Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης - Foundation for Environmental Education

Η ΕΕΠΦ είναι η παλαιότερη περιβαλλοντική οργάνωση στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1951 και λειτουργεί ως μη-κερδοσκοπικό σωματείο.

Η ΕΕΠΦ συνετέλεσε στη δημιουργία των περισσοτέρων Εθνικών Δρυμών, των υγροτόπων διεθνούς σημασίας Ramsar και πολλών άλλων προστατευομένων περιοχών. Πρωτοστάτησε, επίσης, στις προσπάθειες προστασίας απειλουμένων ειδών.

Η ΕΕΠΦ δραστηριοποιείται σήμερα σε τέσσερις άξονες:

• Περιβαλλοντική Εκπαίδευση
• Προγράμματα Προστασίας της Φύσης
• Παρεμβατική Προστασία
• Γενικότερη Ευαισθητοποίηση του κοινού

Για να επιτελέσει την αποστολή της, η ΕΕΠΦ βασίζεται σε εκτεταμένο δίκτυο εθελοντών και σε συνδρομές και δωρεές μελών, χορηγίες ιδρυμάτων και επιχειρήσεων και, για συγκεκριμένα προγράμματα προστασίας της Φύσης, σε κρατική και διακρατική οικονομική ενίσχυση.

Η ΕΕΠΦ εκπροσωπεί στην Ελλάδα το Ίδρυμα για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (FEE) και το Centre Naturopa του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Είναι επίσης μέλος σημαντικών διεθνών περιβαλλοντικών οργανισμών: IUCN, EEB, ECNC, EUCC και άλλων. Συνεργάζεται στενά με άλλες Ελληνικές περιβαλλοντικές οργανώσεις και φορείς του Δημοσίου.

Για το έργο της έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών, το Συμβούλιο της Ευρώπης και το Ίδρυμα Ford.

Το «ταξίδι» της πλαστικής σακούλας The Majestic Plastic Bag - A Mockumentary

Αν νομίζετε ότι τα έχετε δει όλα τότε αυταπατάστε. 

Οι επιστήμονες όχι μόνο ανακάλυψαν αλλά κατάφεραν και να καταγράψουν το μεγαλοπρεπές ταξίδι που κάνει αυτό το ιδιαίτερο πλάσμα  για να φτάσει σπίτι του, στον ωκεανό…

Στο βίντεο παρακολουθούμε τον κύκλο ζωής της … πλαστικής σακούλας και τα εμπόδια που αντιμετωπίζει μέχρι να φτάσει εκεί που ανήκει (;)… Όταν αφήνεται ελεύθερη στην αστική «φύση», η σακούλα είναι αβέβαιη για το μέλλον της και την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει. 

Στην προσπάθεια της να βρει τον δρόμο της, περνάει από «δύσβατα» μονοπάτια, διατρέχοντας μεγάλο κίνδυνο από διάφορους εχθρούς, όπως την υπηρεσία καθαρισμού του πάρκου και ή τον φονικό σκύλο που στην κυριολεξία διαθέτει την δύναμη να την σκίσει. Όμως, χάρη στους επιτήδειους ελιγμούς της καταφέρνει να ξεφύγει και τελικά να φτάσει στον προορισμό της.

Αυτό το mockumentary, ένα είδος ντοκιμαντέρ που διακωμωδεί κάποια πλασματικά γεγονότα, έχει ως σκοπό την ευαισθητοποίηση του κόσμου για το θέμα της μόλυνσης των θαλασσών από τα πλαστικά. 

Στην εκστρατεία με μότο «οι πλαστικές σακούλες δεν είναι αυτόχθονες του Ειρηνικού» μέχρι και ο γνωστός ηθοποιός Jeremy Irons συνεισφέρει με την αφήγηση της «ιστορίας» της σακούλας.

πηγή

Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας - Το «Μουσείο με τα παιδιά». The Haven of Artemis - Visiting Vravrona (Brauron)

Τα παιδία παίζει

Vravrona and the Temple of Artemis

Ισως γιατί είναι γεμάτο από αυτά: μαρμάρινα κορίτσια του 4ου αιώνα π.Χ. με τρυφερό βλέμμα, πλεξούδες στα μαλλιά και πτυχωτούς χιτώνες -ορισμένα κρατούν ζωάκια στα χέρια τους- σχηματίζουν πομπή προς τη θεά Αρτεμη. Είναι τοποθετημένα στο κέντρο της αίθουσας, χωρίς προστατευτικό γυαλί και μπορείς σχεδόν να τα αγγίξεις! 

Αν και πρόσφατα ανακαινισμένο, σε μια κατάφυτη τοποθεσία, μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Βραυρώνας κι ένα βήμα από τη θάλασσα (που σημαίνει πως προσφέρεται για μια μονοήμερη εκδρομή μετά μπάνιου και ψαροφαγίας), το Μουσείο αυτό παραδόξως δεν είναι ακόμα τόσο γνωστό στους Αθηναίους.

Ολοκαίνουριες προθήκες, φρεσκοβαμμένες αίθουσες και μια νέα εκθεσιακή προσέγγιση που αναδεικνύει τον πολυσχιδή χαρακτήρα της Βραυρωνίας Αρτέμιδος: προστάτιδας του γάμου, της γονιμότητας, των παιδιών, αλλά και με τα βέλη στον ώμο και συντροφιά το ελάφι της. 

Στον πανέμορφο αυτό τόπο βρισκόταν το ιερό της (πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ.). Μια μεγαλοπρεπής πομπή ξεκινούσε κάθε πέντε χρόνια από την Ακρόπολη της Αθήνας για να γιορτάσει εδώ τα Βραυρώνια με θυσίες αλλά και αθλητικούς, μουσικούς και ιππικούς αγώνες. Η αρκτία αποτελούσε τη σημαντικότερη λατρευτική εκδήλωση της γιορτής: η Αρτεμις καθοδηγούσε τα κορίτσια για το πέρασμά τους από την παιδική στην εφηβική ηλικία.

Οι γονείς αφιέρωναν τα παιδικά αγάλματα στην Αρτεμη έπειτα από μια αίσια έκβαση γέννας ή έπειτα από ίαση κάποιας αρρώστιας. Μαρμάρινα κεφάλια κοριτσιών, αγαλματίδια καθιστών αγοριών αλλά και τα παιχνίδια τους μαρτυρούν πώς περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους: με το αρτιάζειν (μονά-ζυγά), με βώλους από πηλό και γυαλί, ζάρια, πλαγγόνες (κούκλες). 
Τα κορίτσια, μαθαίνουμε, χάριζαν τα παιχνίδα τους στις προστάτιδες θεές του γάμου πριν από την ενηλικίωσή τους.

Υπάρχει βέβαια και «Ο κόσμος της γυναίκας»: Χρυσά δαχτυλίδα, περιδέραια, σκουλαρίκια και αρωματοδοχεία επιβεβαιώνουν τη διαχρονική γυναικεία φιλαρέσκεια!

* Μαρκόπουλο Μεσογείων, Βραυρώνα, 22990-27020. 

Τρίτη -Κυριακή: 8.30 π.μ. - 3 μ.μ. 

 

enet

Εθελοντές καθάρισαν τον αρχαίο λιμένα Σαλαμίνας

Εθελοντές έδωσαν από το χρόνο τους για να αλλάξουν την απαξιωτική και θλιβερή εικόνα που παρουσιάζει το αρχαίο λιμάνι στα Αμπελάκια Σαλαμίνας, όπου ακόμα διακρίνονται οι «γλίστρες» από τις οποίες γίνονταν τότε οι καθελκύσεις των πλοίων. 

Η προβλήτα του αρχαίου λιμανιού της Σαλαμίνας

Λογής λογής, απορρίμματα σκεπάζουν το φυσικό περιβάλλον και την Ιστορία, εκεί όπου μια κληρονομιά, παρακαταθήκη για το μέλλον μας, μετατράπηκε σε βαλτότοπο για παλιοσίδερα, όπως λέει ο Μιχάλης Κανάκης από τον Περιβαλλοντικό Ομιλο Σαλαμίνας (ΠΕΡΙΒΟΣ).

Μαζεύτηκαν συνολικά εκατόν πενήντα άτομα, ανάμεσά τους και πολλοί μαθητές από σχολεία της περιοχής και μέσα σε λίγες ώρες καθάρισαν μια ακτή περίπου δύο χιλιομέτρων.

Αυτό το λιμάνι των κλασικών χρόνων, που κλείνεται σε ένα μικρό κόλπο στα ανοιχτά του οποίου (Κυνόσουρα) εξελίχτηκε η γνωστή ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ., το επισκέπτονται κατά καιρούς ερωδιοί, κορμοράνοι, καστανοκέφαλοι, γλάροι, γλαρόνια, αλκυόνες και άλλα παρυδάτια πουλιά, λέει ο Μάρκος Ακύλας, μέλος του οικολογικού ομίλου.

«Θα θέλαμε όμως να έχει πινακίδες ευδιάκριτες και να το επισκέπτονται και οι άνθρωποι, ντόπιοι και άλλοι, σιγά σιγά να αρχίσει να υπάρχει κίνηση με ξεναγό και να έρχονται κι απέξω (γιατί όχι;) και να μαθαίνουν και να βλέπουν από κοντά την Ιστορία. Είναι τόσο δύσκολο αυτό;» αναρωτιέται ο Μιχάλης Κανάκης.

Πρέπει συνέχεια, ακόμα και σήμερα που έχουμε περιέλθει σ' αυτή την κατάσταση, να μη βλέπουμε το αυτονόητο, λέει εξηγώντας: «Να σώζουμε και να αναδεικνύουμε ό,τι μπορεί να μας σώσει. Ας αρχίσουμε να δημιουργούμε εστίες τουρισμού».

Στο τέλος του εθελοντικού καθαρισμού απορριμματοφόρα του δήμου πήραν το άχρηστο φορτίο, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό από τη νέα δημοτική αρχή. Ο κ. Τζαβαρής θα πρέπει να δει εγκαίρως και να αντιληφθεί ότι η «αξιοποίηση» πλέον είναι μπροστά του, γιατί η Σαλαμίνα έχει πολλές αρχαιότητες και ιστορικά μνημεία. Ας δώσει μια άλλη ώθηση στον τουρισμό του νησιού.

Όσο για την περιοχή της Κυνοσούρας, που έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογική, ας έχει τα μάτια του ανοιχτά ο δήμαρχος κ. Τζαβαρής, γιατί το «θησαυρό» σε λίγο θα τον νέμονται άλλοι και με κακό τρόπο... 

Μ.ΠΙΝ.

Σπήλαια Δυρού, το παραμυθένιο λιμναίο σπήλαιο Diros Caves

Diros Caves

Ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή λιμναία σπήλαια όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και του κόσμου, που μέσα του στεγάζεται το πιο πλούσιο μουσείο Φυσικής Ιστορίας, είναι το Σπήλαιο της Βλυχάδας ή αλλιώς το Σπήλαιο του Δυρού.

Ένας ελικοειδής δρόμος που ξεδιπλώνεται σαν τεράστιο φίδι, περνώντας μέσα από ένα σωρό ιστορικές και γραφικές πόλεις, όπως η Σπάρτη, το Γύθειο, η Αρεόπολη, οδηγεί στα δυτικά παράλια της Λακωνικής Χερσονήσου, στον Όρμο Διρού, στην καρδιά της λιτής Λακωνικής Μάνης. 

Η άγρια ομορφιά του φυσικού τοπίου, με τους απότομους γκρεμούς, τους πέτρινου πύργους, αναδεικνύει το ψυχικό σθένος των ανθρώπων που το κατοικεί. Εκεί αιώνες τώρα η φύση συνέθεσε ένα φαντασμαγορικό τοπίο που ούτε ο λογισμός, ούτε η φαντασία του ανθρώπου μπορεί να πλάσει.

Αν και η ύπαρξή του ήταν γνωστή στους ντόπιους από το 1900 περίπου, μόλις το 1949 εξερευνήθηκε ουσιαστικά από το ζεύγος Πετρόχειλου, οι οποίοι, ήταν ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας.

Μέχρι το 1960 εξερευνήθηκαν και χαρτογραφήθηκαν περίπου 1600 μέτρα. Σήμερα τα μέρη που έχουν εξερευνηθεί αγγίζουν τα 14 χιλιόμετρα ενώ δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια η συνολική έκταση του σπηλαίου. 

Η λιμναία διαδρομή που γίνεται με μικρές μονοκωπήλατες λέμβους είναι 1200 μέτρα, ενώ στη συνέχεια ακολουθεί και μια χερσαία διαδρομή 300 μέτρων.

Ο αρχικός μας δισταγμός για να μπούμε στην μικρή κωπηλατική λέμβο, ξεπεράστηκε σχεδόν αμέσως με την είσοδό μας στον χώρο. Φορέσαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, σωσίβιο και κράνος και επιβιβαστήκαμε στην βάρκα. Η ματιά μας έμεινε εκστατική μπροστά σε αυτό το μοναδικής ομορφιάς θησαυρό της φύσης.  
Καθώς η μικρή λέμβος γλιστρούσε στα κρυστάλλινα υφάλμυρα νερά, η θερμοκρασία των οποίων αγγίζει τους 12-14 βαθμούς, ανάμεσα σε μαιανδρικές στοές, τα μάτια μας αλλά και των άλλων συνεπιβατών δεν ξέρανε τι να πρωτοθαυμάσουν. Αστραφτεροί κρύσταλλοι, κατάλευκοι σταλαχτίτες, και σταλαγμίτες, παραπετασματοειδείς, ρόζ και κατακόκκινοι χνουδωτοί, γκρίζες ή κατάλευκες κολώνες, αλαβάστρινα αραβουργήματα στους τοίχους και τις οροφές έδωσαν τα ονόματά τους στους χώρους που συναντήσαμε.

Οι Ηράκλειες στήλες, η Λίμνη των Ωκεανίδων, τα Φοινικόδεντρα, το Προσκυνητάρι, το Πέτρινο λουλούδι, τα Ροζ σαλόνια, οι Βελούδινοι Σταλαχτίτες, ο Φάρος, η Χρυσή βροχή, τα Λευκά διαμερίσματα, η Θάλασσα των ναυαγίων, η Σοκολατένια αίθουσα, το Δίχτυ της αράχνης, το Σπήλαιο της Βηθλεέμ, το Κηροπήγιο, το Κεφάλι του αλόγου, ο Ιπτάμενος δίσκος, η Αίθουσα των ερωτευμένων, η Λίμνη με τις νεράιδες, είναι μερικά από τα φανταστικά ονόματα που δόθηκαν με έμπνευση από τους σπηλαιολόγους που τα ανακάλυπταν.

Το έργο αυτό της φύσης, όπως μας εξήγησε ο ξεναγός μας, ανάγεται στην λεγόμενη τεταρτογενή περίοδο. Οι σταλαγμίτες δημιουργήθηκαν πριν εκατομμύρια χρόνια στο δάπεδο του σπηλαίου, όταν ακόμα δεν υπήρχε νερό. Η καταβύθιση όμως της Ν. Πελοποννήσου ξανάφερε το νερό στην φυσική του ροή και έτσι συμβαίνει το μοναδικό αυτό φαινόμενο να «φυτρώνουν» σταλαγμίτες μέσα στο νερό και ο επισκέπτης να πλέει σε ένα φαντασμαγορικό σμαραγδένιο δάσος!

Το σπήλαιο έχει υποστεί μικρές ανθρώπινες παρεμβάσεις, για να ανοιχτούν στοές και περάσματα (με δυναμίτες και εκρηκτικά) προκειμένου να γίνει προσπελάσιμο για το ευρύ κοινό. Η θερμοκρασία του αέρα στο εσωτερικό του σπηλαίου καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου κυμαίνεται από 16-19 βαθμούς Κελσίου, ενώ το βάθος του νερού σε ορισμένα σημεία αγγίζει τα 30 μέτρα.

Σημαντικότατα ανθρωπολογικά και αρχαιολογικά ευρήματα από την Νεολιθική εποχή έχουν ανακαλυφθεί, καθώς και απολιθωμένα οστά πάνθηρα, ύαινας, λιονταριού, ελαφιού, κουναβιού, αλλά και ιπποπόταμου. Τα ευρήματα αυτά είναι ανεκτίμητης ιστορικής αξίας και παρουσιάζουν μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον όχι μόνο για τους Αρχαιολόγους αλλά και τους Ανθρωπολόγους.

Οι αισθήσεις του επισκέπτη κρατιούνται σε εγρήγορση προσπαθώντας να αποτυπώσει μέσα στο νου του τους απαράμιλλους αυτοσχέδιους καλλιτεχνικούς θησαυρούς που κόβουν την ανάσα. Το σπήλαιο μοιάζει μαγικό και παραμυθένιο, θαρρείς και κάποια νεράιδα μαρμάρωσε όλες τις φιγούρες στα βάθη της Μανιάτικης γης που μέσα στην υγρή σιωπή θαρρείς πως θα ζωντανέψουν.

Τολμήστε να περιηγηθείτε στα μοναδικής ομορφιάς χωριά του Κότρωνα, της Λάγιας, της Βάθειας, του Πόρτο Κάγιο, του Γερολιμένα μες την απέριττη ομορφιά, αλλά και στα πιο κοσμοπολίτικα αλλά γραφικά χωριά της Στούπας και της Καρδαμύλης που γεμάτα χρώματα από τις πανέμορφες βοκαμβίλιες και τις μυρωδάτες πικροδάφνες.

Γεωργία Νικητέα, EcoView.gr

Στη λιμνούλα με τα νούφαρα - Ένα οικολογικό «παραμύθι»

Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός μεγάλου καταπράσινου δάσους υπήρχε μια λιμνούλα με νεράκι γαλάζιο στη μέση και πρασινωπό στις όχθες, από τους μικρούς θάμνους και τα χορταράκια που ολόγυρά της φύτρωναν.

Ήταν ήσυχα εκεί που άρχιζε το μεγάλο δάσος και όποιος πήγαινε μια βόλτα στη λιμνούλα θαρρούσε πως βρισκόταν σε έναν άλλο κόσμο, μακριά και πέρα από τη βουερή φασαρία της κοντινής μεγάλης πόλης.

Η λιμνούλα είχε για στολίδια όμορφα νούφαρα, που σαν στρογγυλές βαρκούλες έπλεαν λες πάνω στα νερά της, με τα κόκκινα, κίτρινα ή πορτοκαλί λουλούδια τους, χωρίς όμως να πηγαίνουν πουθενά.

Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά. Στα δυο ήταν χωρισμένη η γαλάζια λιμνούλα.

Από τη μια μεριά, πάνω στα νούφαρα, ήταν καθισμένα πολλά-πολλά βατραχάκια, που ποτέ δεν πήγαιναν στην άλλη μεριά. Ποτέ.

Από την άλλη, μέσα στο νερό, πολλά-πολλά χρυσοψαράκια, που ποτέ δεν πήγαιναν στην άλλη μεριά. Ποτέ.

Βλέπετε βατραχάκια και χρυσοψαράκια ήταν μαλωμένα, κανείς δεν ξέρει από πότε και για ποιο λόγο. Έτσι, βλέπανε μόνο τα άσχημα και τα κακά των άλλων, των απέναντι, και κανένα σωστό και καλό. Πίστευαν λοιπόν ότι μόνο αυτοί ήταν έξυπνοι, όμορφοι και καλοί.

Να, ο κύριος Μπάκακας, καθισμένος πάνω στο νούφαρο με το κόκκινο λουλούδι, βγάζει φωνή μεγάλη μόλις βλέπει τον κύριο Χρυσάφη από απέναντι.

— Να τα μαζέψεις τα παιδιά σου τα κιτρινιάρικα. Δεν έχουν καμμιά δουλειά με τα δικά μου. Και χλάααπ άρπαξε με την κόκκινη γλώσσα του ένα παχουλό κουνούπι.

— Εσύ να μαζέψεις τα χαζά και άσχημα παιδιά σου. Δεν έχουν καμιά δουλειά με τα χρυσαφένια ομορφοψαράκια μου, απάντησε ο Χρυσάφης και φράααπ, με μια βουτιά χάθηκε στο γαλάζιο νεράκι νευριασμένος.

Σε δυο μέρη χωρισμένη λοιπόν ήταν η λιμνούλα και μόνο το μεγάλο νερόφιδο ο κύριος Σοφούλης μπορούσε παντού να τριγυρνάει και κανένας δεν του έλεγε κουβέντα, μιας και ήταν σοβαρός και καλός και απ’ όλους σοφότερος.

Και δε σας είπα ότι σε άλλο σχολειό πήγαιναν τα μπακακάκια, σε άλλο τα χρυσοψαράκια και ούτε έπαιζαν μαζί βέβαια αφού οι γονείς τους κουκούτσι μυαλό δεν είχαν στο κεφάλι τους.

Ένα απόγευμα ζεστό, την ώρα που ο ήλιος έδυε, το νερόφιδο ο Σοφούλης που όλοι τον σέβονταν στάθηκε στη μέση της λίμνης και έβαλε μεγάλη φωνή.

— Μεγάλο κακό μας βρήκε, ελάτε εδώ κοντά μου όλοι, να δούμε τι θα κάνουμε, πως θα τα βγάλουμε πέρα. Κοιτάξτε καλά το νεράκι, άρχισε να μαυρίζει και μια βρωμερή μυρωδιά βγαίνει από τη λιμνούλα μας. Αλλά σας αφήνουν οι καυγάδες να δείτε τη συμφορά που μας ήρθε;

Αναστατώθηκαν τα βατραχάκια και τα χρυσοψαράκια και άρχισαν να κάνουνε γύρους για να βρουν, στη δικιά τους μεριά βέβαια, για να καταλάβουν τι γίνεται.

— Ξέρω από πού βγαίνουν οι βρωμιές. Τις είδα εκεί αριστερά δίπλα στο σπίτι σου Μπάκακα, από μια μαύρη σωλήνα να βγαίνουν.

— Καλά να πάθεις, τσίριξε ο Χρυσάφης το χρυσόψαρο, τέτοιος που είσαι καλά να πάθεις.

— Τι λες ανόητε; Νομίζεις ότι, επειδή το σπίτι σου είναι στα δεξιά, εσύ θα τη γλιτώσεις; Δεν έχει δεξιά και αριστερά, άμυαλοι, όλοι μας την ίδια λιμνούλα έχουμε για σπίτι.

Έτσι είπε θυμωμένα ο Σοφούλης το νερόφιδο, που όλοι τον σέβονταν μιας και ήταν σοβαρός και καλός και απ’ όλους σοφότερος.

— Άντε αφήστε στην πάντα τις διαφορές σας –που κανένας σας δεν ξέρει πότε και γιατί ξεκίνησαν-, αφήστε το μίσος που σας τρώει και σκεφτείτε τι θα κάνουμε για να γλιτώσουμε όλοι.

Εκείνη τη στιγμή βούουουουρ βούουουουουρ ακούστηκε και ξεχύθηκαν από τη μαύρη σωλήνα πολλά βρώμικα νερά.

Όλοι τρόμαξαν και τραβήχτηκαν πέρα.

— Μια ιδέα μου ήρθε στο μυαλό! Ξέρω τι πρέπει να κάνουμε. Είπε ο Σοφούλης.

Μα μόνος μου δε θα τα καταφέρω. Πρέπει να βουλώσουμε τη σωλήνα. Εμπρός, όλοι στη δουλειά. Μαζέψτε φύλλα, χορταράκια, πέτρες και χώμα με νερό, να κάνουμε λάσπη. Γρήγορα, μη στέκεστε. Πρέπει να βουλώσουμε τη σωλήνα.

Γρήγορα-γρήγορα, που λέτε, μπήκαν στη γραμμή και άρχισαν να κλείνουν τη βρωμερή σωλήνα.

Και επειδή ήταν πολλά- πολλά βατραχάκια και πολλά- πολλά χρυσοψαράκια, και επειδή όμορφα συνεργάστηκαν, σύντομα έκλεισε η τρύπα και τα βρώμικα νερά σταμάτησαν να βγαίνουν.

Το απόγευμα της άλλης μέρας το εργοστάσιο που βρισκόταν έξω από την κοντινή πόλη και ήταν κοντά στη λιμνούλα, πλημμύρισε από βρώμικα νερά. Οι μηχανές του βούλωσαν και χάλασαν και μεγάλη ζημιά έπαθαν οι άνθρωποι με τις χοντρές κοιλιές, τα χοντρά πορτοφόλια και τα αχόρταγα στομάχια.

Το έμαθαν άνθρωποι καλοί, και πολλά παιδιά και νέοι -πολλοί νέοι- και καθάρισαν εντελώς από τα μολυσμένα βρωμόνερα τη λιμνούλα με τα νούφαρα και μέχρι τώρα εκεί πηγαίνουν εκδρομή, να δροσιστούν και να χαρούν από την ομορφιά της.

Ένας όμορφος κόσμος έγινε η λιμνούλα για μπάκακες, για χρυσόψαρα και για το σοφό τους δάσκαλο το Σοφούλη το νερόφιδο, που πολύ συγκινημένος πάλι τους μάζεψε όλους και τους είπε.

— Καλά τα καταφέρατε. Άντε δώστε τα χέρια τώρα και φιληθείτε όλοι με όλους, η έχθρα να τελειώσει.

Έτσι κι έγινε. Και τα δυο σχολειά γίνανε ένα, ένας και οι δυο παιδότοποι και φιλαράκια καλά κι αχώριστα έγιναν χρυσοψαράκια και μπακακάκια.

Και κάτι τελευταίο.

Αυτά, θαρρώ, δεν έγιναν μια φορά κι έναν καιρό.

Η λιμνούλα με τα νούφαρα είναι κάπου δίπλα στον καθένα μας.

Μόλις τη βρείτε, ποτέ μα ποτέ να μην αφήσετε να την καταστρέψουν οι άνθρωποι με τις χοντρές κοιλιές, τα χοντρά πορτοφόλια και τα αχόρταγα στομάχια.

Και έτσι θα ζουν όλα τα πλάσματα στη γη καλά και όλου του κόσμου οι άνθρωποι, ακόμα καλύτερα!

από το χαμομηλάκι

Στη χωματερή καταλήγουν σκουπίδια αντί για ανακύκλωση και στην Αττική!

Της ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ

Έχει γίνει συνήθεια αλλά και αιτία μικροκαβγάδων σε πολλές ελληνικές οικογένειες.

Ανθούσα, Γέρακας, Γλυκά Νερά, Μαραθώνας, Νέα Μάκρη, Παλλήνη, Πικέρμι, Ραφήνα, Σπάτα. ... τα ανακυκλώσιμα καταλήγουν στη χωματερή.

Ο λόγος για την ανακύκλωση, που έστω και με καθυστέρηση έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Ωστόσο δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναρωτιούνται αν ο κόπος τους τελικά θα αποδώσει και αν πραγματικά τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια καταλήγουν στα εργοστάσια ανακύκλωσης και δεν οδηγούνται μαζί με τα υπόλοιπα στις χωματερές.

Τις υποψίες των πολιτών έρχεται τώρα να επιβεβαιώσει μια ανακοίνωση των εργαζόμενων στη Μαραθωνίου Αναπτυξιακή, που έχει αναλάβει την συλλογή των ανακυκλώσιμων σκουπιδιών σε εννέα μεγάλους δήμους της Αττικής: Ανθούσα, Γέρακας, Γλυκά Νερά, Μαραθώνας, Νέα Μάκρη, Παλλήνη, Πικέρμι, Ραφήνα, Σπάτα.

Οι εργαζόμενοι στη Μαραθωνίου Αναπτυξιακή καταγγέλλουν ότι είναι εδώ και μήνες απλήρωτοι και ως εκ τούτου από τη Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου έχει ξεκινήσει η αναστολή κάθε δραστηριότητάς τους σχετικής με το αντικείμενο της ανακύκλωσης. Το αποτέλεσμα είναι οι υπηρεσίες της ανακύκλωσης να μην παρέχονται σε κανένα από τους εννέα δήμους. Γεγονός που πρακτικά σημαίνει ότι όλα τα ανακυκλώσιμα καταλήγουν στη χωματερή.

Στην ανακοίνωσή τους οι εργαζόμενοι επισημαίνουν μεταξύ άλλων: «Το προσωπικό της ανακύκλωσης ζητά την καταβολή των δεδουλευμένων του, προκειμένου να συνεχίσει απρόσκοπτα και με υπερβάλλοντα ζήλο να εργάζεται, όπως μέχρι τώρα έκανε».

«Το ζήτημα είναι», υπογραμμίζουν, «πως δεν οφείλουν όλοι οι ΟΤΑ που είναι μέλη - μέτοχοι της εταιρείας, αλλά "η μπάλα τούς πήρε όλους", αφού το προσωπικό δεν διαθέτει άλλο μέσο πίεσης για την καταβολή των οφειλομένων».

Το πρόβλημα πλέον για τους εργαζόμενους, όπως επισημαίνουν, έχει καταστεί βιοποριστικό, αφού αγωνιούν κάθε μήνα αν θα πληρωθούν ή όχι και πότε... Επιπλέον, επί τρία έτη δεν έχει γίνει καμία αύξηση μισθών, με την αιτιολογία ότι η εταιρεία μια έχει και μια δεν έχει λογιστή κι έτσι δεν μπορούν να υπολογιστούν οι αυξήσεις, σύμφωνα με την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.

Η «Ε» επικοινώνησε με την αντιδήμαρχο Ραφήνας, Δήμητρα Τσεβά. Η κ. Τσεβά, που είναι υπεύθυνη για την καθαριότητα στο δήμο της, επιβεβαίωσε ότι από τις 13 Σεπτεμβρίου οι εργαζόμενοι στη Μαραθωνίου Αναπτυξιακή έχουν αναστείλει τις σχετικές με την ανακύκλωση δραστηριότητές τους, με αποτέλεσμα «ο κόσμος να έχει απογοητευτεί και να πετάει στους κάδους ό,τι να 'ναι, όλοι οι κάδοι να ανασύρονται πλέον από τους υπαλλήλους του δήμου και τα σκουπίδια να καταλήγουν αδιακρίτως στις χωματερές».

πηγή

Αναρτήθηκε από recycling-the right way