχει στην εκπαιδευτική κοινότητα 5 δίκτυα μέσω των οποίων παρέχει εκπαιδευτικό και ενημερωτικό υλικό σε σχολεία και εκπαιδευτικούς που το επιθυμούν.
Η ΕΕΠΦ
είναι η παλαιότερη περιβαλλοντική οργάνωση στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1951
και λειτουργεί ως μη-κερδοσκοπικό σωματείο.
ΗΕΕΠΦ συνετέλεσε στη δημιουργία των
περισσοτέρων Εθνικών Δρυμών, των υγροτόπων διεθνούς σημασίας
Ramsarκαι πολλών άλλων προστατευομένων περιοχών. Πρωτοστάτησε, επίσης, στις
προσπάθειες προστασίας απειλουμένων ειδών.
Η ΕΕΠΦ δραστηριοποιείται
σήμερα σε τέσσερις άξονες:
Περιβαλλοντική Εκπαίδευση
Προγράμματα Προστασίας της Φύσης
Παρεμβατική Προστασία
Γενικότερη Ευαισθητοποίηση του κοινού
Για να επιτελέσει την αποστολή της, η ΕΕΠΦ βασίζεται σε εκτεταμένο δίκτυο
εθελοντών και σε συνδρομές και δωρεές μελών, χορηγίες ιδρυμάτων και
επιχειρήσεων και, για συγκεκριμένα προγράμματα προστασίας της Φύσης, σε
κρατική και διακρατική οικονομική ενίσχυση.
Η ΕΕΠΦ εκπροσωπεί στην
Ελλάδα το Ίδρυμα για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (FEE) και το Centre Naturopa του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Είναι επίσης μέλος σημαντικών διεθνών περιβαλλοντικών οργανισμών: IUCN,
EEB, ECNC, EUCC και άλλων. Συνεργάζεται στενά με άλλες Ελληνικές
περιβαλλοντικές οργανώσεις και φορείς του Δημοσίου.
Για το έργο της έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών, το Συμβούλιο της
Ευρώπης και το Ίδρυμα Ford.
Αν νομίζετε ότι τα έχετε δει όλα τότε αυταπατάστε.
Οι επιστήμονες όχι μόνο ανακάλυψαν αλλά κατάφεραν και να καταγράψουν το μεγαλοπρεπές ταξίδι που κάνει αυτό το ιδιαίτερο πλάσμα για να φτάσει σπίτι του, στον ωκεανό…
Στο βίντεο παρακολουθούμε τον κύκλο ζωής της … πλαστικής σακούλας και τα εμπόδια που αντιμετωπίζει μέχρι να φτάσει εκεί που ανήκει (;)… Όταν αφήνεται ελεύθερη στην αστική «φύση», η σακούλα είναι αβέβαιη για το μέλλον της και την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει.
Στην προσπάθεια της να βρει τον δρόμο της, περνάει από «δύσβατα» μονοπάτια, διατρέχοντας μεγάλο κίνδυνο από διάφορους εχθρούς, όπως την υπηρεσία καθαρισμού του πάρκου και ή τον φονικό σκύλο που στην κυριολεξία διαθέτει την δύναμη να την σκίσει. Όμως, χάρη στους επιτήδειους ελιγμούς της καταφέρνει να ξεφύγει και τελικά να φτάσει στον προορισμό της.
Αυτό το mockumentary, ένα είδος ντοκιμαντέρ που διακωμωδεί κάποια πλασματικά γεγονότα, έχει ως σκοπό την ευαισθητοποίηση του κόσμου για το θέμα της μόλυνσης των θαλασσών από τα πλαστικά.
Στην εκστρατεία με μότο «οι πλαστικές σακούλες δεν είναι αυτόχθονες του Ειρηνικού» μέχρι και ο γνωστός ηθοποιός Jeremy Irons συνεισφέρει με την αφήγηση της «ιστορίας» της σακούλας.
Ισως γιατί είναι γεμάτο από
αυτά: μαρμάρινα κορίτσια του 4ου αιώνα π.Χ. με τρυφερό βλέμμα, πλεξούδες
στα μαλλιά και πτυχωτούς χιτώνες -ορισμένα κρατούν ζωάκια στα χέρια
τους- σχηματίζουν πομπή προς τη θεά Αρτεμη. Είναι τοποθετημένα στο
κέντρο της αίθουσας, χωρίς προστατευτικό γυαλί και μπορείς σχεδόν να τα
αγγίξεις!
Αν και πρόσφατα ανακαινισμένο, σε μια κατάφυτη τοποθεσία, μέσα στον
αρχαιολογικό χώρο της Βραυρώνας κι ένα βήμα από τη θάλασσα (που σημαίνει πως
προσφέρεται για μια μονοήμερη εκδρομή μετά μπάνιου και ψαροφαγίας), το
Μουσείο αυτό παραδόξως δεν είναι ακόμα τόσο γνωστό στους Αθηναίους.
Ολοκαίνουριες προθήκες, φρεσκοβαμμένες αίθουσες και μια νέα εκθεσιακή
προσέγγιση που αναδεικνύει τον πολυσχιδή χαρακτήρα της Βραυρωνίας
Αρτέμιδος:
προστάτιδας του γάμου, της γονιμότητας, των παιδιών, αλλά και με τα
βέλη στον ώμο και συντροφιά το ελάφι της.
Στον πανέμορφο αυτό τόπο βρισκόταν το ιερό της (πρώτο μισό του 5ου αιώνα
π.Χ.). Μια μεγαλοπρεπής πομπή ξεκινούσε κάθε πέντε χρόνια από την Ακρόπολη
της Αθήνας για να γιορτάσει εδώ τα Βραυρώνια με θυσίες αλλά και αθλητικούς,
μουσικούς και ιππικούς αγώνες. Η αρκτία αποτελούσε τη σημαντικότερη
λατρευτική εκδήλωση της γιορτής: η Αρτεμις καθοδηγούσε τα κορίτσια για το
πέρασμά τους από την παιδική στην εφηβική ηλικία.
Οι γονείς αφιέρωναν τα παιδικά αγάλματα στην Αρτεμη έπειτα από μια
αίσια έκβαση γέννας ή έπειτα από ίαση κάποιας αρρώστιας. Μαρμάρινα
κεφάλια κοριτσιών, αγαλματίδια καθιστών αγοριών αλλά και τα παιχνίδια
τους μαρτυρούν πώς περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους: με το αρτιάζειν
(μονά-ζυγά), με βώλους από πηλό και γυαλί, ζάρια, πλαγγόνες
(κούκλες). Τα κορίτσια, μαθαίνουμε, χάριζαν τα παιχνίδα τους στις προστάτιδες θεές του
γάμου πριν από την ενηλικίωσή τους.
Υπάρχει βέβαια και «Ο κόσμος της γυναίκας»: Χρυσά δαχτυλίδα, περιδέραια,
σκουλαρίκια και αρωματοδοχεία επιβεβαιώνουν τη διαχρονική γυναικεία
φιλαρέσκεια!
Εθελοντές έδωσαν από το χρόνο τους για να αλλάξουν την απαξιωτική και θλιβερή εικόνα που παρουσιάζει το αρχαίο λιμάνι στα Αμπελάκια Σαλαμίνας, όπου ακόμα διακρίνονται οι «γλίστρες» από τις οποίες γίνονταν τότε οι καθελκύσεις των πλοίων.
Η προβλήτα του αρχαίου λιμανιού της Σαλαμίνας
Λογής λογής, απορρίμματα σκεπάζουν το φυσικό περιβάλλον και την Ιστορία, εκεί όπου μια κληρονομιά, παρακαταθήκη για το μέλλον μας, μετατράπηκε σε βαλτότοπο για παλιοσίδερα, όπως λέει ο Μιχάλης Κανάκης από τον Περιβαλλοντικό Ομιλο Σαλαμίνας (ΠΕΡΙΒΟΣ).
Μαζεύτηκαν συνολικά εκατόν πενήντα άτομα, ανάμεσά τους και πολλοί μαθητές από σχολεία της περιοχής και μέσα σε λίγες ώρες καθάρισαν μια ακτή περίπου δύο χιλιομέτρων.
Αυτό το λιμάνι των κλασικών χρόνων, που κλείνεται σε ένα μικρό κόλπο στα ανοιχτά του οποίου (Κυνόσουρα) εξελίχτηκε η γνωστή ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ., το επισκέπτονται κατά καιρούς ερωδιοί, κορμοράνοι, καστανοκέφαλοι, γλάροι, γλαρόνια, αλκυόνες και άλλα παρυδάτια πουλιά, λέει ο Μάρκος Ακύλας, μέλος του οικολογικού ομίλου.
«Θα θέλαμε όμως να έχει πινακίδες ευδιάκριτες και να το επισκέπτονται και οι άνθρωποι, ντόπιοι και άλλοι, σιγά σιγά να αρχίσει να υπάρχει κίνηση με ξεναγό και να έρχονται κι απέξω (γιατί όχι;) και να μαθαίνουν και να βλέπουν από κοντά την Ιστορία. Είναι τόσο δύσκολο αυτό;» αναρωτιέται ο Μιχάλης Κανάκης.
Πρέπει συνέχεια, ακόμα και σήμερα που έχουμε περιέλθει σ' αυτή την κατάσταση, να μη βλέπουμε το αυτονόητο, λέει εξηγώντας: «Να σώζουμε και να αναδεικνύουμε ό,τι μπορεί να μας σώσει. Ας αρχίσουμε να δημιουργούμε εστίες τουρισμού».
Στο τέλος του εθελοντικού καθαρισμού απορριμματοφόρα του δήμου πήραν το άχρηστο φορτίο, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό από τη νέα δημοτική αρχή. Ο κ. Τζαβαρής θα πρέπει να δει εγκαίρως και να αντιληφθεί ότι η «αξιοποίηση» πλέον είναι μπροστά του, γιατί η Σαλαμίνα έχει πολλές αρχαιότητες και ιστορικά μνημεία. Ας δώσει μια άλλη ώθηση στον τουρισμό του νησιού.
Όσο για την περιοχή της Κυνοσούρας, που έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογική, ας έχει τα μάτια του ανοιχτά ο δήμαρχος κ. Τζαβαρής, γιατί το «θησαυρό» σε λίγο θα τον νέμονται άλλοι και με κακό τρόπο...
Ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή λιμναία σπήλαια όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και του κόσμου, που μέσα του στεγάζεται το πιο πλούσιο μουσείο Φυσικής Ιστορίας, είναι το Σπήλαιο της Βλυχάδας ή αλλιώς το Σπήλαιο του Δυρού.
Ένας ελικοειδής δρόμος που ξεδιπλώνεται σαν τεράστιο φίδι, περνώντας μέσα από ένα σωρό ιστορικές και γραφικές πόλεις, όπως η Σπάρτη, το Γύθειο, η Αρεόπολη, οδηγεί στα δυτικά παράλια της Λακωνικής Χερσονήσου, στον Όρμο Διρού, στην καρδιά της λιτής Λακωνικής Μάνης.
Η άγρια ομορφιά του φυσικού τοπίου, με τους απότομους γκρεμούς, τους πέτρινου πύργους, αναδεικνύει το ψυχικό σθένος των ανθρώπων που το κατοικεί. Εκεί αιώνες τώρα η φύση συνέθεσε ένα φαντασμαγορικό τοπίο που ούτε ο λογισμός, ούτε η φαντασία του ανθρώπου μπορεί να πλάσει.
Αν και η ύπαρξή του ήταν γνωστή στους ντόπιους από το 1900 περίπου, μόλις το 1949 εξερευνήθηκε ουσιαστικά από το ζεύγος Πετρόχειλου, οι οποίοι, ήταν ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας.
Μέχρι το 1960 εξερευνήθηκαν και χαρτογραφήθηκαν περίπου 1600 μέτρα. Σήμερα τα μέρη που έχουν εξερευνηθεί αγγίζουν τα 14 χιλιόμετρα ενώ δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια η συνολική έκταση του σπηλαίου.
Η λιμναία διαδρομή που γίνεται με μικρές μονοκωπήλατες λέμβους είναι 1200 μέτρα, ενώ στη συνέχεια ακολουθεί και μια χερσαία διαδρομή 300 μέτρων.
Ο αρχικός μας δισταγμός για να μπούμε στην μικρή κωπηλατική λέμβο, ξεπεράστηκε σχεδόν αμέσως με την είσοδό μας στον χώρο. Φορέσαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, σωσίβιο και κράνος και επιβιβαστήκαμε στην βάρκα. Η ματιά μας έμεινε εκστατική μπροστά σε αυτό το μοναδικής ομορφιάς θησαυρό της φύσης. Καθώς η μικρή λέμβος γλιστρούσε στα κρυστάλλινα υφάλμυρα νερά, η θερμοκρασία των οποίων αγγίζει τους 12-14 βαθμούς, ανάμεσα σε μαιανδρικές στοές, τα μάτια μας αλλά και των άλλων συνεπιβατών δεν ξέρανε τι να πρωτοθαυμάσουν. Αστραφτεροί κρύσταλλοι, κατάλευκοι σταλαχτίτες, και σταλαγμίτες, παραπετασματοειδείς, ρόζ και κατακόκκινοι χνουδωτοί, γκρίζες ή κατάλευκες κολώνες, αλαβάστρινα αραβουργήματα στους τοίχους και τις οροφές έδωσαν τα ονόματά τους στους χώρους που συναντήσαμε.
Οι Ηράκλειες στήλες, η Λίμνη των Ωκεανίδων, τα Φοινικόδεντρα, το Προσκυνητάρι, το Πέτρινο λουλούδι, τα Ροζ σαλόνια, οι Βελούδινοι Σταλαχτίτες, ο Φάρος, η Χρυσή βροχή, τα Λευκά διαμερίσματα, η Θάλασσα των ναυαγίων, η Σοκολατένια αίθουσα, το Δίχτυ της αράχνης, το Σπήλαιο της Βηθλεέμ, το Κηροπήγιο, το Κεφάλι του αλόγου, ο Ιπτάμενος δίσκος, η Αίθουσα των ερωτευμένων, η Λίμνη με τις νεράιδες, είναι μερικά από τα φανταστικά ονόματα που δόθηκαν με έμπνευση από τους σπηλαιολόγους που τα ανακάλυπταν.
Το έργο αυτό της φύσης, όπως μας εξήγησε ο ξεναγός μας, ανάγεται στην λεγόμενη τεταρτογενή περίοδο. Οι σταλαγμίτες δημιουργήθηκαν πριν εκατομμύρια χρόνια στο δάπεδο του σπηλαίου, όταν ακόμα δεν υπήρχε νερό. Η καταβύθιση όμως της Ν. Πελοποννήσου ξανάφερε το νερό στην φυσική του ροή και έτσι συμβαίνει το μοναδικό αυτό φαινόμενο να «φυτρώνουν» σταλαγμίτες μέσα στο νερό και ο επισκέπτης να πλέει σε ένα φαντασμαγορικό σμαραγδένιο δάσος!
Το σπήλαιο έχει υποστεί μικρές ανθρώπινες παρεμβάσεις, για να ανοιχτούν στοές και περάσματα (με δυναμίτες και εκρηκτικά) προκειμένου να γίνει προσπελάσιμο για το ευρύ κοινό. Η θερμοκρασία του αέρα στο εσωτερικό του σπηλαίου καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου κυμαίνεται από 16-19 βαθμούς Κελσίου, ενώ το βάθος του νερού σε ορισμένα σημεία αγγίζει τα 30 μέτρα.
Σημαντικότατα ανθρωπολογικά και αρχαιολογικά ευρήματα από την Νεολιθική εποχή έχουν ανακαλυφθεί, καθώς και απολιθωμένα οστά πάνθηρα, ύαινας, λιονταριού, ελαφιού, κουναβιού, αλλά και ιπποπόταμου. Τα ευρήματα αυτά είναι ανεκτίμητης ιστορικής αξίας και παρουσιάζουν μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον όχι μόνο για τους Αρχαιολόγους αλλά και τους Ανθρωπολόγους.
Οι αισθήσεις του επισκέπτη κρατιούνται σε εγρήγορση προσπαθώντας να αποτυπώσει μέσα στο νου του τους απαράμιλλους αυτοσχέδιους καλλιτεχνικούς θησαυρούς που κόβουν την ανάσα. Το σπήλαιο μοιάζει μαγικό και παραμυθένιο, θαρρείς και κάποια νεράιδα μαρμάρωσε όλες τις φιγούρες στα βάθη της Μανιάτικης γης που μέσα στην υγρή σιωπή θαρρείς πως θα ζωντανέψουν.
Τολμήστε να περιηγηθείτε στα μοναδικής ομορφιάς χωριά του Κότρωνα, της Λάγιας, της Βάθειας, του Πόρτο Κάγιο, του Γερολιμένα μες την απέριττη ομορφιά, αλλά και στα πιο κοσμοπολίτικα αλλά γραφικά χωριά της Στούπας και της Καρδαμύλης που γεμάτα χρώματα από τις πανέμορφες βοκαμβίλιες και τις μυρωδάτες πικροδάφνες.
