Η Πανέμορφη Λεβάντα - Lavandula angustifolia

Ένα από τα αγαπημένα μου φυτά, άνθισε αυτές τις μέρες και γέμισε χρώμα το μπαλκόνι.

Σκέφτηκα, κοιτώντας την, ότι είναι κρίμα να τις κόψω τα όμορφα σαν "στάχυα" λιλά λουλουδάκια της έτσι την άφησα μερικές μέρες να την καμαρώσουμε!

από Funky Cook 

Lavandula angustifolia

Χωρίς ενδοιασμούς... μιας και θα την "φυλάξω" σε πανέμορφο βαζάκι, θα την "ζαχαρώσω",  θα την μυρίζω και θα την πιω, έκοψα ...ευλαβικά και με πολύ υπομονή τα λουλουδάκια της για να τα αποξηράνω... όλο το βράδυ η μυρωδιά της με ακολουθούσε και καθόλου δεν μετάνιωσα που στέρησα τα λουλουδάκια της αγαπημένη μου λεβάντας!

Το φυτό

Η λεβάντα ή λαβαντούλα είναι ένα πολύκλαδος, φρυγανώδης θάμνος με γκριζοπράσινα οδοντωτά λεπτά φύλλα και με φίνα λιλά απαλά λουλουδάκια, τα οποία ανθίζουν τέλος Μάη και έως τον Ιούνιο φτάνει σε πλήρη ανθοφορία.

Πολλά τα είδη της όπως η μυροφόρα,η αγριολεβάντα ή η λαβαντή...

Βάλτε ένα γλαστράκι λεβάντα στο μπαλκόνι σας και φροντίστε να καλύψετε την επιφάνεια του χώματος με λίγα χαλικάκια, μην την ποτίζετε πολύ μιας και δεν αγαπάει την υγρασία αλλά ούτε την ξηρασία!

Η χρήση της

Φαρμακευτική

Πρόκειται για ένα από τα πιό θεραπευτικά βότανα γι' αυτό και χρησιμοποιείται ευρέως στην φαρμακευτική από την αρχαιότητα!

Με χαλαρωτικές, αντισηπτικές, ενυδατικές, ηρεμιστικές, δυναμωτικές, τονωτικές ιδιότητες κατάλληλο το άρωμά της ακόμη και να μας φτιάξει την διάθεση!!!

Αρωματοποιία-Αρωματοθεραπεία

Το αιθέριο έλαιο της λεβάντας χρησιμοποιείται σε αρώματα,σε προϊόντα για το σώμα και τα μαλλιά,σαπούνια και φυσικά αποσμητικά χώρου.

Επίσης χρησιμοποιείται στην αρωματοθεραπεία με άριστα αποτελέσματα!

Πώς θα αποξηράνετε την λεβάντα

Μαζεύουμε  τα λουλουδάκια της λεβάντας και τα τοποθετούμε σε μέρος σκιερό και τα αφήνουμε μέχρι να αποξηρανθούν.

Οικιακή χρήση

1. Μαγειρική-Ζαχαροπλαστική

Δοκιμάστε την λεβάντα σε κρέμες, κέικ, μαρμελάδες, μπισκότα, λικέρ ή και με σαλάτες! Το αποτέλεσμα θα σας καταπλήξει!

Επίσης σαν αφέψημα αν έχετε υπερένταση, πονοκέφαλο-ημικρανίες ή αν είστε αγχωμένοι ή στρεσαρισμένοι!

2. Αρωματίστε φυσικά τα ρούχα σας βάλτε αποξηραμένα φύλλα και λουλουδάκια λεβάντας σε υφασμάτινα σακουλάκια,τοποθετήστε τα σε ντουλάπες,συρτάρια,κρεμάστρες, πετσετοθήκες εκτός από το μοσχομυριστό άρωμα που θα χαρίσει στα ρούχα αλλά και στα βιβλία σας,αφού λειτουργεί άριστα και ως φυσικό αντισκωριακό.

3. Βάλτε σε ρεσώ μερικές σταγόνες αιθέριου ελαίου λεβάντας λειτουργεί άριστα ως αντικουνουπικό!

4. Αρωματίστε τα υπνοδωμάτιά σας με λεβάντα,θα σας βοηθήσει να έχετε έναν αναπαυτικό ύπνο!

5. Αν έχετε ένα μικρό κόψιμο,ερεθισμένη παρανυχίδα, τσίμπημα ή κάψιμο δοκιμάστε να αλείψετε λίγο αιθέριο έλαιο λεβάντας,οι αντισηπτικές και καταπραϋντικές της ιδιότητες θα σας ανακουφίσουν και θα βοηθήσουν να μη μολυνθεί!

6. Βάλτε σε ένα μπουκάλι spray νεράκι και μερικές σταγόνες έλαιο λεβάντας και πάρτε το μαζί σας στην παραλία,ψεκάστε σε τακτά χρονικά διαστήματα το πρόσωπό σας ή όπου νιώθετε ότι καίγεται η επιδερμίδα σας ή αν πάθετε κάποιο ελαφρύ έγκαυμα από τον ήλιο!

7. Δοκιμάστε το στο μπάνιο σας για να χαλαρώσετε και να αρωματίσετε την επιδερμίδα σας!

Κάντε ένα αφέψημα,αφήστε το να κρυώσει και ξεβγάλτε τα μαλλιά σας βοηθά στην μείωση της πιτυρίδας!

8. Χαλαρώστε το μωράκι σας με 1 σταγόνα ελαίου λεβάντας διαλυμένη σε λίγο νερό,τρίψτε τις πατούσες του και τα ποδαράκια του.

Προσοχή όλα τα παραπάνω ενδείκνυνται για άτομα που δεν έχουν κάποια αλλεργία - ευαισθησία στη λεβάντα και για τη μαγειρική αν δεν έχουν σοβαρό πρόβλημα με το στομάχι τους. 
Και μην ξεχνάμε: Δεν καταναλώνουμε υπερβολικές ποσότητες,
"Μέτρον άριστον"!

Φτιάξτε με λεβάντα:

Τσάι Λεβάντας

Σε 1 φλυτζάνι καυτό νερό προσθέτουμε 1 κουταλάκι του γλυκού  αφήνουμε 3-4 λεπτά,το περνάμε από σίτα και προσθέτουμε λίγο μέλι!

Ζάχαρη Λεβάντας

Χρησιμοποιούμε 40 gr. αποξηραμένη ή φρέσκια λεβάντα  και 200 gr. ζάχαρη κοσκινισμένη.

Κλείνουμε σε αποστειρωμένο,στεγνό βάζο που κλείνει ερμητικά,τα δύο υλικά.

Τοποθετούμε σε ζεστό μέρος για 2 εβδομάδες και κατόπιν την χρησιμοποιούμε!

parnassos-news

Φυτρώνουν... περιβόλια στις πόλεις

Όλο και περισσότεροι είναι οι κάτοικοι αστικών κέντρων που διατηρούν λαχανόκηπους ακόμα και στα μπαλκόνια τους, οι οποίοι εκτιμούν ότι η εξοικονόμηση χρημάτων μπορεί να φτάσει και τα 200 ευρώ τον μήνα

«Όλη μου τη ζωή έχω περιβόλι. Είναι η αρρώστια μου», λέει ο Μιχάλης Ψωμαδέλλης, συνταξιούχος

Διπλό κέρδος έχουν στις μέρες μας οι άνθρωποι που καλλιεργούν λαχανικά στον κήπο τους, καθώς το μεράκι τους ωφελεί ταυτόχρονα και την τσέπη και την υγεία τους.

Το περιβόλι έχει πάψει τα τελευταία χρόνια να αποτελεί συνήθεια που αφορά αποκλειστικά τους κατοίκους της επαρχίας και δεν είναι λίγοι εκείνοι που, ενώ ζουν σε αστικά κέντρα, τρέφονται από τα ζαρζαβατικά που φυτρώνουν στον κήπο ή ακόμη και στο μπαλκόνι τους.

«Έχουμε το μεράκι, έχουμε τον χώρο και βάζουμε λίγο απ’ όλα» λέει η Ελένη Μακρυδάκη, που κατοικεί στον Γέρακα

Πολλοί από αυτούς εκτιμούν ότι η εξοικονόμηση χρημάτων μπορεί να φτάνει και τα 200 ευρώ τον μήνα, καθώς ο λαχανόκηπος περιορίζει σημαντικά τις επισκέψεις στον μανάβη ή τη λαϊκή αγορά.

«Παίρνω σύνταξη 620 ευρώ. Αν δεν είχα τον κήπο μου, δεν θα έβγαινα με αυτά τα χρήματα», λέει ο Μιχάλης Ψωμαδέλλης, συνταξιούχος οικοδόμος, που διατηρεί λαχανόκηπο στο σπίτι του στο Χαλάνδρι. 

Από τις κολοκυθιές, τις ντοματιές, τις αγγουριές, τα φασολάκια κι όσα άλλα βγάζει το περιβόλι του, ανάλογα με την εποχή, τρώει ο ίδιος και η σύζυγός του, τα δύο παιδιά και τα δύο εγγόνια του, οι φίλοι του, αλλά πολύ συχνά και οι... περαστικοί. « Στον μανάβη δεν πάω ποτέ παρά μόνο για κανένα φρούτο. Ολη μου τη ζωή έχω περιβόλι. Είναι η «αρρώστια» μου αυτή», λέει ο κ. Μιχάλης.

«Δίπλα από τη μελιτζάνα βάζω βασιλικό, γιατί έτσι γλυκαίνει η μελιτζάνα. Τις αγγουριές τις ποτίζω κάθε μέρα, γιατί αν διψάσουν θα πικρίσουν τα αγγούρια. Δεν έχω όμως αυτόματο πότισμα, δεν μου αρέσει. Αν δεν είσαι από πάνω τους να τα δεις, να τα καμαρώσεις...».

ΠΛΑΪ ΣΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝΤΑΙ ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ
Ένας λαχανόκηπος για δύο οικογένειες

Οικονομία και υγιεινή διατροφή προσφέρει το περιβόλι του Κώστα και της Σοφίας Καρδιασμένου, στον Γέρακα, σε δύο οικογένειες, τη δική τους και του γιου τους. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια πλάι στα λουλούδια του κήπου τους φιλοξενούνται μελιτζάνες και πιπεριές, πατάτες, ντομάτες, αγγούρια, φασολάκια και αντίδια τον χειμώνα.

«Μέχρι τώρα είχαμε στην κατάψυξη φασολάκια από τα περσινά», λέει η κ. Σοφία μαζεύοντας από τον λαχανόκηπο μαζί με τη συνονόματη εγγονή της φρέσκιες πιπεριές. Μολονότι η παραγωγή τους δεν είναι αρκετή για να καλύψει το σύνολο των αναγκών τους, ο μανάβης δεν τους βλέπει τόσο τακτικά, ενώ εξοικονομούν, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της κυρίας Σοφίας, περισσότερα από 100 και πιθανότατα έως και 200 ευρώ τον μήνα.

«Έχουμε το μεράκι, έχουμε τον χώρο και βάζουμε λίγο απ’ όλα», λέει η κ. Ελένη Μακρυδάκη για τον κήπο της στον Γέρακα. Από τον μανάβη αγοράζει μόνο φρούτα και αυτά τον χειμώνα, καθώς στον κήπο της υπάρχει μια συκιά και μια αχλαδιά που τους προσφέρουν άφθονους καρπούς το καλοκαίρι. 

Χαρά από τα ξένα περιβόλια παίρνει πια και ο γείτονας Θωμάς Αρβανιτάς, που δεν έβαλε τίποτα φέτος στα δικά του παρτέρια λόγω κούρασης. Διατηρούσε χρόνια περιβόλι και, όπως φαίνεται, μετάνιωσε που σταμάτησε.

«Τις προάλλες πήγα στη λαϊκή και μου έφυγαν 80 ευρώ χωρίς να το καταλάβω. Μόνο για την οικογένεια της κόρης μου θα φύγει ένα πενηντάρι τη βδομάδα. Τα περισσότερα από αυτά τα γλιτώναμε όταν είχα το περιβόλι».

Μ. Δεσύλλας
 

Το μπαλκόνι, 1ο βήμα για επιστροφή στην ύπαιθρο

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι που διατηρούν λαχανόκηπο συνεχίζουν συνήθειες που έφεραν από τον τόπο καταγωγής τους, η ακρίβεια οδηγεί σε ανάλογες πρακτικές και νέους ανθρώπους. «Υπάρχουν οι αστικοί καλλιεργητές, που είναι ουσιαστικά όσοι συνεχίζουν την παράδοση των παππούδων τους.  

Οι Αμπελόκηποι είχαν στο παρελθόν αμπέλια, στο Ρουφ, στον Βοτανικό έφτιαχναν ωραίους λαχανόκηπους, γιατί είχαν κοπριές από τα βουστάσια που υπήρχαν στην περιοχή, στο Καλαμάκι υπάρχουν ακόμα φιστικιές.

Κι ενώ η δόμηση καταλαμβάνει κάθε ελεύθερο χώρο, μια μικρή οπισθοφυλακή συνεχίζει μέχρι σήμερα να καλλιεργεί στα προάστια της πόλης.  

Υπάρχει ωστόσο και ένα κύμα νέων καλλιεργητών ακόμη και στο κέντρο της πόλης, στα μπαλκόνια ή σε ελεύθερους χώρους, όπως στο πάρκο στην οδό Ναυαρίνου», λέει ο γεωπόνος και σύμβουλος βιολογικής - ομοιοδυναμικής γεωργίας, Μάριος Δεσύλλας, ο οποίος οργανώνει σεμινάρια για όσους ενδιαφέρονται για τα φυτά και τις φυσικές μεθόδους καλλιέργειας.

«Βασικός λόγος που οδηγεί τους νέους ανθρώπους να καλλιεργήσουν λαχανικά», λέει ο ίδιος, «είναι το να αποκτήσουν αυτή τη βιωματική εμπειρία: να συνδεθούν με τα φυτά, με το χώμα, με τον αρχέγονο κύκλο της τροφής που έχουμε χάσει. Πολλές φόρες, το μπαλκόνι αποτελεί για ορισμένους προπαρασκευή για το μεγάλο βήμα της αποκέντρωσης στην ύπαιθρο. Σημαντικός παράγοντας είναι ο οικονομικός. Είναι προφανές ότι η οικονομική κρίση οδηγεί τον κόσμο να αναζητά λύσεις για να μειώσει το κόστος ζωής του και να αυτονομηθεί».

ΑΡΓΥΡΩ ΛΥΤΡΑ
ΦΩΤΟ: B. ZΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

Γνωρίζετε ότι η Πασσιφλόρα λέγεται λουλούδι του Πάθους (Passion Flower) επειδή πιστεύεται ότι το άνθος της αναπαριστά τα Πάθη του Χριστού;

Το γένος της Πασσιφλόρας αποτελείται από 600 περίπου τρυφερά αναρριχητικά φυτά, αείφυλλα και φυλλοβόλα που είναι κυρίως ενδημικά της τροπικής Νότιας Αμερικής.

Πασσιφλόρα - Ρολογιά. Μπλε Πασσιφλόρα (Passiflora caerulea) η πιο γνωστή καλλιεργούμενη ποικιλία

Η πασσιφλόρα ήρθε στην Ευρώπη από τη νότια Αμερική το δέκατο όγδοο αιώνα, κυρίως από τους Ισπανούς, και τώρα είναι διαδεδομένη σε πολλά μέρη του κόσμου, από την Αφρική και την Ασία μέχρι την Αυστραλία και τη βόρεια Αμερική. Οι περισσότερες πασσιφλόρες είναι περικοκλάδες που πιστεύεται ότι κατάγονται είτε από ψυχρότερα βουνά ή από θερμότερα τροπικά δάση με πολλές βροχές.
To "λουλουδιού του πάθους" (Passion flower), πήρε το όνομά του από περιγραφές των τμημάτων τού άνθους του, περιγραφές που διοχετεύτηκαν από ιερείς της Νότιας Αμερικής ('New Spain'). Το 1609 στη Ρώμη, ο Jacomo Bosio έδωσε ερμηνείες που αντιπροσώπευαν διάφορα στοιχεία της σταύρωσης, όπως τα πέντε πέταλα και τα πέντε σέπαλα (που ήταν οι δέκα απόστολοι, εκτός από τον Ιούδα και τον Πέτρο), τα εσωτερικά πέταλα σε σχήμα φράντζας (το αγκάθινο στεφάνι), οι πέντε στήμονες (οι πέντε πληγές του Χριστού) και το στίγμα τού ύπερου με το κωνικό σχήμα (τα καρφιά). 

Αυτός ο συμβολισμός δεν είναι παγκόσμια αποδεκτός, ενώ στην Ιαπωνία είναι γνωστό σαν "φυτό ρολόι", όπως και στην Ελλάδα που λέγεται "Ρολογιά".
Για να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν σε τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον, πολλά είδη αναπτύσσονται γρήγορα, χρησιμοποιώντας "έλικες" για να σκαρφαλώνουν στα δέντρα (πολύ λιγότερα έχουν την ικανότητα να αναπτύσσονται σαν δέντρα) και να φτάσουν τα ψηλότερα φυλλώματα του δάσους και τον ήλιο ώστε τα ανεπτυγμένα κλαδιά να αρχίσουν να ανθίζουν. Για να προσελκύσουν τους επικονιαστές, όπως μέλισσες, σκόρους, πεταλούδες και άλλα έντομα, τις νυχτερίδες και τα κολίμπρια, οι πασσιφλόρες έχουν αναπτύξει μια μεγάλη ποικιλία εκθαμβωτικών χρωματισμών στα άνθη τους, συχνά αρωματικά, με επιπλέον γλυκό νέκταρ που εκκρίνεται από τα φύλλα, τους μίσχους και μερικές φορές από τα βράκτια. Ακόμη οι καρποί, που πρέπει να φαγωθούν για να διασπαρθεί το φυτό σε μεγάλη ακτίνα, περιέχουν ένα χυμό με μοναδική αρωματική γεύση και μυρωδιά.

Η κατάταξη της πασσιφλόρας έγινε για πρώτη φορά από το βοτανολόγο Λινναίο, το 1745, όταν αναγνώρισε 22 είδη. 

Σήμερα πιστεύεται ότι υπάρχουν πάνω από 600 είδη, αλλά πολλά από αυτά απειλούνται στο φυσικό τους βροχερό, δασώδες περιβάλλον. Τα πρώτα υβρίδια εμφανίστηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1820 - με πρωταρχικό το είδος P. x violacea, και παρ' όλο που το ακριβές όνομά του είναι αμφισβητούμενο, το φυτό υπάρχει ακόμα. 

Η πασσιφλόρα ήταν αρκετά δημοφιλής στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά την Βικτοριανή εποχή, και λιγότερο στον 20ο αιώνα. Σήμερα όμως, υπάρχει παγκόσμιο ενδιαφέρον γι' αυτό και σαν εμπορικό προϊόν με συνεχώς νέες ποικιλίες να γίνονται γνωστές, αλλά και σαν ένα εξωτικό διακοσμητικό για τους κήπους και τα θερμοκήπια. Επίσης η ποικιλία P. incarnata χρησιμοποιείται από βοτανολόγους σαν ήπιο καταπραϋντικό και ίσως υπάρχουν περαιτέρω ιατρικές χρησιμότητες σε άλλες ποικιλίες.

Η πασσιφλόρα (passiflora incarnata) χρησιμοποιήθηκε στην παραδοσιακή ιατρική σαν "ηρεμιστικό" βότανο για την ανησυχία, την αϋπνία, τις κρίσεις και την υστερία. Στη διάρκεια του εικοστού αιώνα, το βότανο αυτό συμπεριλαμβανόταν σε πολλά ηρεμιστικά και υπνωτικά, για να ενισχύσει τη δραστικότητά τους. Το 1978, το υπουργείο τροφίμων και φαρμάκων Αμερικής (FDA) απαγόρευσε αυτά τα φαρμακευτικά σκευάσματα, λόγω απουσίας αποδεικτικών στοιχείων της αποτελεσματικότητας τής πασσιφλόρας. 

Στη Γερμανία όμως, η πασσιφλόρα είναι διαθέσιμη σαν ενισχυτικό συστατικό πολλών ηρεμιστικών (σε συνδυασμό με άλλα ηρεμιστικά βότανα, όπως βαλεριάνα και βάλσαμο λεμονιού), και τη Χρησιμοποιούν επίσης στην ομοιοπαθητική ιατρική για να αντιμετωπίσουν πόνους, αϋπνία και νευρικές ανησυχίες. Σήμερα, οι επαγγελματίες βοτανολόγοι χρησιμοποιούν την πασσιφλόρα (συχνά σε συνδυασμό με άλλα ηρεμιστικά βότανα) για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της αϋπνίας, της υπερέντασης και άλλων προβλημάτων υγείας σχετικών με την ανησυχία και τη νευρικότητα.

Η πασσιφλόρα, (που λέγεται και "granadillas" επειδή τα φρούτα της μοιάζουν με εκείνα του ροδιού - στα ισπανικά "granada"), παράγει εδώδιμους καρπούς, με την προϋπόθεση ότι καταναλώνονται ωμοί, ώστε να μην αποκτήσουν τοξικότητα. Όλα τα είδη αυτού του γένους είναι βρώσιμα, αν και υπάρχουν μερικά που είναι πιο κατάλληλα σαν τρόφιμα από άλλα.

Η πασσιφλόρα incarnata παράγει καρπούς που φθάνουν μερικές φορές το μέγεθος ενός πεπονιού. Γενικά καταναλώνεται σε μορφή μαρμελάδας, σε μερικές περιοχές της Νότιας Αμερικής. Χρησιμοποιούνταν ήδη από τους παλιούς Αζτέκους για να αντιμετωπίσουν δαγκώματα φιδιών, και για το λόγο αυτό είναι γνωστή με το όνομα "Η γλώσσα του φιδιού". Επίσης οι πρώτοι αυτόχθονες Ινδιάνοι τη χρησιμοποιούσαν για τροφή και σαν απολυμαντικό.

από valentine

Πηγή:
http://www.umm.edu/altmed/ConsHerbs/Passionflowerch.html
http://www.botanical-online.com/texascastellaflora.htm

Mοντέρνα σπίτια από άχυρο και πηλό

Ποιος είπε πως τα σπίτια πρέπει να είναι τετράγωνα σαν κουτιά; Ποιος είπε πως δεν μπορούμε να χτίσουμε μόνοι μας το σπιτάκι μας;  πηγή

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω λίγα λόγια για τον φυσικό τρόπο δόμησης από χώμα και άχυρο που τα τελευταία χρόνια κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος σε όλη την Ευρώπη στα πλαίσια της "οικολογίας". Όμως πλέον δεν μπορεί να περιμένει άλλο μιας και στα τέλη του Απρίλη θα λάβει χώρα το επόμενο εργαστήριο και ίσως να μη θέλετε να το χάσετε...

Βέβαια η μέθοδος αυτή δεν είναι καινούργια. Ανέκαθεν σε όλες τις γωνιές της Γης οι άνθρωποι έχτιζαν τα σπίτια τους με υλικά που έβρισκαν γύρω τους: Πέτρες, ξύλα, πλιθιά κτλ. ενώ σε άλλες περιοχές δεν έπαψαν οι άνθρωποι ποτέ να χτίζουν με αυτά τα φυσικά υλικά ή το συνδυασμό αυτών.

Αυτό που μας έκανε να ξαναθυμηθούμε αυτές τις φυσικές μεθόδους δόμησης είναι κυρίως η πραγματική αγάπη για το "φυσικό", αλλά και το μεγάλο ρεύμα ανθρώπων που όχι απλά ανησυχούν για τη σημερινή κατάσταση του περιβάλλοντος, αλλά είναι έτοιμοι να ζήσουν με πιο απλό και πιο φυσικό τρόπο σε αρμονία με τη Φύση, ζώντας την αγάπη για τη Φύση στη πράξη.  

Παράλληλα με τις περιβαλλοντικές ανησυχίες όμως, οι φυσικές μέθοδοι δόμησης σπιτιών έρχονται να καλύψουν και άλλες πιο σύγχρονες ανάγκες: είναι πιο υγιεινά , είναι λιγότερο ενεργοβόρα και απείρως πιο οικονομικά στην κατασκευή τους, αφού μάλιστα πολλά από αυτά χτίζονται από παρέες φίλων.

Το ακόμη πιο ωραίο στην όλη ιστορία είναι πως τα σπίτια αυτά είναι με φυσικό τρόπο αντισεισμικά και το γεγονός πως ακόμη και σήμερα σώζονται ή και κατοικούνται "αχυρόσπιτα" στην Ευρώπη που χτίστηκαν κατά το 19ο αιώνα, μας δίνει άλλο ένα στοιχείο για την ανθεκτικότητα τους. Παράλληλα έχουμε και σύγχρονα δείγματα τέτοιων σπιτιών που ποικίλουν σε μέγεθος τεχνική χτισίματος και εμφάνιση, όμως όλα τους επιτρέπουν στη φαντασία μας να γίνει πραγματικότητα ειδικά για το χώρο που θέλουμε να στεγάζει τη ζωή μας. 

Εδώ σας παρουσιάζω μερικές φωτογραφίες από cob, αλλά και σπίτια καμωμένα από αχυρόμπαλες... Και οι δύο τεχνικές βασίζονται στο άχυρο και τον πηλό, απλά αλλάζει η τεχνική κατασκευής ή προστίθεται και ξύλο ή πέτρα...

The cob

Ναι... σωστά καταλάβατε! Συχνά δεν μπορεί να δει κανείς εξωτερικά τη διαφορά! Δεν υπάρχουν όρια στα σχήματα και το ύφος ενός cob ή ενός σπιτιού από αχυρόμπαλες, αφού όλες οι φόρμες είναι δυνατές, ενώ ακόμη και η αλλαγές και ανακαινίσεις είναι εύκολη υπόθεση... η δε τεχνική του cob είναι απλή σαν παιχνίδι και ιδανική για κάθε κατασκευή μέσα στο σπίτι ή στο χώρο της αυλής από βιβλιοθήκες και παγκάκια μέχρι πέργκολες και φούρνους... Τι πιο όμορφο από το να χτίζεις με τα χεράκια σου το ίδιο σου το σπίτι;  Δεν ξέρω για σας... εγώ πάντως τα ερωτεύτηκα!

«Φυσική δόμηση» είναι η οικοδομική με φυσικά υλικά- Σε τέτοιου τύπου κτίρια καταναλώνεται 75% λιγότερη ενέργεια  

ΕΛΛΗ ΙΣΜΑΗΛΙΔΟΥ

Πηλός, άχυρο, βρεγμένο χώμα, άμμος, ακόμη και... κατσικόμαλλο αποτελούν τα ξεχασμένα εδώ και δεκαετίες υλικά στα οποία στρέφονται σήμερα οι οικολόγοι για την κατασκευή κτιρίων φιλικών προς το περιβάλλον, βιοκλιματικών, ενεργειακά αυτόνομων και (εν μέσω οικονομικής κρίσης) πολύ φθηνότερων. Αν και οι θιασώτες της «φυσικής δόμησης», όπως ονομάζεται το εν λόγω είδος κατασκευών, είναι εκατοντάδες χιλιάδες ανά την υφήλιο, στην Ελλάδα τα παραδοσιακά αυτά υλικά απορρίπτονταν έως πρόσφατα ως «ντεμοντέ» ή «τριτοκοσμικά». Τις λανθασμένες αυτές αντιλήψεις κατάφεραν να αντιστρέψουν με θεαματικά αποτελέσματα δύο δημόσιοι υπάλληλοι από τη Λάρισα, ο οικονομολόγος κ. Κώστας Κοντομάνος και ο αστυνομικός κ. Στέλιος Γκαγκάρας, οι οποίοι εδώ και τέσσερα χρόνια έχουν κατασκευάσει σπίτια και εγκαταστάσεις πάρκων με τις τεχνικές της φυσικής δόμησης, ενώ σχεδιάζουν άμεσα την οικοδόμηση βιοκλιματικού χωριού μόνο από φυσικά υλικά!

Παιδάκια παίζουν με τον πηλό και μαθαίνουν την εναλλακτική οικοδομική σε σεμινάριο της «Ομάδας Πήλινων Κατασκευών» 

περισσότερα

Το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων Π. Βρέλλη στα Ιωάννινα

Ο (Αρχι)μάστορας, ενδυματολόγος, συλλέκτης και αρχιτέκτονας Παύλος Βρέλλης

Έργο ζωής ενός και μόνο ανθρώπου, του καλλιτέχνη- εικαστικού Παύλου Βρέλλη, αποτελεί το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας στο Μπιζάνι Ιωαννίνων, όπου ο επισκέπτης έρχεται σε επαφή με την ιστορία, μέσα από κέρινα ομοιώματα, ξακουστών, αλλά και αφανών ηρώων, που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην Ελλάδα, από την προεπαναστατική περίοδο έως και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μουσείο, που φέρει το όνομα του Παύλου Βρέλλη, μετρά ήδη 15 χρόνια ζωής: άνοιξε τις πόρτες του για το κοινό στις 31 Ιουλίου 1995 κι έκτοτε, το επισκέπτονται, σε ετήσια βάση, περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι, Έλληνες στην πλειοψηφία τους.
Ο καλλιτέχνης είχε πρωτοπαρουσιάσει τα κέρινα ομοιώματά του ήδη από το 1975, στο χωριό Μουζακαίοι.Έχοντας αποσυρθεί από τη μέση εκπαίδευση, με το βαθμό του γυμνασιάρχη, αγόρασε μια πετρώδη έκταση γης, 17 στρέμματα, τον Φλεβάρη του 1983, κοντά στο χωριό Μπιζάνι (απέχει 12 χλμ. από τα Γιάννενα και βρίσκεται πολύ κοντά στα ιστορικά πεδία μαχών, που σημάδεψαν τις μάχες των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-'13). Για τα επόμενα 12 χρόνια, δούλεψε πάρα πολύ σκληρά, δεδομένου ότι άρχισε όλο το εγχείρημά του, σε ηλικία 60 χρονών. Ευτύχησε να έχει την αμέριστη βοήθεια πρώην μαθητών και πιστών του φίλων και την υποστήριξη ατόμων, οι οποίοι γνώριζαν τη δουλειά του και πίστευαν στην καλλιτεχνική του φλέβα.

(Αρχι)μάστορας, ενδυματολόγος, συλλέκτης

Δούλεψε ασταμάτητα ως εργάτης, (Αρχι)μάστορας, ενδυματολόγος, συλλέκτης κι αρχιτέκτονας, προκειμένου να δώσει μορφή και ζωή, τόσο στον περιβάλλοντα χώρο όσο και στο εσωτερικό του κτιρίου που "φιλοξενεί" τα κέρινα ομοιώματά του. Κύριος σκοπός του ήταν να μπορέσει να κερδίσει τον επισκέπτη μ' έναν ενδιαφέροντα τρόπο, ώστε να τον κάνει, σταδιακά, να αισθανθεί ο ίδιος υποκείμενο της Ιστορίας και μέσα από τη διαδικασία του "να ανακαλύπτει και να αποκαλύπτει" τα θέματα, να αποκτήσει μια πρωτόφαντη εμπειρία, διευρύνοντας τα όσα γνώριζε σχετικά με πρόσωπα και γεγονότα. Η Ελληνική Ιστορία ήταν η μόνη πηγή απ' την οποία άντλησε τα θέματά του. Με ιδιαίτερη φροντίδα χάραξε δρόμους, διαμόρφωσε πλατείες, έφτιαξε, με τα χέρια του καλντερίμια και βραχόκηπους, μετασχημάτισε το φυσικό περιβάλλον γύρω από το μουσείο και φύτεψε αμέτρητα δέντρα και φυτά. Στο κτιριακό συγκρότημα, που περιλαμβάνει το Μουσείο, τη βιβλιοθήκη, το γραφείο και το χώρο εργασίας του, έδωσε μορφή Αστικής Φρουριακής Αρχιτεκτονικής, που συναντάται μόνο στην ενδοχώρα της Ηπείρου κατά τον 18ο αιώνα.Πάντα, σεβόμενος "τα μορφολογικά και ρυθμολογικά στοιχεία που η ίδια η παράδοση τού έχει υπαγορεύσει".

Με απλά υλικά...

Ο εσωτερικός χώρος του Μουσείου διαμορφώθηκε έπειτα από την κατάτμησή του, σύμφωνα με παράλληλα, συνάλληλα, διάλληλα επίπεδα. Οι κατατμήσεις αυτές οριοθετούν, ταυτόχρονα, τους χώρους-θέματα, που παρουσιάζονται (όχι πάντοτε με αυστηρή χρονολογική σειρά). Οι καλλιτεχνικοί μετασχηματισμοί του εσωτερικού χώρου έγιναν με δική του, προσωπική, εργασία. Αρχικά, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα απλό ντουβάρι με υποτυπώδεις τοίχους και ανοίγματα. Πάντα, με απλά υλικά (όπως, τζίβα, λινάτσα, τσιμέντο, γύψο, νευρομετάλ), άνοιξε ουρανούς, χάρισε πτυχώσεις σε βράχια, απέδωσε υγρούς-μουχλιασμένους τοίχους, οδήγησε τα σοκάκια του στο να παραπέμπουν σε γεγονότα ξεχασμένα από πολλούς…
Κάποια από τα αντικείμενα που εκτίθενται, αποτέλεσαν την προσωπική του συλλογή από παλαιοπωλεία και παλιατζίδικα, απ' όλη την Ελλάδα, για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Άλλα, όπως τα καριοφίλια, τα τσαρούχια και κάποια μοναδικά "φρούτα" και "βιβλία" αποτελούν δικές του δημιουργίες. Κάποια εξαιρετικής ομορφιάς και τέχνης ρούχα και φορέματα, όπως και κουστούμια και στολές, αποκτήθηκαν από διάφορα μέρη ή σώθηκαν από βέβαιο αφανισμό, ενώ άλλα μεταποιήθηκαν από τον ίδιο. Μας διαφωτίζουν για την ύπαρξη μιας άλλης όψης του καλλιτέχνη: αυτή ενός μοναδικού συλλέκτη-δημιουργού. Συμπληρωμένα με προσφορές φίλων και γνωστών του, όπως και δωρεές της VIII Μεραρχίας και του Σώματος Υλικού Πολέμου, ολοκληρώνουν το έργο, δίνοντας χαρακτήρα και προσωπικότητα στον εσωτερικό χώρο και τα εκθέματά του. Ο Παύλος Βρέλλης αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία το 1947 και συνέχισε τις σπουδές του, αποφοιτώντας από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, το 1954 (με πρακτικό και θεωρητικό πτυχίο). Η δουλειά του είναι αυτή ενός γλύπτη με κλασική παιδεία, χρησιμοποιώντας μόνο πηλό, κατά το πρώτο στάδιο της κατασκευής της προτομής, την οποία δουλεύει. Όπως συνηθίζει να λέει ο ίδιος: "η Ανατομία είναι η ορθογραφία της δουλειάς μου". Ακολουθεί η κοπιώδης εργασία της χύτευσης ενός γύψινου εκμαγείου, σε δυο μέρη, βασισμένο στο πήλινο πρότυπο. Το μόνο που μένει είναι η χύτευση κεριού στο προαναφερθέν καλούπι. Πρώτιστο κριτήριο για την επιλογή των προσώπων και των γεγονότων που παρουσιάζονται, ήταν η επιρροή που άσκησε κάθε μορφή στην ψυχή του καλλιτέχνη και η πίστη του σ' αυτό που συνοψίζεται μέσω του αξιώματος: "η Ελληνική Ιστορία έχει γραφεί όχι μόνο από επώνυμους, αλλά και από ανώνυμους". Στον εσωτερικό χώρο του μουσείου, που έχει συνολικό όγκο 2.500 κυβικά μέτρα, η πρώτη ενότητα εκθεμάτων αφορά την προεπαναστατική περίοδο, η δεύτερη την Επανάσταση του 1821, η τρίτη τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ το μουσείο κλείνει με αναφορές και υπενθυμίσεις (Κυρά της Ρω, Γερμανικοί Φούρνοι, Αναφορά στην τραγωδία της Κύπρου, Ξεριζωμός των Ελλήνων από την Μικρά Ασία, Αναφορά στο Βυζάντιο και την Αρχαία Ελλάδα κ.ά). Σήμερα, ο Παύλος Βρέλλης ζει κι εργάζεται στα Ιωάννινα.

Αναρτήθηκε από epirusgate.blogspot.com

SOS για το Περιβάλλον...

της Μαριάννας Τζάννε

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία απίστευτη βαρβαρότητα που δεν έχει προηγούμενο!
Θαλάσσιες χελώνες, φώκιες, αρκούδες, σκυλιά σφαγιάζονται είτε από καπρίτσιο κάποιων διεστραμμένων εγκεφάλων είτε γιατί η ίδια η πολιτεία αδυνατεί να λάβει μέτρα περιφρούρησης των εθνικών δρόμων για να εμποδίσει το θυσιαστήριο που συντελείται εδώ και καιρό με τις νεκρές αρκούδες στην Εγνατία.
Η λίστα των θυμάτων μακριά και τα περιστατικά της ανθρώπινης βίας στα είδη του ζωικού βασιλείου τραγικά πολλά, παρά το γεγονός ότι μόνο 1 στα 20 θύματα γίνονται γνωστά.
Και όμως, εδώ και χρόνια η πολιτεία χρηματοδοτεί γενναιόδωρα Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για την προστασία των ειδών. Γίνονται γιορτές για το περιβάλλον, θυμόμαστε και τιμούμε περιβαλλοντικές επετείους αλλά ολόκληρο το Αιγαίο, τα βουνά και τα χωριά μας σε όλη την Ελλάδα συνεχίζουν να πολιορκούνται από τους βαρβάρους.
Τελευταίο κρούσμα τα δηλητηριασμένα δολώματα στα σκυλιά στα Γρεβενά και ποιος να ξεχάσει – πριν λίγες μέρες- την πυροβολημένη στο κεφάλι φώκια, ηλικίας μόλις τεσσάρων μηνών στην Εύβοια!
Tα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα θαλάσσια και όχι μόνο είδη αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου και έρχονται να αποκαλύψουν την αδυναμία της πολιτείας στην προστασία και την αποτελεσματική παρακολούθηση περιοχών με περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες.
Επικίνδυνα σιωπηρή η στάση του υπουργείου Περιβάλλοντος που εκτός από ρυθμίσεις τύπου ημιυπαίθριων είναι ανάγκη να κατανοήσει ότι η υποβάθμιση του περιβάλλοντος δεν έρχεται μόνο από το τσιμέντο.
Ο θεσμός των προστατευόμενων περιοχών (δόξα το θεό 29 στον αριθμό) που έχει θεσπίσει από τις αρχές του 2000 το υπουργείο για να μπορεί η πολιτεία να βάλλει όρους και κανόνες σε ευαίσθητα οικολογικά περιοχές που χρήζουν αυξημένων μέτρων προστασίας, υπολειτουργεί. Είτε γιατί ποτέ καμία κυβέρνηση δεν σκέφτηκε να δημιουργήσει μία σταθερή ροή χρηματοδότησης για τους φορείς που να παρέχει μια συνέχεια στην λειτουργία τους είτε γιατί ακόμη και εκεί που βρέθηκαν οι πόροι, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά κενά.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Φορέας Διαχείρισης του Κηφισού ποταμού ο οποίος καλείται να προστατεύσει μια αχανή έκταση που ξεκινά από το Φάληρο και καταλήγει στους πρόποδες της Πάρνηθας.
Ο φορέας, ελλείψει πόρων, έχει απολύσει 10 άτομα προσωπικό και η περιοχή που βρίσκεται μέσα στην καρδιά της Αθήνας, παραμένει κυριολεκτικά ξέφραγο αμπέλι.

http://prassia-eyrytanias.blogspot.com/

«Οι πελαργοί είναι δικοί μας» και πρέπει να επιστρέψουν...

«Οι πελαργοί είναι δικοί μας» και πρέπει να επιστρέψουν στη βόρεια και κεντρική Ελλάδα. 

Περίπου 2.000 ζευγάρια φωλιάζουν πλέον στη χώρα μας, ενώ ο αριθμός τους ήταν πάνω από 10.000 ζευγάρια στη δεκαετία του 1950.
.

Ο πελαργός, κοινώς λέλεκας ή λελέκι

.
Το όνομά του το πήρε από το χρώμα του, καθώς η λέξη πελαργός είναι σύνθετη από το «πελός» (μαύρος) και «αργός» (λευκός) και ανταποκρίνεται πλήρως στο ασπρόμαυρο χρώμα του, ενώ μόνο το ράμφος και τα πόδια του είναι κόκκινα. 

 .

«Κάποτε η χώρα ήταν γεμάτη πελαργούς, σήμερα είναι ζήτημα αν υπάρχει ένας μικρός αριθμός», λέει στο «Εθνος» ο επίκουρος Βιολογίας Αγριας Πανίδας του ΤΕΙ Λάρισας, Περικλής Μπίρτσας.

Ο κ. Μπίρτσας ήταν ομιλητής σε πρόσφατη εκδήλωση στη Λάρισα, όπου παρουσιάστηκε ένα εντυπωσιακό λεύκωμα με φωτογραφίες και στοιχεία για τους πελαργούς με τον τίτλο «Οι πελαργοί είναι δικοί μας».

Όπως μας είπε, οι πελαργοί εξαπλώνονται στη βόρεια και κεντρική Ελλάδα, μεμονωμένα ζευγάρια υπάρχουν στην Ήπειρο και στη Λέσβο και μόλις 2 εντοπίστηκαν τα τελευταία χρόνια στη Μεσσηνία.

Τα πελαγόμορφα περιλαμβάνουν 59 γένη και 114 είδη πουλιών. Τους αρέσει να φτιάχνουν όμορφες και περίτεχνες φωλιές, τρέφονται με έντομα, ψάρια, αμφίβια, ερπετά, άλλα πτηνά και είναι μονογαμικά και απολύτως πιστά στο ταίρι τους».

Ο πελαργός ζει σε πεδινές και ημιορεινές περιοχές, κοντά σε οικισμούς, υγρότοπους, πλημμυρισμένους ορυζώνες, λιβάδια και καλλιέργειες.

Το 81% του πληθυσμού κατασκευάζει τις φωλιές του σε στύλους της ΔΕΗ, ένα μεγάλο μέρος τους ωστόσο βρίσκει φρικτό θάνατο από ηλεκτροπληξία πάνω στα καλώδια.

Παλιότερα φωλιές από πελαργούς βρίσκονταν σε δέντρα, στέγες σπιτιών και εκκλησίες.

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ